Դպրոցական խնջույքից հետո ինձ մոտեցավ աշակերտուհիս ու ասաց․ Կարելի է պիցցայի մնացորդները տանեմ մեր տուն․․․

Դպրոցական խնջույքից հետո ինձ մոտեցավ աշակերտուհիս ու ասաց․ Կարելի է պիցցայի մնացորդները տանեմ մեր տուն․․․

Մի օր մեր դպրոցում երեկույթ էր,որի ժամանակ դպրոցի տնօրինությունը մեզ պիցցա հյուրասիրեց: Իսկ խնջույ-քի ավարտից հետո ես հարցրեցի իմ ուսուցչին, արդյո՞ք կարող եմ վերցնել պիցցայի մնացորդները:Ես հավաքե-ցի մնացած պիցցայի կտորները…ես ուրախությունից դողում էի ողջ մարմնով: Պիցցան իմ ընտանիքում շատ հազվադեպ ուտեստ էր…

Ես նստեցի ավտոբուս և ուղևորվեցի տուն: Այնքան հպա րտ էի բռնել տուփը և անընդ հատ նայում էի, որ հան-կարծ մեջից չընկնեն կտորները…կարծես ինչ-որ թանկարժեք ապրանք էի տանում:Ավտոբուսից իջնելուց հետո դեռ 15 րոպե քայլելու ճանապարհ կար: Ուրախ գնում էի, իսկ երբ հանդիպում էի մեր ծանոթներին,նրանք հարց-նում էին, թե այդ ինչ եմ տանում…իսկ ես ամաչում էի ճիշտն ասել:

Վերջապես հասա տուն: Կանչեցի 4 քույրերիս և եղբայր ներիս, և բացեցի տուփը: Նրանք այնքան ուրախացան. միանգամից հարձակվեցին պիցցայի մնացորդների վրա, իսկ ես կանգնած արտաս վում էի…Ես հիշում եմ, թե ինչպես եմ ողջ մանկությունս անցկացրել դատարկ սենյ ակում, որտեղ միայն արկ ղեր կային: Ամբողջ կահույքս՝ արկղերն էին: Քնում էինք դրանց վրա, դաս անում…

Դա 10 տարի առաջ էր: Ես շատ եմ ուզում վերադառ նալ անցյալ, գրկել ինձ՝ 16 տարեկան խեղճ աղջնակին, և ասել, որ ամեն ինչ լավ կլինի…

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS