Ես ընկերուհիներիս հետ Ծաղկաձոր եմ գնալու, չեմ կարող երեխային խնամել,-ասաց սկեսուրս․ Օրեր անց ես մերժեցի նրա խնդրանքը․․․Թող զգա մերժում ստանալու քաղցրությունը

Ես ընկերուհիներիս հետ Ծաղկաձոր եմ գնալու, չեմ կարող երեխային խնամել,-ասաց սկեսուրս․Օրեր անց ես մերժեցի նրա խնդրան-քը․․․Թող զգա մերժում ստանալու քաղցրությունը։Միշտ զարմանում էի,թե ինչպես են երեխաները մեծանում,դառնում չափահաս,ըն-տանիք ստեղծում, ծնող դառնում, սակայն շարունակում են սերտ կապ պահել ծնողների հետ, նրանց պատմել բոլոր գաղտնի քները, կյանքի վերաբերյալ մանրամասները․․․ Հիմա իմ ամո ւսինն է այդպիսին։ Նա և սկեսո ւրս ունեն գաղ տնիքներ, ամեն օր կապի մեջ են․․․

Հաճախ նա մորն ավելի շատ բան է ասում, քան ինձ։ Իսկ վերջին դեպքը կտրուկ որոշում կա յացնելու շարժառիթ է ինձ համար։Մեր որդին այս տարի ավարտել է մանկապարտեզը, ու մենք պայմանավորվել էինք, որ 1 ամիս պիտի մնա սկեսուրիս տանը, 1 ամիս էլ՝ մայրիկիս, քանի որ ես աշխատում եմ, իսկ մինչ դպրոց գնալը պիտի մի ձև զբաղեցնեինք։ Մայրիկս բժշկուհի է, ուշ է վերադառնում տուն։

Նա դիմում է գրել, որ օգոսոտսին իրեն արձակուրդ տան, իսկ սկեսուրս էլ ասաց, որ հուլիսին կարող եմ հույսս իր վրա դնել։Բայց հու-լիսի 6-ին նա զանգում է ինձ ու ասում, որ աշխատավայրում բոլորին Ծաղկաձորի ուղեգիր են տվել՝ 15 օրով,ու ինքը պարտադիր պի-տի գնա։

Նա ինձ հավատացրեց, որ ամեն ինչ անսպասելի է եղել։ Պարզապես ասել են, որ հուլիսի 9-ին մեկնում են։ Բայց երբ գնացի սկեսու-րիս տուն՝ երեխայիս հետևից, այնտեղ նրա կոլեգաներից մեկն էր, ումից էլ պատահաբար իմացա, որ ոչ ոք իրենց ուղեգիր չի տվել։ Սկեսուրս հատուկ է արձակուրդ վերցրել, հյուրանոցում ինքնուրույն սենյակ ամրագրել։

Նշեմ, որ սկեսուրս շատ ծաղիկներ, ծառեր ունի, ու կարևոր է դրանք ա մեն օր ջրել, հատ կապես այս շոգին։ Պարզ վում է, որ նա ա-մուսնուս վաղուց խնդրել է ջրել դրանք, բայց մոռացկոտը հետո էր հիշել, որ պիտի գործուղման գնա։Ծաղկաձոր գնալու նախորդ օրը զանգել էր սկեսուրս․

-Խնդրում եմ, աղջիկս, ամեն երեկո աշխա տանքից հետո մտիր իմ տուն, ծաղի կներս ջրիր։ Եթե չորանան, մի քանի տարվա չարչա-րանքս ջուրը կընկնի։

Իսկ ես էլ մերժեցի նրան։ Այսինքն մեծ կին է, չի մտածում հարազատ թոռան, աշխատող հարսի մասին, իսկ ես պիտի անհանգստա-նամ նրա խոտերի համար։ Իհարկե ոչ։Հիմա արդեն գրեթե 10 օր է, ինչ ամեն երեկո զանգում եմ իմ բարեկամներից կամ ընկերուհի-ներից որևէ մեկին ու խնդրում, որ որդուս թողնեմ մոտը, քանի դեռ աշխատանքի եմ։Այնքան բարկացած եմ և սկեսուրիս, և ամուս-նուս վրա։ Այսինքն նա ամեն ինչ գիտեր ու չէր ասում։Սկեսուրս էլ գոնե սպասեր, մինչ կսկսվեր մայրիկիս արձակուրդը․․․ Մտադիր եմ այլևս երբեք չտանել երեխայիս նրա մոտ․․․ Թող այնքան կարոտի, որ հասկանա սխալը։

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS