Ես իմ ընտանիքով բնակվում եմ Իտալիայում ու չեմ ուզում, որ տարեց ծնողներս տեղափոխվեն մեզ մոտ․ Ինչպես նրանց բացատրեմ, որ․․․

Ես իմ ընտանիքով բնակվում եմ Իտալիայում ու չեմ ուզում, որ տարեց ծնողներս տեղափոխվեն մեզ մոտ․ Ինչպես նր անց բացատ-րեմ, որ․․․Անո ւնս Իռեն է, 42 տարեկան եմ: Ամո ւսնացած եմ, ունեմ երկու երեխա: Եվ ես, և ամո ւսինս Հայաստ անից ենք, փոքր գյ ուղից: Ծանոթացել ենք Երևանում, մոտ 1 տարի ապրել այնտեղ՝ նախքան կարողացել ենք տեղափոխվել Իտալիա:

Մենք ամեն ինչ արել ենք, որ իրագործենք մեր պլանը: Միայն Իտալիա հասնելուց հետո սկսեցինք մտածել երեխաներ ունենալու մա-սին:Ծնողներս ի սկզբանե դեմ էին, որ մենք հեռանայինք երկրից, հետո ան դադար պահանջում էին, որ վերադառնանք: Բնականա-բար, չլսեցինք նրանց:Անցել է 15 տարի, մենք սով որել ենք այս երկրին, ավանդույթներին:

Եվ մեզ, և մեր երեխաներին ամեն ինչ դուր է գալիս: Աղքատ չենք, բայց և մեծահարուստ էլ չենք:Վերջին շրջանում ծնողներս սկսել են անդադար գանգատվել, որ հոգնել են Հայաստանում ապրելուց: Ամեն օր ակնարկում են, որ շատ վատ են ապրում, ուզում են գալ մեզ մոտ: Պարզ է, որ ճանապարհածախսը մենք պիտի հոգանք:

Պիտի ապրեն մեր տանը, մեր հաշվին, իսկ մենք դա չենք ուզում:Ես ուղղ ակի շոկի մեջ եմ ծնողներիս վարք ագծի պատճառով: Ինչից են նրանք ենթադրել, որ մենք կարող ենք ապահովել և մեզ, և նրանց: Այդ դեպ քում ստիպված կլինենք որոշ բան երից զրկել մեր երե-խաներին՝ հանուն նրանց: Իսկ ես նման բան թույլ չեմ տա:

Ինչու՞ պիտի նման զոհողության գնամ: Ծնողներս երբեք մեզ չեն օգնել, ինձ լավ մանկություն չեն տվել: Իմ ծննդյան առաջին իսկա-կան տորթը ես ինքս եմ գնել՝ իմ աշխատած գումարով:Գուցե կարծեք, որ սխալ եմ, մտածեք՝ նման ծնողներ չեն լինում…

Ուրեմն ուրախ եմ ձեզ համար, նշանակում է, որ իմ բախտին չեք արժանացել, ու գիտեք՝ թե ինչպիսինն են լինում մեծատառով հայ-րիկն ու մայրիկը:

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS