Ծնողներս հրաժարվեցին ինձանից, նույնիսկ հարսանիքիս չմասնակցեցին, միայն նրա համար, որ ապագա ամուսինս․․․

Ծնողներս հրաժարվեցին ինձանից, նույնիսկ հարսանիքիս չմասնակցեցին, միայն նրա համար, որ ապագա ամուսինս․․․

Այն օրը, երբ մենք ծանոթացանք, օրս վատ էր սկսվել։Սկզ բում չէի լսել զարթու ցիչի ձայնը,հետո մոռացել էի ան-ջատել ջուրը, ուշացել էի ավտոբուսից։Անհույս կանգնած էի կանգառում՝հասկանալով,որ կուշանամ աշխատան-քից, եթե մի բան չձեռնարկեմ։ Տաքսի գտնել չէի կարողանում, այնպես որ ստիպված եղա պատահական մեքենա կանգնեցնել։ Գիտեմ, որ այդպես չի կարելի, բայց այդ պահին լավ չէի գիտակցում։

Շուտով մի մեքենա արգելակեց, և ես արագ թռա մեջը։ Բացատրեցի,թե ուր եմ գնում, բայց ինձ չհասկացան։ Հե-տո ես հեռա խոսով ցույց տվեցի քարտեզի վրա և մենք գնացինք։ Վարորդն ամբողջ ճանա պարհին հա յացք էր գցում ինձ վրա, բայց ոչինչ էչր ասում։ Երբ ինձ տեղ հասցրեցին, փորձեցի վճարել, բայց տղամարդը միայն տա-րավ մի կողմ ձեռքս և գլխով ասաց «ոչ»։

Ես առա վոտյան այն քան էի հոգնել, որ աշխա տավայրում ամ բողջ օրը երա զում էր տուն գնալու մասին։ Երբ դուրս եկա, տեսա այն նույն երիտասարդին, ով ինձ օգնեց առավոտյան։Նա մոտեցավ ինձ, մի երկտող ու ծաղկե-փունջ էր բերել։ Ես բաց եցի նամակը, իսկ մեջը գր ված էր, որ իր անունը Արմեն է, և ինքը խուլ ու համր է, կարո-ղանում է կարդալ շուրթերի միջոցով։Ես չէի հասկանում,արդյո՞ք դա կատակ էր․․․շփոթված էի,և ուղղակի պտտ-վեցի ու վազելով հեռացա, նույնիսկ ծաղիկները չվերցրեցի։

Եթե նա որոշել էր կատակել, բոլորովին ծիծաղելի չէր, իսկ եթե լուրջ էր, ինձ պետք չէին նման հարաբերություն-ներ։ Իսկ եթե պետք էին․․․Նա չհանձնվեց։ 2 շաբաթ ամեն օր գալիս էր իմ աշխատավայրի մոտ։ Ի վերջո հանձն-վեցի, համաձայնվեցի հետը սրճարան գնալ։

Իրականում նա հետաքրքիր մարդ էր։ Ուշադիր նայում էր շուրթերիս։ Ես խոսում էի, իսկ նա պատասխանում էր սմարթֆոնով։ Դա այնքան էլ հարմար չէր, բայց միակ ելքն էր։4 ամիս անց Արմենն ինձ ամուսնության առաջար-կություն արեց․ ես երջանիկ էի։Ծնողներիս ու ընկերներիս հետ ծանոթությունն ամենածանրն էր։

Մայրս ու հայրս դժվարությամբ էին ընդու նում նրան, ամեն օր փորձում էին ինձ հետ պահել կայա ցրած որոշու-մից։ Բոլորին հուզում էր միայն այն, որ Արմենը խուլ ու համր է, սակայն ոչ ոք ուշադրություն չէր դարձնում նրա մարդկային հատկություններին։ Ի վերջո, ծնողներս հրաժարվեցին գալ մեր հարսանիքիս, ասացին, որ ես դավա-ճան եմ։

Հիմա մենք ունենք որդի, արդեն 5 տարեկան է, հիանալի տիրապետում է ժեստերի լեզվին, հոր հետ շփվում է ա-ռանց խոչընդոտների։ Բարեբախտաբար, երեխաս չունի լոսղության կամ խոսքի հետ կապված որևէ խնդիրներ։ Թոռան ծնվելուց հետո ծնողներս մեզ հետ մտերմանալու փորձեր սկսեցին անել,բայց Արմենի հետ դեռ չեն կարո-ղանում շփվել։ Հույս ունեմ, որ դա էլ է ժամանակավոր։

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS