Կյանքում կարևորը հաջող ու հարուստ տղամարդու հետ ամուսնանալն է, կապ չունի սիրում ես նրան, թե՞ ոչ․․․ասաց մայրս

Կյանքում կարևորը հաջող ու հարուստ տղամարդու հետ ամուսնանալն է, կապ չունի սիրում ես նրան, թե՞ ոչ․․․ասաց մայրս։Մայրիկ, շնորհակալ եմ քեզ փչացրած կյանքիս համար…Դեռահասո ւթյան տարիներից լսում էի մորիցս միևնույն արտահայտությունը.

-Կյանքում կարևորը հաջող ու հարուստ տղամարդու հետ ամո ւսնանալն է, կապ չունի սիրում ես նրան, թե՞ ոչ

Այդպես էլ եղավ իմ կյանքում: Երբ 20 տարեկան էի, կազմակերպեցին հարսանիքս: Իսկ փեսան՝ ծնողներիս մտերիմ ընկերոջ որդին էր: Բոլորը վստահ էին, որ ինքը ծնողների պես հարուստ և հաջ ողակ է լինելու:Ես արեցի այն ամենը, ինչ նրանք ցան կանում էին: Խելոք երեխա էի, ամուսնացա նրա հետ, ում չէի սիրում:

Վարվեցի այնպես, ինչպես ծնողներս ասացին: Իսկ սերը, ինչպես մայրս էր ասում, մեծ դեր չունի մեր կյանքում:Կարևորը, որ բնակա-րան ունենք, գումար, կարելի է չաշ խատել…Երբ մենք նոր էինք ամուսնացել, շատ էինք ճամ փորդում, հետո ես հղիա ցա և ունեցա առաջնեկիս: 3 տարի անց որոշեցինք ևս մի երեխա ունենալ, իսկ ինչու ոչ, եթե ունենք բոլոր պայմանները:

ՄԵզ մոտ ամեն ինչ այնքան սովորական էր, որ ես կար ծում էի, թե բոլոր ընտաինքներում է այդ պես: Սակայն երբ դարձա 45 տարե-կան, կյանքիս այլ աչքերով նայեցի: Ես հաս կացա, որ ամբողջ երիտասար դությունս անցկացրել եմ այն մարդու հետ, ում հանդեպ երբեք ոչինչ չեմ զգացել:Դա ես հասկացա միայն այն ժամանակ, երբ երեխաներս մեծացել էին, և ես կարող էի աշխատել:

Ես սկսեցի շփվել տարբեր մարդկանց հետ, սկսեցի իմ հանդեպ այլ տղամարդ կանց ուշադրո ւթյուն նկատել, ճանաչել այլ մարդկանց: Դա ինձ համար չափազանց հետաքրքիր էր, քանի որ ողջ կյանքում, բացի ընտանիքիս անդամներից, գրեթե ոչ մեկի հետ չէի շփվում: Ես սկսել էի ամաչել, հասկանում էի, որ ես ու ամուսինս հարևանների պես ենք ապրում: Այո, մենք երկու երեխա ունենք, բայց դա ո-չինչ չի նշանակում:

Իսկ երբ փորձեցի զրուցել, կիսվել մորս հետ, նա շատ կոպիտ ասաց.

—Դու ունես հարուստ ամուսին, գումարի կարիք չունես, ես ամբողջ կյանքս դիմացել եմ, հիմա էլ քո հերթն է: Դա բոլոր կանանց ճա-կատագիրն է: Իսկ ի՞նչ ես կարծում, ավելի լավ կլիներ ամուսնանալ աղքատ տղամարդու հետ և կոպեկներ հաշվելով ապրել:

Ես լռեցի, և սկսեցի մտածել: Եթե լինեի այնպիսի մարդու հետ, ում իսկապես կսիրեի, կյանքս այլ կլիներ, գունավոր…Ի՞նչ օգուտ, որ ամուսինս այդքան շատ է աշխատում, երեխաներս առանց հոր են մեծանում: Նրանք գրեթե չեն հանդիպում:Բայց արդեն ուշ է որևէ մի բան փոխելու համար: Համարձակությունս չի բավականացնի, բացի այդ, սարսափելի կամաչեմ ծնողներիցս և երեխաներիցս: Ստիպված եմ զինվել համբերությամբ և դիմանալ մինչև վերջ:

Այնպես որ, մայրիկ ջան, շատ շնորհակալ եմ անսեր իմ կյանքի համար:

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS