Յուրաքանչյուրի համար ուրախություն է, երբ որդին իրեն առաջին անգամ հայրիկ է ասում, բայց ինձ համար

Առաջին քայլերը!

Երբ ես առաջին անգամ լսեցի, թե ինչպես է որդիս ինձ ասում՝ ես սիրում եմ քեզ, հայրիկ, դա իմ կյանքի ամե-նաերջանիկ պահը պետք է դառնար. Բայց ամենաերջանիկ օրը ինձ համար մի օր էր, երբ որդիս առաջին քայլեց։

Նա երկու տարեկան էր, երբ նրա մոտ ախտորոշեցին Գիյեն Բարրեի կոչված հիվանությունը ։Գրեթե մեկ ամիս պահանջվեց պարզելու համար, թե ինչ է կատարվում նրա հետ։ Այն ժամանակ, երբ նրա մոտ ախտորոշեցին այդ հիվանությունը, նա արդեն գոտկատեղից ներքև կաթվածահար էր եղել:Մի քանի ամիս նա միայն սողում էր եւ ոչ մի քայլ չէր կարողանում անել ։

Մեկուկես տարի առաջ նա սկսեց քայլեր կատարել։ Գրեթե 2 տարի անց նա մասնակի վերականգնվեց։ Այդ ըն-թացքում մենք նրան շատ վերականգնողական կենտրոններ տարանք: Եվս մեկ տարի պահանջվեց, որպեսզի նա սովորի նորից վազել ու ցատկել։ Այժմ նա 5 տարեկան է, եւ նա լիովին վերականգնվել է, կարողանում է վազել և նույնիսկ ցատկել

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS