Փեսաս սկզբում ինձ արգելեց իրենց տուն գնալ ու շփվել երեխաների հետ, իսկ հիմա ուզում է, որ խնամեմ թոռներիս․․․Չգիտեմ ինչ կերպ արձագանքեմ այս անամոթությանը

Փեսաս սկզբում ինձ արգելեց իրենց տուն գնալ ու շփվել երեխաների հետ, իսկ հիմա ուզում է,որ խնամեմ թոռնե-րիս․․․Չգիտեմ ինչ կերպ արձագանքեմ այս անամոթությանը։Ես 49 տարեկան եմ, արդեն տատիկ եմ, թոռնիկս 3 տարեկան է։ Ես ու ամուսինս մեր դստեր հարևան ներն ենք, ապրում ենք դիմացի շենքերում։

Այնպես ստացվեց, որ մեր ու փեսայիս հարաբերություններն այնքան էլ լավ չդասավորվեցին, երբ նա ու աղջիկս դեռ նոր էին սկսել հանդի պել։ Երբ նա գալիս էր մեր տուն, իրեն այնպես էր պա հում, կարծես նա է տան տերը։ Բանն այն է, որ փեսաս իր ծնողների մի ակ երեխան է, երկար սպաս ված է եղել, ապահովված ընտանիքից է,եր-բեք չի իմացել «ոչ» բառը։ Ես ու ամուսինս սկզ բում լռում էինք, բայց ամեն ինչ իր սահմա ններն ունի։ Երբ մեր համբերության բաժակը լցվեց, խոսեցինք սկզբում մեր աղջկա, իսկ հետո էլ փեսայիս հետ։

Նա ասաց, որ ամեն ինչ հասկացավ և այսուհետ իրեն ուրիշ կերպ կպահի։Իսկա պես փոխվեց, բայց դե մենք գի-տեինք, թե նա ինչպիսինն է իրակ անում, այնքան էլ ուր ախ չէինք նրանց միության համար,սակայն, բնականա-բար, չէինք խոչընդոտում։ Ստիպված եղանք համակերպվել մեր դստեր ընտրության հետ։

Հարսանիքը լավ անցավ, նորապասակները 2 տարի ապրեցին փեսայիս ծնողների հետ, իսկ հետո առանձին բը-նակարան տեղափոխ վեցին։ Տուն գնեցին հենց մեր դիմացի շենքում։ Ես ու ամու սինս շատ ուրախացանք, որ կարող ենք հաճախ տեսնել մեր երեխային։

Աղջիկս շատ է սիրում թխվածքներ, կարկանդակներ ու տորթեր պատրաստել։ Հաճախ էր թխում, և երեկոյան սպա սում էր ինձ, որ աշխատանքից հետո մտնեմ իրենց տուն, միասին սուրճ խմենք, իսկ հանգստյան օրերին իրար հետ զբոսնում էինք, խանութ գնում։

Երբ ծնվեց թոռնիկս, սկսեցի աղջկաս տուն ամեն օր գնալ, օգնել ամեն հարցում․տունն էի մաքրում,սննդամթերք գնում, ընթրիք պատրա ստում։Աղ ջկաս համար շատ կա րևոր էր դա ու մեծ օգնություն էր, քանի որ իրեն վերա-կանգնվելու ժամանակ էր անհրաժեշտ։

Թոռնիկս մեծանում էր, իսկ աղջիկս ավելի ու ավելի հազ վադեպ ինձ իրենց տուն հրավիրում։ Միայն այն ժամա-նակ, երբ իրեն ինչ-որ բան էր պետք։ Երբ ես գնում էի, փեսաս առանց ամաչելու հար ցնում էր կնոջը իմ ներկա-յությամբ, թե ինչի հա մար եմ իրենց տուն գնացել։ Ինձ համար շատ ցավալի էր։ Նա դադարել էր հարգել ինձ ու ամուսնուս։

Մի օր էլ, երբ ես ու ամուսինս երեկոյան գնացել էինք երեխային տեսնելու, իմացել էինք, որ հիվանդ է, փեսաս ա-սաց, որ չի ցան կանում մեզ իրենց տանն այդքան հաճախ տեսնել, առավել ևս առ անց հրավերի։Մի քանի ամիս նրանց տուն ոտք չդրեցի։ Բայց հետո մի օր զանգեց փեսաս և խնդրեց երեխայի հետ մնալ մի քանի ժամ, իրենք ինչ-որ գործեր ունեին։

Թոռնիկիս կարոտը ստիպեց մոռ անալ ամեն ինչ և ես համաձայնվեցի։Հիմա շաբա թական 1-2 անգամ մի քանի ժամով կան չում են իրենց տուն, որ երեխայի հետ մնամ։ Հանուն իմ միակ թոռնիկի ձայն չեմ հանում, բայց ինձ ստորացված եմ զգում։ Փեսայիս անամո թությունն անսահման է։

Ինչպե՞ս նրան բացատրեմ, որ սխալ է եղել, ինչպես հասկացնեմ, որ պիտի ներողություն խնդրի։ Վախենում եմ, որ մեր հարաբերությունները կարող են փչանալ և ես այլևս թոռնիկիս ու աղջկաս տեսնելու հնարավորություն չեմ ունենա։

Իսկ դուք ի՞նչ խորհուրդ կտաք ինձ, ինչպե՞ս կվարվեիք իմ փոխարեն։

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS