2 օր առաջ տուն բարձրանալիս հանդիպեցի հարևանուհուս․ Նա լուռ արտասվում էր․․․վախեցած հարցրեցի ինչ է պատահել

2 օր առաջ տուն բարձրանալիս հանդիպեցի հարևանուհուս․ Նա լուռ արտասվում էր․․․վախեցած հարցրեցի ինչ է պատահել։Վերջերս մի օր դուրս եկա տնից և աստիճանների մոտ տեսա իմ դիմացի հարևանուհուն։ Բարձրա նում է՝ աչքերը թաշկինակով մաքրելով։ Շատ վա խեցա, հարցրեցի․

-Ի՞նչ է պատահել։

Հարևանուհիս այնքան հուզված էր, նա յում էր վերև, որ արցունքները չգան, մի 2 րոպե չէր կարո ղանում խո սել․․․ Հետո նա ժպիտով պատասխանեց․

-Մանկապարտեզ էի գնացել, թոռնիկիս հա նդեսին։ Հարսս ու որդիս աշխատ անքի են, նրանց թույլ չէին տվել դուրս գալ, դե ես էլ առաջարկեցի իմ թեկնածությունը․․․

Հետո հարևա նուհիս ընկել է հիշողություն ների գիրկը, աչքի առաջ իր որդին է եկել՝ 4 տարեկ անում․․․

-Միացրեցին երաժշտությունը, երեխ աները սկսեցին պարել, նայ եցի թոռն իկիս և սկսեցի արտաս վել։ Հետո հի շեցի, որ երեխաների ներկայ ությամբ լացել չի կարելի, մի կերպ հավ աքեցի ինձ։

Ու այդ պահին ես հիշեցի մի ոտանավոր․ կոնկ րետ խոսքերը մտաբերել չեմ կարող, բայց ընդհ անուր իմաստը հիշում եմ։

—Իմաս տունի մոտ մի կին է գնում, ասում․ «Այսքան բան իմաց ես, տեղեկաց ված և խելացի, մի հարց ունեմ․ արդյո՞ք այս կյանքում ավելի լավ բան կա, քան հարազատ երեխայիդ փափլիկ ձեռքը բռնելը։ Ինչը կարող է ավելի քաղցր լինել, քան քո հարազատ արյունը, քո հարազատ երեխան»։

Իմաստունը նայում է կնոջը և խորը շունչ քաշելով՝ պատա սխանում․ «Ավելի քաղցր է քո երե խայի երեխան, քո թոռը։ Սա անբացատրելի է, բայց փաստ»։Եվ իրոք այդպես է։ Տատիկ լինելը՝ մայրությունը զգալու նոր հնարավո-րություն է։ Փոքրիկ մարդու մեջ կարող ես տեսնել նաև քո դիմագծերը։

Երիտաս արդ ծնողները ակ տիվ են,չեն ուզում շրջ ապատ ված լինել միայն խաղ ալիքներով և տակդիրներով, ու զում են ապրել։ Իսկ շատ տատիկների համար այդ շրջանում ամենամեծ ուրախ ությունը թոռներն են։

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS