Հնարավոր է սխալ եմ, բայց արարքիս համար չեմ զղջում․․․Երեկ, երբ տուն էի վերադառնում, ավտոբուս բարձրացան 9-10 տարե-կան մի խումբ երեխաներ։Գուցե սխալ էի, բայց չեմ զղջում արա ծիս համար… Երեկ նս տած էի ավտոբո ւսի մեջ, տո ւն էի գնո ւմ: Կանգառում ավտոբուս բարձրացան մոտ 9-10 տարեկան մի խումբ դպրոցականներ…
Երեկ նստած էի ավտոբուսի մեջ, տուն էի գնում: Կան գառում ավտոբուս բարձ րացան մոտ 9-10 տարեկան մի խումբ դպրոցական-ներ, կողքիս նստեց մի աղջիկ՝ լուռ, մի տեսակ կծկված: Նրանց մեջ կար մեկը, ով շատ էր տարբերվում մյուսներից, բայց ոչ լավ հատ-կութ-յուններով: Հենց այդ տղան նայեց ընկրերներին, ինչ-որ բան շշնջաց նրանց, և բոլորը միասին կողքիս նստած աղջնակին սկսե-ցին վիրավորել.
-Ծուռ աչք, թեք աչք…շաշ…
Աղջիկն ակնոցով էր, ակնհյատ էր,որ ունի տեսողության հետ կապված խնդիրներ:Խեղճն ամթոից արդեն քիչ էր մնում մտներ նստա-րանի տակ, սակայն ձևացնում էր, իբր չի լսում: Նրանց հետ էր նաև ուսուցչուհին, իսկ նա…ուղղակի ուշադրություն չէր դարձնում:
Մյուս մեծահասակները նույնպես:Հանկարծ համբերությունս սպառվեց: Մի փոքր առաջ եկա, որ «առաջնորդը» լսի, թե ինչ եմ ասում, և բերանիցս ինքն իրեն դուրս թռավ.
-Իսկ դու չաղ ես: Գեր և ճարպոտ: Քեզ դուր եկա՞վ:
Ամբոխը լռեց: Տղան մտածեց մի րոպե, իսկ հետո շարունակեց.
-Ես գեր չեմ, բայց նա շաշ է: Նայիր նրա ծուռ աչքին:
-Հետո ինչ, դա բուժվում է, ասացի ես,- իսկ դու գեր ես: ԱՄբողջ կյանքում էլ այդքան չաղ կմնաս…Գեր…
Նկատեցի, որ ընկերներն ամեն մեկը մի կողմ անցան: Իսկ այդ «համարձակը» շարունակում էր քթի տակ կրկնել «ես գեր չեմ», սա-կայն որոշեց ինձանից հեռու գնալ: Ես անդադար նրան էի նայում խիստ հայացքով: Երբ պտտվեցի դեպի աղջնակը, տեսա, որ հիա-ցած հայացքով ինձ է նայում: Ես ասացի.
-Տեսա՞ր, թե ինչպես է պետք նմաններին պատասխանել: Հիշեցի՞ր:
Երբ դպրոցականներն իջնում էին, ես հայացքով ճանապարհում էի այդ ան շնորք տղային, նա արդեն կանաչել էր վախից: Երբ եկա տուն, սկսեցի մտածել, թե ինչու են որոշ երեխաներ այդքան չար մեծա նում, կարծես պատկերացում չունեն, թե ինչ է կարեկցանքը, ամոթը…Հիմա սկսել եմ մտածել, արդյո՞ք ճիշտ վարվեցի…
