Մայրս թողել էր ինձ հորս մոտ․․․22 տարի անց հանկարծ հայտնվեց մեր տան առաջ ու ինձ մի ծրար տվեց։Մանկությանս ընթացքում ես միայն մեկ ծնող եմ ճանաչել՝ հորս՝ Գրեգին։ Իմ կենսաբանական մայրը՝ Ջեսիկան, ծնվելուս օրը հիվանդանոցում ինձ թողել էր ու հեռա ցել, իսկ հայրս մենակ էր մնացել՝ հաղթահարելու երեխա մեծացնելու բոլոր դժվարությունները։ Չնայած ծանրություններին, մի քանի աշխատանքներին ու ֆինանսական խնդիրներին, հայրս երբեք նրա մասին դառն խոսք չասաց։ Փոխարենը՝ որոշեց ինձ ավելի շատ սիրել, քան թույլ տալ, որ նրա հեռանալը իրեն ներսից կոտրի։
Նրա մշտական ներկայությունը ինձ սովորեցրեց,որ իսկական ընտանիքը որոշվում է ոչ թե արյունով,այլ նրանով,թե ով է մնում քեզ հետ, երբ կյանքը բարդանում է։Հորս օրինակով ոգեշնչված՝ ես անդադար աշխատեցի ու ստեղծեցի իմ հաջողակ ստարտափը՝ «LaunchPad»-ը, որը ժամանակի ընթացքում ճանաչում ձեռք բերեց ամբողջ երկրում։ Բայց իմ հաջողությունը նաև բերեց Ջեսիկային, որը 22 տարի անց վերջապես հայտնվեց։ Նա մեր տան շեմին չէր եկել ներողություն խնդրելու, այլ՝ սառը հաշվարկով ծրագիրով։ Նա ներկայացրեց ԴՆԹ թեստ, որը, իբր, ապացուցում էր, որ հայրս իմ կենսաբանական ծնողը չէ՝ հավատալով, որ դա կքանդի մեր կապը և իրեն հնարավո րություն կտա պահանջել իմ միլիոնավոր արժողությամբ բիզնեսի մի մասը։
Ես զզվեցի նրա այդ քայլից՝ փորձից օգտագործել կենսաբանական փաստը որպես զենք այն մարդու դեմ, ով իրականում ինձ մեծացրել է։ Ես մնացի հաստատուն ու պարզ ասացի՝ արյունը չէ, որ մարդուն ծնող է դարձնում, այլ՝ սերն ու զոհողությունը։ Երբ նա վերադարձ ավ փաստաբանի հետ ու սկսեց ագրեսիվ կերպով պահանջել իր բաժինը իմ բիզնեսից, ես պատասխանեցի իմ փաստաբանական թիմ ով։ Մենք ոչ միայն պաշտպանեցինք իմ ընկերությունը, այլ նաև իրավիճակը շրջեցինք՝ դատարանում պահանջելով տարիներով չվճարվ ած ալիմենտները և բացահայտելով նրա կողմից լքելու ամբողջ պատմությունը։
Արդարադատությունը մեր կողմը կանգնեց և պարտավորեցրեց Ջեսիկային վճարել այն ալիմենտները, որոնցից նա խուսափել էր երկու տասնամյակ։ Այս գործի շուրջ հանրային արձագանքը միայն ավելի ուժեղացրեց իմ որոշումը՝ իմ հնարավորությունները օգտագործել ուրիշներին օգնելու համար։ Այդպես ստեղծվեց «The Backbone Project»-ը՝ մենթորական հիմնադրամ, որը նախատեսված է աջակցելու այն երիտասարդներին, ովքեր անտեսվել կամ լքվել են։ Այս նախաձեռնությունը դարձավ կենդանի ապացույց այն արժեքների, որոնք հայրս էր սերմանել իմ մեջ․ անցյալը պարտադիր չէ, որ որոշի ապագան, իսկ դիմացկունությունը կառուցվում է այն մարդկանց աջակցու թյամբ, ովքեր իսկապես կարևոր են քեզ համար։
Այսօր այն լռությունը, որը մի ժամանակ թողել էր Ջեսիկան, փոխարինվել է իմաստալից գործով՝ ուրիշների համար։ Հայրս մինչ օրս ոչ ճանաչում է պահանջում, ոչ էլ գումար․ նա պարզապես մնում է այն հենարանը, որն միշտ եղել է։ Ես հասկացել եմ, որ թունավոր մար դուց ազատվելը միշտ չէ, որ պահանջում է մեծ բախում․ երբեմն բավական է պարզապես հանգիստ շունչ քաշել։ Իմ կյանքը այլևս չի բարդանում այն մոր պատճառով, որը հեռացավ, այլ հարստացած է այն հոր շնորհիվ, որը մնաց՝ ապացուցելով, որ մենք միասին ենք մնում՝ անկախ նրանից, թե ինչ է ասում ԴՆԹ թեստը։
