Մայրս իր կտակի մեջ չէր նշել քրոջս անունը․․․Զարմացած եմ, ինչպես կարելի է շփվել ընտանիքի հետ հանուն ժառանգության։Իմ
պատմությունը սկսվում է սովորական ընտանիքից: Մայրս և հայրս ունեին երկու երեխա ՝ ես և իմ ավագ քույրը՝ Ելենան: Մենք կոր-
ցրել էինք հորս մանկության տարիներին, նա լավ ժառանգություն էր թողել `երկու սենյականոց բնակարան Մոսկվայի կենտրոնում:
Այնտեղ մենք ապրում էինք մեր մոր և քրոջ հետ, մինչև մեծացանք, և մեր ուղիները բաժանվեցին:
Ելենան տեղափոխվեց մեկ այլ քաղաք, որտեղ նա կազմեց իր ընտանիքը. Նա միայն անվա նական շփումներ էր ուն ենում մոր հետ,
բնականա բար,իմ ուսերին ընկավ ծեր մարդուն հոգ տանելու բոլոր պարտակ անությունները:Քրոջս հետ ամուր կապը սկսեց վատ-
թա-րանալ այդ պահից: Մայրը ախտորոշվել է լուրջ հիվանդությամբ, անհրաժեշտ է թանկ բուժում:
Գոնե մի քանի անհրաժեշտ դեղամիջոցներ ապահովելու համար ես ստիպված էի աշխատել երկու տեղ և մոռանալ իմ անձնական
կյանքի մասին:Քույրս ամբողջովին դադարեցրեց շփումը մեզ հետ, երբ իմացավ մորս հիվանդության մասին: Այդ պահին ես իսկա-
պես սկսեցի կասկածել, որ Ելենան պարզապես սպասում էր ծնողական ժառանգությունը կիսելու հնարավորությանը:
Ինչը հետագայում հաստատվեց ամուսնու հետ հեռախոսազրույցից հետո:Ինչպես և սպասվում էր, առանց լավ ֆինանսական աջակ-
ցության, մեր մայրը երկար չապրեց այս հիվանդությամբ:Նա հեռացավ 2015-ին,և 8 տարի հետո առաջին անգամ հանդիպեցինք քրո-
ջս հետ:Ի՞նչն էր զարմացնում Լենային, երբ իմացավ, որ մայրը նրան հանել է իր կտակից ՝ ամբողջովին թողնելով ինձ բնակա-
րանը:
Կտակի պատճառով, անվերջ դատավարություններ սկսվեցին քրոջս հետ բնակարանի շուրջ: Ինձ վախեցնում եմ այն միտք, թե ինչ-
պես մարդը կարող է այդպես վարվել իր ընտանիքի հետ հանուն փողի:
