Մենք ապրում ենք աշխավարձով ու համեստ կյանք ենք վարում․ Մի քանի օր առաջ մի բան եմ գտել, որի պատճառով կորցրել եմ քունս․․․Չգիտեմ ինչ անեմ

Մենք ապրում ենք աշխավարձով ու համեստ կյանք ենք վարում․ Մի քանի օր առաջ մի բան եմ գտել, որի պատ ճառով կորցրել եմ
քունս․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։Ես ու ամուսինս քսան տարի է միա սին ենք: Մենք ապր ում ենք համեստ, բայց խա ղաղ կյանքով: Մենք
երկուսս էլ աշխատում ենք նույն ընկերությունում: Գում արի հարց երբեք մեր մեջ չի եղել: Մենք պարզապես փորձեցինք հույսներս
դնել մեր աշխատավարձի վրա։

Մոտ վեց ամիս առաջ Լևոնը որոշեց այլ աշխատանքի անցնել: Քանի որ նա գործարանում հերթափոխով էր աշխատում,իր հանգստ-
յան օրերին հնարավո րություն ուներ մեկ օր ուրիշ տեղ աշխա տելու: Ես դեմ էի դրան: Ի վեր ջո, նա պետք է հան գստանա:Բայց իմ
խոսքերի վրա ամուսինս պարզապես ժպտաց և որոշեց անել այնպես, ինչպես ինքն է ցանկ անում: Լրացուցիչ աշխատանքում նրա
պարտականությունները ներառում էր տարածքում ժամանակին շրջայց կատարել և հերթափոխի ավարտին հաշվե տվություն կազ-
մել:

Սկզբունքորեն, դժվարություններ չկային, և նա առանձնապես հոգն ածություն չէր զգում:Ի վերջո, այստեղ նա պատա սխանատու է
միայն իր համար, ուստի նյարդայնանալու կարիք չկա: Այստեղ աշխատավարձը քիչ է, բայց այդ գումարն օգտագործվում է ընտանի-
քի հոգսերի հա մար: Մենք ունե նք երկու ուս անող, ուստի ամեն ինչ գնում է նրա նց վրա: Ես փորձ ում եմ հնարավորինս խնայել: Ի
վերջո, հոգու խորքում միշտ ավելի տաք ու հանգիստ է, երբ գիտեք, որ խնայողություններ ունենք:

Այսպես էլ ապրո ւմ էինք: Տղա ները սովորում էին, և երբ եմն էլ կարող էին ինչ-որ բանով ուրա խացնել իրենց:Մի ան գամ, երբ ոչ ոք
տանը չկար, ես որոշեցի ընդհանուր մաքրում կատարել: Եվ նու յնիսկ հասա այնտեղ, որտեղ մի քա նի տարի չէի նայել: Պարզվեց, որ
այս վայրը սանդուղքի մեր պահես տարանն էր, որտ եղ Լևոնը պահպա նում էր իր գործիքների մեծ մասը, և այն իրերը, որնք մենք
չէինք օգտագործում:

Այստեղ շատ սարդոստայն ու փոշի կար: Հետևաբար, ես որոշեցի հանել ամեն ինչ, մաքրել և նորից ամեն բան դնել իր տեղերում: Վե-
րադասավորելով արկղերը, ես գտա մի հին տուփ, որը մեզ էր մնացել Լևոնի տատիկից: Դա շատ հին էր, բայց ամուր ու գեղեցիկ: Ան-
գամ չեմ հիշում, թե երբ էր այն անհ ետացել իմ տեսադաշտից: Ձեռքս վերցնելով ՝ այն ոչինչ չէր կշռ ում: Ինձ հետա քրքրեց, թե ինչ է
դրա ներսում: Բացեցի կափարիչը և ապշեցի:

Տուփի մեջ մեծ հաշվով՝ բավականին պատշաճ գումար էր: Ես անմիջապես դրեցի այն տեղում: Վերադառնալով բնակարան ՝ չգիտեի
ինչ անել:Ես դեռ չգիտեմ: Ես չեմ կարող ամեն ինչ թո ղնել այնպես, ինչպես կա: Որտ եղից է այդ մեծ գումարը, իսկ եթե հանկարծ Լև-
ոնը ինչ-որ խնդրի մեջ ընկնի դրա պատճառով: Այս մտքերն ինձ հանգիստ չէին տալիս: Նրա հետ գումարի մասին խոսելը նույնպես
սարսափելի է, քանի որ վախենում եմ վեճերից: Ես պարզապես չեմ կարողանում որոշում կայացնել: Ո՞րն է շարունակելու լավագույն
միջոցը, չգիտեմ․․․

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS