Մենք որդեգրեցինք մի աղջկա, ում ոչ ոք չէր սիրում՝ դեմքի մեծ հետքի պատճառով․ 25 տարի անց մի նամակ բացահայտեց նրա անցյ ալի ողջ ճշմարտությունը․․․
Տասնամյակներ շարունակ անպտղության դեմ պայքարելուց հետո Մարգարեթն ու Թոմասը վաղուց արդեն հաշտվել էին իրենց հանգի ստ, երկուսով ապրող կյանքի հետ։ Բայց նրանց աշխարհը փոխվեց, երբ նրանք արդեն հիսուն տարեկան էին։ Այդ ժամանակ նրանք իմացան Լիլիի մասին՝ հինգ տարեկան մի աղջկա, որը ամբողջ կյանքը անցկացրել էր մանկատանը, որովհետև հնարավոր որդեգրող ներին վախեցնում էր նրա դեմքի կեսը ծածկող մեծ այրվածքի հետքը։
Չնայած ուշ տարիքում ծնող դառնալու դժվարություններին՝ զույգը անմիջապես կապ զգաց այդ զգոն ու լուրջ երեխայի հետ։ Նրանք արագացրին որդեգրման գործընթացը և Լիլիին խոստացան, որ իր սպին երբեք ամոթի պատճառ չի լինի իրենց նոր տանը։ Այդպիսով նրանք նրան տվեցին այն ապահովության զգացումը, որը նա ծնվելուց ի վեր երբեք չէր ունեցել։
Լիլիի ճանապարհը լի էր փորձություններով, բայց նա դարձավ ուժեղ հենց ծնողների մշտական աջակցության շնորհիվ։ Երբ դպրոցում նրան դաժանորեն ծաղրում էին, Մարգարեթն ու Թոմասը բարձրացնում էին նրա ինքնագնահատականը՝ սովորեցնելով, որ իրական «հրեշը» մարդկանց կոպտությունն է, ոչ թե նրա արտաքին տեսքը։
Այդ դաստիարակությունն էլ Լիլիի մեջ մեծ նպատակներ առաջացրեց։ Նա մեծացավ որպես ինքնավստահ երիտասարդ կին և սկսեց բժշկություն սովորել, որպեսզի օգնի մյուս երեխաներին նույնպես իրենց լիարժեք զգալ։ Բայց ամբողջ կյանքում նա իր մեջ կրում էր մի լուռ ցավ՝ կարծելով, թե իր կենսաբանական մայրը իրեն մերժել է։ Լիլին համոզված էր, որ հենց այրվածքի հետքն էր պատճառը, որ իրեն թողել էին հիվանդանոցում։
Պատմությունը կտրուկ շրջադարձ ստացավ, երբ Մարգարեթը ստացավ ձեռագիր մի նամակ՝ Լիլիի կենսաբանական մորից՝ Էմիլիից։
Էմիլին գրել էր, որ Լիլիին ծննդաբերելիս ընդամենը տասնյոթ տարեկան էր և ապրում էր խիստ ու վերահսկող ծնողների հետ։ Նրանք երեխայի սպին համարում էին «պատիժ» և ընտանիքի ամոթ։ Նրանք ճնշում էին Էմիլիին, որպեսզի նա հրաժարվի երեխայից՝ համոզել ով, որ այդպիսի արտաքինով աղջկան երբեք ոչ ոք չի ուզենա որդեգրել։
Հիմա, երբ Էմիլին անբուժելի քաղցկեղ ուներ, նա փորձում էր կապ հաստատել։ Ոչ թե որպեսզի Լիլիին իր մոտ վերադարձնի, այլ որպեսզ ի համոզվի, որ աղջիկը գիտի՝ հենց սկզբից նա սիրված ու ցանկալի է եղել։
Երբ Լիլին կարդաց նամակը, այդ բացահայտումը քանդեց տարիներով իր մեջ պահած համոզմունքը, թե ինքը չուզված երեխա է եղել։ Նա խոր ցավ զգաց այն վախեցած դեռահաս աղջկա համար, որը ժամանակին եղել էր Էմիլին, բայց միևնույն ժամանակ լիովին հավատ արիմ մնաց Մարգարեթին ու Թոմասին՝ հաստատելով, որ ինքը նրանց դուստրն է և դա երբեք չի փոխվի։
Լիլին որոշեց հանդիպել Էմիլիի հետ մի սրճարանում։ Դա քաղցր-դառը հանդիպում էր։ Լիլին ուղիղ հարցրեց կնոջը, թե ինչու նա չպայք արեց իր համար, իսկ Էմիլին խոստովանեց իր խոր ափսոսանքն ու երախտագիտությունը այն զույգի հանդեպ, որը հոգացել էր Լիլիին այն ժամանակ, երբ ինքը չէր կարողացել։
Այդ հանդիպումը չբուժեց անցյալը, բայց Լիլիին տվեց այն փակված զգացումը, որը նրան պետք էր՝ վերջ տալու տարիների մտորումնե րին։
Այսօր Լիլին հաջողակ բժիշկ է, և նրա կյանքը ապացույց է, թե ինչ ուժ ունի ընտրված ընտանիքը։ Նրա հարաբերությունը Էմիլիի հետ բարդ է և երբեմն հեռավոր՝ արտացոլելով նրանց ընդհանուր պատմության դժվար իրականությունը։
Բայց ամենակարևոր փոփոխությունը Լիլիի ներսում է։ Նա այլևս չի կրում մերժված լինելու ծանրությունը։ Հիմա նա հասկանում է, որ իրեն երկու անգամ են սիրել․ նախ՝ երիտասարդ մի մայր, որը պարզապես չափազանց անզոր էր իրեն պաշտպանելու համար, և հետո՝ Մարգարեթն ու Թոմասը, որոնք «այն աղջկա մեջ, որին ոչ ոք չէր ուզում», տեսան իսկական գանձ։
Լիլիի պատմությունը ցույց է տալիս, որ ընտանիքը որոշվում չէ կատարյալ լինելու կամ արյունակցական կապով, այլ այն քաջությամբ, երբ մարդիկ ամեն օր ընտրում են միմյանց։
