Մեր հարսանեկան գիշերը ամուսինս ասաց, որ շատ հոգնած է և ուզում է առանձին սենյակում քնել․ Ես համաձայնեցի, բայց գիշերվա կեսին տարօրինակ ձայներ լսեցի նրա սենյակից․․․Հարսանիքը հեքիաթից դուրս էր՝ երաժշտություն, ծաղիկներ, հյուրեր, ծիծաղ։ Ես զգա ցի, որ ապրում եմ ֆիլմում, որտեղ ամեն ինչ կատարյալ էր՝ սպիտակ զգեստը, մեր երգի տակ պարը, ընտանիքիս երջանիկ հայացքները։ Նա ուշադիր և սիրալիր էր, և թվում էր, թե այս օրը երկար ու խաղաղ կյանքի սկիզբն է։
Երբ հյուրերը սկսեցին հեռանալ, ամուսինս հանկարծ ասաց, որ շատ հոգնած է։
«Ես հավանաբար մյուս սենյակում կքնեմ», — հոգնած ասաց նա։ «Ես պարզապես ուժասպառ եմ… երկար օր է, այնքան շատ մարդիկ»։
Ես չվիճեցի։ Ես որոշեցի, որ դա փոքր բան է. չէ՞ որ վաղը միասին կարթնանանք, իսկ նա այսօր կարող է հանգստանալ։ Բայց ներսումս դեռ սկսեց տարօրինակ անհանգստության զգացում կուտակվել։Այդ գիշեր ես երկար ժամանակ չէի կարողանում քնել։ Հարսանեկան արտահայտությունների հատվածներ, հյուրերի ծիծաղը, բաժակների ճռռոցը պտտվում էին գլխումս։ Եվ հանկարծ՝ մի ձայն։ Սկզբում՝ լուռ, ինչպես ոտնաձայն, ապա՝ ևս մեկը։
Որոշեցի ստուգել, թե ինչ է կատարվում մեր տանը։Ես քայլեցի միջանցքով, զգեստս ծանր շրշյունով էր շրշում ոտքերիս տակ, սիրտս բա րձր բաբախում էր։Ամուսնուս դուռը կիսաբաց էր։ Ես նրբորեն հրեցի այն և տեսա ինչ-որ սարսափելի բան նրա սենյակում 😨😱։
Մահճակալի մոտ հատակին ընկած էր մի զույգ կեղտոտ կոշիկներ՝ ծանր, ներբանների վրա հողի կույտերով, որոնք անմիջապես գրավե ցին իմ ուշադրությունը։ Ասես մեկը նոր էր վերադարձել դրսից։Նրա սպիտակ վերնաշապիկը ընկած էր մահճակալի վրա։ Սկզբում ես կա րծեցի, թե այն պարզապես անզգուշորեն նետվել է։ Բայց հետո աչքերս տեսան բծերը՝ կարմիր, անհարթ, կարծես շտապողաբար թողնվ ած։
Սարսափի սառցե խցան սառեց կրծքիս մեջ։ Ես չգիտեի՝ ինչ անեի՝ մոտենայի, թե՞ փախչեի։Ես մի քայլ արեցի և գոռացի։ Ամուսինս դու րս եկավ լոգարանի դռնից՝ թրջված, մազերը կպած ճակատին, ջրի կաթիլները հոսում էին ուսերից։ Նրա աչքերը չէին արտահայտում շփոթություն, այլ մռայլ, գիշատիչ կենտրոնացում։ Նա ձեռքը իջեցրեց բերանին՝ իմ ճիչը խլացնելու համար։
«Շշշ…» շշնջաց նա՝ հավասար ձայնով, վտանգավորորեն հանգիստ։ «Ամեն ինչ լավ է։ Ամեն ինչ վերահսկողության տակ է»։
«Ի՞նչ է պատահել», — կարողացա դուրս սողոսկել։
Նա նայեց վերնաշապիկին, բծերին, կոշիկներին, ապա հայացքը վերադարձրեց ինձ և,կարծես համաձայնելով չարտահայտված հարցին, սկսեց հանգիստ բացատրել։ Շշնջալով, որպեսզի ոչինչ և ոչ ոք չլսեր։
«Ես ծրագիր մտածեցի», — ասաց նա։ «Շատ վաղուց։ Անհրաժեշտ էր»։ Նա կարծում էր, որ անպատիժ կմնա։ Բայց նա սխալվում էր։ Ես դա արեցի այսօր՝ մեր հարսանիքի օրը, որովհետև ո՞վ կկասկածեր այն ամուսնուն, որը ամբողջ երեկո նստած էր հարսի կողքին։
«Եվ երբ հարցնեն, կասեմ, որ ամբողջ երեկո քո կողքին եմ եղել։ Ոչ ոք դա ինձ հետ չի կապի։ Ոչ ոք հարսնացուի ամուսնուն չի փնտրի»։
«Ո՞վ է նա», — վերջապես կարողացա դուրս պրծնել։
Նա գլուխը կախեց և շշնջաց մի անուն՝ ծանոթ, բայց միևնույն ժամանակ օտար, լի հին հաշիվներով ու պարտքերով։ Ապա ասաց մի բան, որը լիովին ապակողմնորոշեց ինձ.
«Ես չէի ուզում, որ դու իմանաս։ Բայց հիմա շատ ուշ է։ Ինձ պետք է, որ դու հասկանաս. դա ապարդյուն չէր»։ Նա պետք է պատասխան եր։ Եվ այսօր լավագույն օրն է, քանի որ ոչ ոք չի կասկածի փեսային»։
Ես կանգնած էի այնտեղ և զգացի, թե ինչպես է փշրվում այն կյանքը, որը այդքան ուշադիր կառուցել էի գլխումս։ Հիմա ամեն ինչ վերա ծվեց մի կճեպի, որի ներսում ծավալվում էին անսպասելի և սարսափելի պատմություններ։
Նա մոտեցավ և, կարծես տեսնելով ոչ միայն ցնցում, այլև ընտրություն, հանգիստ ասաց.
«Ես ուզում էի պաշտպանել մեզ։ Այսպես ավելի լավ է։ Հավատա ինձ, գոնե այս հարցում»։
