Մեր հարսանեկան գիշերը կինըս նորից ու նորից մերժում էր ինձ իրեն մոտենալ․ Կասկածելով նրան՝ ես բարձրացրեցի վերմակը ու․․․
Հարսանեկան արարողությունն արդեն ավարտվել էր։ Երկու ընտանիքներն էլ մեզ օրհնում էին։ Ես՝ Ալեխանդրոն, դեռ թեթև հարբած էի տեկիլայից ու հարսանեկան ուրախությունից։ Ես վերջապես ամուսնացել էի Մարիսոլի հետ՝ մի քնքուշ ու համեստ աղջկա, որի մասին բոլորը ասում էին՝ «դու շատ ես բախտավոր»։
Մեր հարսանեկան գիշերը պիտի լիներ կյանքի ամենահատուկ, ամենաքաղցր պահը։ Բայց հենց որ մտանք սենյակ, Մարիսոլը սկսեց տարօրինակ վարվել։ Նա նստեց մահճակալի եզրին՝ լուռ, ձեռքերը սեղմած ու դողացող։ Սկզբում մտածեցի՝ պարզապես ամաչում է։ Փորձեցի կատակել, հանգստացնել նրան։ Բայց որքան մոտենում էի, այնքան նա հետ էր քաշվում՝ մերժելով անգամ նայել ինձ։
Ժամերն անցնում էին, և իմ համբերությունը սկսեց սպառվել։ Մի անհանգիստ զգացում, նույնիսկ զայրույթ, սկսեց բարձրանալ մեջս։ Մտքումս մի հարց անդադար պտտվում էր․
«Մարիսոլը ինչ-որ բան թաքցնո՞ւմ է ինձանից»։
Գիշերը երկար էր։ Սենյակում մնում էր միայն լամպի դեղնավուն, թույլ լույսը։ Նա դեռ ծածկված էր վերմակի տակ, սեղմված ու դողա ցող։ Ես մոտեցա, ձեռքս դրեցի ուսին ու մեղմ ասացի․
— «Ի՞նչ է պատահել։ Մենք հիմա ամուսնացած ենք։ Չե՞ս վստահում ինձ»։
Մարիսոլը սեղմեց շուրթերը, աչքերում արցունք հայտնվեց, բայց ոչ մի բառ չասաց։ Միայն ավելի ամուր փաթաթվեց վերմակի մեջ։ Նրա լռությունը սկսեց ավելի ծանրացնել սիրտս։Զայրույթի ու հետաքրքրության խառնուրդով մի պահ որոշեցի բարձրացնել վերմակը։ Եվ հենց այդ պահին տեսածս սառեցրեց արյունս։
Մարիսոլի մարմնի վրա հին սպիներ կային՝ տարբեր երկարությամբ, թարմացած ու խունացած։ Դրանք ծածկում էին նրա մեջքը, ձեռք երը, ոտքերը։ Ես քարացա։ Սիրտս կարծես մեկը բռնել ու սեղմել էր։ Նա փակել էր աչքերը, արցունքները հոսում էին այտերով, կարծես սպասում էր դատավճռի։
Ես անմիջապես գետնաթափ եղա՝ ծնկի իջնելով նրա առաջ։ Ձայնս դողաց․
— «Մարիսոլ… ներիր ինձ։ Ես սխալվեցի… Խնդրում եմ՝ ներիր»։
Նա բացեց աչքերը՝ զարմացած։ Երևի չէր սպասել նման արձագանքի։ Ես բռնեցի նրա ձեռքերը ու մեղմ շշնջացի․
— «Այս սպիները… ի՞նչ են նշանակում։ Ի՞նչ է պատահել քեզ։ Ինչո՞ւ երբեք չես պատմել ինձ»։
Երկար լռությունից հետո Մարիսոլը սկսեց խոսել՝ հեկեկանքի միջից։ Մինչ ինձ հանդիպելը նա ապրել էր ցավով լի մանկություն։ Ծնող ները մահացել էին, երբ դեռ փոքր էր, և նրան ուղարկել էին ապրելու հեռավոր բարեկամների մոտ։ Բայց այնտեղ՝ սիրո փոխարեն, ստացել էր տառապանք։ Նրան ստիպում էին անընդհատ աշխատել, իսկ ամեն ձախողման համար՝ պատժում էին դաժանորեն։ Նրա մարմնի յուրաքանչյուր սպին այդ տարիների հիշողությունն էր։
Աճելով՝ նա փորձել էր փախչել այդ մղձավանջից, բայց հիշողությունները մնացել էին ներսում՝ որպես վախ ու ամոթ։ Երբ ընդունեց իմ ամուսնության առաջարկը, նա միաժամանակ երջանիկ էր ու վախեցած։ Եվ հենց հարսանեկան գիշերը՝ անցյալի ստվերները վերադար ձան՝ թույլ չտալով իրեն բացվել։
Ես լսում էի՝ սիրտս կտոր-կտոր լինելով։ Գրկեցի նրան ամբողջ ուժով։ Իմ արցունքները ընկան նրա ուսին։ Ես շշնջացի․
— «Այդ անցյալը չի սահմանում քեզ։ Դու ես իմ կյանքի ամենաթանկ կինը։ Այդ սպիները չեն խլում քո գեղեցկությունը՝ հակառակը, դրանք ստիպում են ինձ ավելի սիրել ու հարգել քեզ»։
Մարիսոլը լաց եղավ իմ գրկում՝ սեղմվելով ինձ այնպես, կարծես վերջապես ազատվում էր այն ծանրությունից, որ տարել էր ամբողջ կյանքում։
Այդ գիշերը մեզ համար չդարձավ վայելքի գիշեր։ Այն դարձավ հասկացման ու միասնության գիշեր։Այդ օրվանից ես սկսեցի ավելի խորա պես գնահատել Մարիսոլին։ Հասկացա՝ իրական սերը կատարյալ լինելու մասին չէ, այլ՝ մեկին ընդունելու ու պաշտպանելու։ Նրա անց յալը ինձ չէր հետաքրքրում։ Ես պարզապես ուզում էի ապագա կառուցել՝ որտեղ նրա սպիները կմնային որպես հեռավոր հիշողություն։
Տարիներ անց, երբ երբեմն հիշում էինք այդ գիշերը, Մարիսոլը դեռ կարմրում էր։ Ես պարզապես ժպտում էի։ Որովհետև գիտեի՝ այն գիշեր, երբ բարձրացրի վերմակը, ես բացահայտեցի ոչ թե մի գաղտնիք, այլ սիրո իսկական իմաստը։ Այդ գիշերը՝ մեր նոր կյանքի սկիզ բը, նշվեց ոչ թե շքեղությամբ ու գինով, այլ՝ արցունքներով ու մի հավերժ խոստումով՝ անկախ անցյալի ցավից, մենք միշտ ձեռք ձեռքի կտանք մինչև կյանքի վերջը։
