Միայնակ տատիկը փողոցում գտավ մի խեղճ կենդանու և, կարծելով, թե դա սովորական կատվի ձագ է, վերցրեց նրան։ Բայց երբ կենդանին մեծացավ, պարզվեց, որ դա ընդհանրապես կատու չէր, այլ…
Միայնակ տատիկը միշտ ապրում էր գյուղի ծայրամասում՝ մի փոքրիկ փայտե տանը։ Աշնանային մի առավոտ, երբ նա անտառից վերադառնում էր մի խուրձ թփերով, ճանապարհի եզրին նկատեց մի փոքրիկ խուրձ՝ թաց, դողացող, հազիվ թե կյանքի նշաններ ցույց տվող։
Տատիկը կարծեց, թե դա սովորական լքված կատվի ձագ է, այն դժբախտներից մեկը, որոնց գյուղի երեխաները երբեմն լքում էին ճա նապարհի եզրին։Կատվի ձագը լուռ ճչաց, կարծես օգնություն կանչեր։ Տատիկը կռացավ, զգուշորեն վերցրեց նրան իր ձեռքերում և ամուր գրկեց տաք շալի տակ։ «Բռնվիր, փոքրիկ։ Մենք քեզ կտաքացնենք», — շշնջաց նա։
Տանը նա վառեց վառարանը, փաթաթեց հայտնաբերված ձագին հին բրդյա սվիտերի մեջ և տաք կաթ տվեց գդալով։ Փոքրիկ արար ածը արագ կենդանացավ՝ ձեռքերը մեկնելով նրա ձեռքերին, կարծես զգալով, որ ինքը միակ մարդն է, ով չի լքի իրեն։
Ամեն անցնող օրվա հետ կատվիկն ավելի ուժեղ էր դառնում, ավելի մեծ ու ծանր։ Նրա մորթին անսովոր խիտ էր, ականջները՝ մի փոքր ավելի մեծ, քան սովորական կատվինն էր, իսկ աչքերը՝ չափազանց վայրի։ Բայց տատիկը ուշադրություն չէր դարձնում այս տարօրինակություններին. նա պարզապես ուրախ էր, որ վերջապես ուներ մեկին, որի հետ կարող էր խոսել երկար երեկոներին։
Մինչև մի օր մի բան պատահեց, որը նրան ստիպեց սառչել վախից։ Եվ միայն այդ ժամանակ տատիկը վերջապես հասկացավ, որ դա կատու չէր, այլ…Բակում նա տեսավ, թե ինչպես է իր «կատվիկն» ցատկում հսկայական կանաչ գորտի վրա։ Նա վայրկյանների ընթ ացքում պատառոտեց այն, արձակեց ցածր, կոկորդային մռնչոց և նայեց տատիկին այնպիսի գիշատիչ հայացքով, որ նրա ձեռքերը սկսեցին դողալ։
Սա ընտանի կենդանու վարքագիծ չէր։ Ամենևին էլ կատվի։Այդ գիշեր տատիկը հազիվ էր քնում։ Նա նստեց վառարանի մոտ, լսում էր իր ընտանի կենդանու դանդաղ քայլքը տանը, և առաջին անգամ նա զգաց ոչ միայն սեր, այլև անհանգստություն։Հաջորդ առավոտ յան նա որոշում կայացրեց. նա փաթաթեց փոքրիկ կենդանուն վերմակով, դրեց զամբյուղի մեջ և տարավ անասնաբուժական կլինի կա։
Բժիշկը, հազիվ նայելով կենդանուն, գունատվեց։ Տատիկը վախենում էր, որ ընտանի կենդանու հետ ինչ-որ լուրջ բան այն չէ, բայց անասնաբույժը միայն շշնջաց.
«Սա… սա կատու չէ։ Սա անտառային կատու է։ Վայրի։ Շատ հազվագյուտ։ Եվ շատ վտանգավոր»։
Տատիկը հասկացավ. կատուն պետք է վերադարձվի անտառ, հակառակ դեպքում նրա կյանքը վտանգի տակ կլիներ։
