Միայն տարիներ անց հասկացա, թե ինչու էր մայրս ժամանակին այդպես վարվում ինձ հետ․․․Երբ դարձա տասնութ տարեկան, մայրս պնդեց, որ ես սկսեմ առանձին ապրել։ Միայն տարիներ անց հասկացա դրա իրական պատճառը։
Միշտ զգացել եմ, որ իմ ընտանիքում ես «տեղս չեմ գտնում»։ Մայրս՝ Ելենան, ակնհայտորեն ավելի շատ էր սիրում իմ ավագ քույրերին՝ Մարինային ու Սոֆիային։ Նրանք միշտ ավելի շատ ուշադրություն, նվերներ ու աջակցություն էին ստանում, իսկ ես ինձ անտեսված էի զգում։ Փորձում էի լավ աղջիկ լինել՝ լսում էի, օգնում տան գործերում, ամեն ինչ անում էի, որ արժանանամ նրա ժպիտին ու հավանությ անը։ Բայց զգում էի, որ նա ինձ պարզապես պետք չունի։
Իմ տասնութերորդ ծննդյան օրը մայրս ասաց խոսքեր, որոնք շատ ցավոտ էին․
— Այստեղ այլևս չես ապրելու։ Բնակարանը քույրերիդն է։ Գնա ու ապրիր որտեղ ուզում ես։
Ես շոկի մեջ էի ու ամբողջովին կոտրված։ Այդ տունը իմ ունեցած միակ տեղն էր, ու ես գնալու տեղ չունեի։ Փորձեցի խոսել մորս հետ, բացատրել, որ դա արդար չէ․ վերջիվերջո Մարինան ու Սոֆիան արդեն վաղուց առանձին էին ապրում, սովորում էին ու մորս աջակց ությունն ունեին։ Իսկ ես միշտ «ուրիշ» էի, ասես օտար մեկը։
Միակ մարդը, ով միշտ լավ էր վերաբերվում ինձ, պապիկս էր՝ մորս հայրը։ Նա միշտ ինձ աջակցում էր ու ջերմություն տալիս, երբ տանը սառն էր։ Հիշում եմ՝ ամեն ամառ գնում էի նրա մոտ՝ գյուղ, օգնում էի այգում, սովորում էի հաց ու քաղցրավենիք թխել։ Այնտեղ ինձ պե տքական ու սիրված էի զգում։ Երբ պապիկս մահացավ, ամեն ինչ էլ ավելի վատացավ։ Մայրս ինձ ավելի ու ավելի քիչ ուշադրություն էր դարձնում, իսկ քույրերս հաճախ նյարդայնացնում էին՝ ինձ տալով իրենց հին իրերը ու ուտելով ամբողջ լավ սնունդը։
Ես ինձ շատ միայնակ էի զգում։ Մեծացել էի այն զգացողությամբ, որ ինձ ոչ ոք չի սիրում, ինչքան էլ փորձեմ։ Երբ ինձ դուրս հանեցին տնից, աշխատանքի անցա որպես բուժքույր։ Դժվար էր, բայց գործընկերներս հարգանքով էին վերաբերվում ինձ։ Քիչ-քիչ հարմարվեցի նոր կյանքիս՝ աշխատում էի, խնամում հիվանդներին ու փորձում չմտածել անցյալի ցավի մասին։
Մի օր ընկերս՝ Միխալը, նկատեց իմ տխրությունը և աջակցեց ինձ։ Նա հավատում էր ինձ, ու նրա շնորհիվ ես ինձ միայնակ չէի զգում։ Ավելի ուշ իմ կյանքում հայտնվեց Տոմաշը՝ բարի մարդ, ով օգնեց ինձ բնակարան ու աշխատանք գտնել։ Հետո ինձ առաջարկեցին վեր ապատրաստման դասընթաց՝ վիրաբույժ դառնալու համար։ Դա իմ հնարավորությունն էր փոխելու ճակատագիրս։
Ես ու Միխալը սկսեցինք միասին ապրել, ու քիչ անց ես հղիացա։ Այդ բոլոր տարիներին Տոմաշը օգնում էր ինձ ու Միխալին․ նա մեր հեն արանն էր։ Նա այնպիսի հայր էր, ինչպիսին ես երբեք չէի ունեցել։
Մի օր Տոմաշի տանը տեսա մի հին լուսանկար՝ իմ պապիկի հետ… Տոմաշի։ Պարզվեց՝ Տոմաշը պապիկիս եղբայրն էր և գաղտնի հոգ էր տանում իմ մասին։ Բայց ամենամեծ բացահայտումն այն էր, որ կինը, ում ամբողջ կյանքում ճանաչել էի որպես իմ մայր, իրականում իմ կենսաբանական մայրը չէր։ Իմ իսկական մայրը նրա քույրն էր, որին նա միշտ նախանձել էր։
Այդ պահին ամեն ինչ տեղն ընկավ․ ինչու ինձ չէին սիրում և ինչու ես միշտ ինձ օտար էի զգում։
Այսօր ես տուն ունեմ, սիրող ամուսին, երեխաներ ու աշխատանք։ Առաջին անգամ կյանքում զգում եմ, որ ընտանիք ունեմ։ Եվ ես երջանիկ եմ։
