Մինչ ամուսինս քնած էր, ես նկատեցի տարօրինակ մի դաջվածք նրա մեջքին՝ շտրիխկոդի տեսքով․ Սքան արեցի այն ու․․․Ուղղակի շոկի մեջ եմ։Մի քանի ամիս ես զգում էի, որ ամուսինս փոխվել է։ Տուն էր վերադառնում ավելի ու ավելի ուշ, ասում էր՝ անընդհատ գործուղումների մեջ է, իսկ տանը մնալը նման էր այլ, ոչ իրական կյանքում ապրելու՝ մոտիկ, բայց միաժամանակ հեռու։
Մենք նոր էինք իմացել, որ երեխա ենք ունենալու, ու ես հույս ունեի, որ դա մեզ կմոտեցնի։ Բայց որքան ես էի փորձում, այնքան նա էր հեռանում։Մի երեկո նա տուն եկավ շատ ուշ։ Խոսք չասելով՝ արագ լոգավորվեց ու անմիջապես գնաց քնելու։ Ես պառկեցի նրա կողքին՝ աչքերս փակ չե՞ի, ու հանկարծ նկատեցի՝ նա շուռ եկավ փորով։
Եվ այնտեղ, պարանոցի հիմքում, նոր դաջվածք կար։ Շտրիխկոդ։ Սև գծեր՝ նրա մաշկի վրա։ Ես քարացա։ Սիրտս այնքան ուժեղ էր բա բախում, որ մտածում էի՝ կարթնանա։ Ինչու էր նա դա արել ու ինձ չէր ասել։ Եվ դա ինչ նշանակություն ունե՞ր։
Նայեցի սև գծերին ու չէի կարողանում հավատալ, որ դա իմ ամուսինն է։ Խաղաղ շունչ, փակ աչքեր, հանգիստ դեմք… բայց ես գիտեի՝ նա ինձանից ինչ-որ սարսափելի գաղտնիք է թաքցրել։Ձեռքս դողալով վերցրի հեռախոսը ու ուղղեցի նրա մեջքին։ Սեղմեցի։ Հեռախոսիս էկրանին հայտնվեց հղում։ Սիրտս սեղմվեց, երբ բացեցի այն։ Եվ այնտեղ բացվեց ամուսնուս սարսափելի գաղտնիքը։
Առաջ բացվեց փակ կայք՝ մութ լոգոյով ու գրությամբ․ «Կլանի սեփականություն»։Հեռախոսը գրեթե ընկավ ձեռքերիցս։ Ի՞նչ կլան, ի՞նչ սեփականություն։
Առավոտյան այլևս չէի կարող լռել։ Երբ նա արթնացավ, ես կողքին նստած էի՝ լուռ, նրա վերնաշապիկը սեղմած ձեռքիս մեջ։ Նա միանգ ամից հասկացավ, որ ես գիտեմ։ Մի քանի վայրկյան նայեց ինձ, ու նրա աչքերում երևաց այն, ինչ երբեք չէր ցույց տվել՝ վախ։
— Պիտի քեզ ասեի,— սկսեց նա հանգիստ։— Բայց գիտեի, որ կկորցնեմ քեզ։
Ես լսում էի՝ առանց ընդհատելու։Պարզվեց՝ ամեն ինչ սկսվել է մի քանի ամիս առաջ, հենց երբ ես նրան պատմեցի երեխայի մասին։ Նա վախեցավ, որ իր սովորական աշխատավարձը մեզ չի հերիքի։
Մի հին ծանոթ նրան առաջարկեց «աշխատանք»՝ փող վաստակելու համար, այնպես, որ ոչ ոք չիմանա նրա մասին։ Սկզբում եղել են պարզ աշխատանքներ՝ առաքումներ, հանդիպումներ, փաթեթներ փոխանցել։ Բայց մի օր կանգնեց ընտրության առջև․ կամ նա դառն ում է «նրանցից մեկը», կամ անհետանում է։
Դաջվածքը պարզապես նշան չէր։ Դա կնիք էր։ Նշան, որ նա հիմա այդ խմբի անդամ է։ Շտրիխկոդը նրանց խորհրդանիշն է։ Յուրաքան չյուր գիծ՝ մի արժեք, որը ինչ–որ մեկը պատրաստ է վճարել նրա ընտանիքի համար։
— Ես դա արեցի քո համար,— ասաց նա՝ ուղիղ նայելով աչքերիս։— Մեր համար։ Բայց դուրս գալու ճանապարհ չկա։ Նրանք չեն թող նում։
Ես շունչս պահեցի։ Ուզում էի գոռալ, մեղադրել, բայց այդ պահին իմ մեջ երկու զգացում էին կռվում՝ սարսափ ու խղճահարություն։ Նա՝ իմ ամուսինը, հուսահատությունից վաճառել էր իր ազատությունը մեր ապագա ընտանիքի համար։
Այդ պահին հասկացա՝ մենք երկուսս էլ գերի ենք։ Նրա կնիքը դարձել էր նաև իմը։
