Մի անծանոթը ամեն օր ծաղիկներ էր բերում հիվանդ տատիկի համար, ում ընդամենը մեկ ամսվա կյանք էր մնացել․ Մի օր ես որոշեցի հասկանալ՝ ինչու է նա դա անում, ու․․․Ուղղակի ապշած եմ
Ես արդեն 10 տարի բուժքույր եմ աշխատում հիվանդանոցում և շատ բան եմ տեսել, բայց այս զույգը հավերժ կմնա իմ հիշողության մեջ։Տատիկը 70 տարեկան էր։ Բժիշկները ոչ մի շանս չէին տալիս նրան, առավելագույնը մի ամիս, գուցե էլ պակաս։ Բայց նա չհանձն վեց․ միշտ ժպտում էր, կատակում, մեզ հյուրասիրություն էր անում և փորձում ուրախություն պարգևել մյուս հիվանդներին։
Անծանոթ տղամարդը ամեն օր նոր ծաղկեփնջ էր բերում նրան։ Ամեն անգամ՝ տարբեր՝ վարդեր, ռոմաշկա, թուլպաններ։ Տատիկը, տես նելով դրանք, նորաոճ աղջկա նման էր վարվել, զգուշորեն ընդունում էր փնջը և ուրախությամբ շնորհակալություն հայտնում։
Ես նկատեցի, որ տղամարդը երբեք երկար չի մնում։ Պարզապես նվիրում էր ծաղիկները, ասում մի քանի մեղմ խոսքեր և գնում։ Մի օր ես այլևս չհամբերեցի ու հարցրեցի․
— «Ասա, ինչու ամեն օր ծաղիկներ ես բերում։ Մենք գիտենք, որ դու նրա ամուսինը չես»։
Տղամարդը խորը շունչ քաշեց, աչքերը փայլում էին արցունքներից․
— «Այո, ճիշտ ես։ Ես նրա ամուսինը չեմ, բայց ստիպված եմ դա անել»։
— «Ինչու՞» — զարմացած հարցրի ես։
Այդ ժամանակ նա պատմեց պատմություն, որից մաշկիս վրա մրջյուններ փախան ։ Պարզվեց՝ նա տատիկի ամուսնու հին ընկերն էր։ Տատիկի ամուսինը այլ հիվանդանոցում էր, անկողնային, և անգամ չէր կարողանում ոտքի կանգնել։ Բայց ողջ կյանքում նա նվիրում էր կնոջը ծաղիկներ՝ առանց որևէ պատճառի։ Նա գիտեր, թե որքան է նա սիրում ծաղիկները և միշտ ասում էր՝
«Քո ժպիտը աշխարհում ամենագեղեցիկն է»։
Երբ նա այլևս չէր կարողանում ինքնուրույն դա անել, խնդրեց իր ընկերոջը շարունակելու այս առաքելությունը։ Եվ նա օր առ օր բերում էր տատիկին նոր փնջեր։
Երբ ես լսեցի պատմությունը, սիրտս միաժամանակ ցավեց և հիացա։ Ես պատմեցի ամենը գլխավոր բժշկին, և շուտով կազմակերպե ցինք տատիկի ամուսնու տեղափոխումը մեր հիվանդանոց։ Նրանք այժմ մեկ սենյակում էին, գրկախառնվում էին և ժպտում իրար։
Անծանոթը այլևս ամեն օր ծաղիկներ չբերեց, բայց տատիկի ամուսինը կարողացավ տեսնել կնոջ ժպիտը սեփական աչքերով։ Ցավոք, տատիկը շուտով մահացավ, բայց վերջին օրերը լի էին սիրով, հոգատարությամբ և նվիրվածությամբ, որն ավելի ուժեղ էր, քան հիվանդ ությունն ու ժամանակը։
Այս պատմությունը կմնա իմ հիշողության մեջ որպես ապացույց, որ իսկական սեր գոյություն ունի՝ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ամեն ինչ թվում է անհնարին։
