Մի տարեց կին մենակ պառկած էր հիվանդանոցում, և ոչ ոք չէր եկել նրան այցելելու. նրա միակ որդին պարզապես սպասում էր այն պահին, երբ բնակարանը վերջապես իրենը կդառնար․․․Ես երկար տարիներ աշխատել եմ հիվանդանոցում, և այդ ընթացքում տեսել եմ շատ ցավ, անարդարություն և մարդկային դաժանություն: Բայց վերջին դեպքը ընդմիշտ փոխեց իմ վերաբերմունքը մարդկանց նկատ մամբ:
Մեր 80-ամյա տատիկը գրեթե մեկ ամիս պառկած էր մեզ հետ՝ լուռ, զգույշ, երախտապարտ յուրաքանչյուր բառի, յուրաքանչյուր բաժակ ջրի համար: Եվ այդ ամբողջ ընթացքում ոչ ոք նրան չայցելեց: Ոչ մի զանգ, ոչ մի այցելու: Միայն մենք՝ բուժքույրերն ու բժիշկներն էինք այնտեղ, և այդ ընթացքում նա կարողացավ բացվել մեզ համար:
Նա մեզ ասաց, որ ունի որդի և հարս: Երբ նա խոսում էր նրանց մասին, նրա ձայնը դողում էր՝ ոչ թե զայրույթից, այլ ցավից: Նրանք չեկ ան, չհարցրին նրա վիճակի մասին, նույնիսկ չհարցրին, թե ինչպես կարող է օգնել:
Նրա որդին զանգահարեց միայն մեկ բան պարզելու համար. նրա մայրը դեռ կենդանի՞ է: Նրան անհրաժեշտ էր նրա բնակարանը, և այդ քանը։
Ամեն երեկո տատիկը նայում էր պատուհանից դուրս, կարծես ինչ-որ մեկին սպասելով։ Երբեմն նա կարծում էր, որ մենք չենք հետևում և լուռ լաց էր լինում։
Ես գիշերը մի քանի անգամ գնում էի նրան տեսնելու, պարզապես խոսելու, որպեսզի նա իրեն այդքան մենակ չզգա։ Բայց խեղճ կնոջ սիրտը, հոգնած ցավից և սպասելուց, մի օր հանձնվեց։Այդ գիշեր նրա հետ միայն գլխավոր բժիշկն ու ես էինք։ Տատիկը լուռ հառաչեց, փորձեց ինչ-որ բան ասել, ապա թույլ շշուկով ասաց.
«Իսկ նրա որդին… դեռ չի՞ եկել»։
Սրանք նրա վերջին խոսքերն էին։ Մեկ րոպե անց նա մահացավ։Հաջորդ օրը մենք զանգահարեցինք մեր որդուն՝ նրան վատ լուրը հայտ նելու համար։ Տեսնելով նրա արձագանքը՝ ես ինձ ավելի վատ զգացի, քան այդ գիշեր։
«Հիանալի է», — անտարբեր ասաց որդիս։ «Ես առավոտյան կվերցնեմ նրա իրերը»։
Բայց հաջորդ առավոտյան, երբ որդիս ժամանեց, նրան անակնկալ էր սպասում, որից հետո նա խորապես զղջաց մոր հետ այդքան վատ վարվելու համար։ Երբ նա ժամանեց, նրան իսկապես անակնկալ էր սպասում։ Մենք նրան տվեցինք ծրար՝ մոր կտակի պատճենով։
Տատիկս նախապես կազմել էր փաստաթղթերը և իր բնակարանը տվել էր հարևան բաժանմունքի հիվանդ երեխաներին, որպեսզի գու մարը ծախսվեր նրանց բուժման վրա, ովքեր ոչ ոք չունեին։Որդիս գունատվեց։
«Ստում ես։ Դա կեղծիք է։ Դու ստիպեցիր նրան։ Ես քեզ դատի կտամ»։
Գլխավոր բժիշկը հանգիստ թուղթը դրեց նրա առջև.
«Ոչ։ Նա ինքն էր այդպես որոշել։ Կարող էր բնակարանը թողնել քեզ։ Պարզապես պետք էր գոնե մեկ անգամ գալ և հարցնել, թե ինչպես է։ Գոնե մեկ անգամ»։
Որդիս կանգնեց՝ չգիտակցելով, թե ինչ անել ձեռքերով։ Եվ առաջին անգամ նրա դեմքին հայտնվեց հույզ՝ ոչ թե ցավ, ոչ թե վիշտ, այլ ուշ ացած, անօգուտ ափսոսանք։ Բայց տատիկը երբեք չսպասեց նրան։
