Մի քանի օր առաջ մետրոյում էի․ Ակամայից լսեցի 2 երիտասարդ տղաների խոսակցությունը․․․Ամաչում եմ, որ ես էլ եմ հայ, նրանք էլ

Մի քանի օր առաջ մետրոյում էի․ Ակամայից լսեցի 2 երիտասարդ տղաների խոսակցությունը․․․Ամաչում եմ, որ ես էլ եմ հայ, նրանք էլ

Երեկ մետրոյում պատա հաբար լսեցի երկու երիտասարդ ների խոսակցություն, երկուսն էլ մոտ 25 տարեկան էին: Շատ մարդ կար
վագոնում, ակամա լսում էի՝ ինչ են խոսում:Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ նրանցից մեկին զանգ եկավ.

-Անի՞ն էր, — հարցրեց մեկը:

-Չէ, էլի նա:

-Մա՞յրդ, — հարցրեց ընկերը:

-Հա, զզվացրել է արդեն: Հոր իցս էլ եմ հոգնել:

-Հանգստացիր, ծնողներդ են, պետք չէ այդպես:

-Զզվացնում են, նրանք ինձ ՊԵՏՔ ՉԵՆ: Այդ կինը պիտի ան պայման իմանա, թե ես ուր եմ գնո ւմ, երբ եմ գալու: Թող ինձ հետ գործ
չունենան: Ինձ ոչ ոք պետք չէ, ինձ հիմա միայն ծառ աներ են պետք, բայց դրանց համար գումար չունեմ, ստիպված ծնողներիս հետ
եմ ապրում, — ծիծաղելով ասաց երիտասարդը:

-Դու հո հիմա՞ր չես, դու լավ մայր ունես,- ընկերն ինձանից շատ էր զարմացած:

-Լա՞վն է, բա ինչի է այդքան գրում և զանգում, ի՞նչ է ուզում ինձանից:

-Դու տխմար ես…

Այդ պահին հասա իմ կայան, դուրս եկա վագ ոնից, չգիտեմ, հետո ինչպես ավարտվեց խոսակցությունը:

Ահա այսպիսի երիտասարդներ են լինում:Ծնողները, բնակ անաբար, նույնպես տարբեր են լինում, բայց այդ տարիքում նստել նրանց
վզին, գումար վերցնել և ծառա համարել, կարծում եմ, անընդունելի է…

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS