Մտածում էի, թե սիրող ընտանիք ունեմ, բայց․․․Որդիս, հարսս և անգամ թոռներս մաղթեցին ինձ, որ շուտ սատկեմ․ Հիմա միայն դրա մասին եմ երազում
Ժամանակին ունեի ընտանիք։ Բայց հիմա որդիս այլևս չի խոսում ինձ հետ, հարսիս համար ուղղակի գոյություն չունեմ, նույնիսկ դր սում տեսնելիս չի բարևում։ Թոռս նույն պես արհամարհում է։ Գիտեմ, որ ար դեն ծոռ ունեմ, 1,5 տարեկան է, բայց երբեք չեմ տեսել նրան։Ես որ դուս շատ լավ եմ դաստիրակել, նա երբեք նույնիսկ 10 դրամ չէր գողանա, իսկ ահա հարսս թերացել է թո ռանս հարցում։
14 տարի առաջ ես խանութում էի աշխատում՝ որպես հաշ վապահ։ Մի օր էլ գիշերը միա ցավ անվտանգության ազդանշանը։ Անվտանգության աշխա տակիցներն այն դեպքում գնում էին խանութ, եթե փակ էր լինում, գալիս էին իմ տուն, քանի որ բանալի ունեի, և եթե ես տանն էի լինում, իսկ բանալին էլ ինձ մոտ, նոր գնում էին տնօրե նի տուն։
Առավոտյան գնում եմ խանութ, բացում սեյֆը և հայտն աբերում, որ դատարկ է։ Իսկ այնտեղ մի ամբողջ շաբաթ վա գումարն էր՝ մոտ 2 000 000 դրամ։ Տնօրենը խանութում հաշվարկ արեց,պակասում էր մի քանի շիշ թանկար ժեք ալկոհոլ և մի քանի տուփ էլ ծխախոտ։Սկսվեցին անվերջ ստուգումներ, իսկ ոստիկանների համար գլխավոր կասկածյալը ես էի։ Միայն թե տնօրենն իմ կողմից էր, ես նույն տեղում աշխատել էի 9 տարի։
Դեռ այդ դեպքը չէր բացահայտվել, կրկնվեց նույն պատմությունը․ գումարը չկա, տարել են ալկոհոլ և ծխախոտ։ Հենց այդ ժամանակ էլ սկսվեցին սրտիս հետ կապված լուրջ առողջական խնդիրները։Նորից ոստիկաններ, վկա ներ, հարցաքննություններ․․․ փոխեցին բոլոր բանալիներն ու կողպեքները, բայց դրանից հետո էլի ամեն 1-2 շա բաթը մեկ ազդանշանը միանում էր և հայտնա բերում էին, որ էլի կողոպ տել են խանութը։
Վերջին դեպքից հետո որոշեցին այլ կերպ գործել․հատուկ մարդիկ պատրաստ սպասում էին խանութի մոտակայ քում,որ տեղում բռնեն գողերին։Հենց ազդանշանը միացելէ,անվտանգության աշխատակիցները փակել են դուռը և կանչել ոստիկաններին։Մինչ նրանք գալիս էին,գողերից մեկը փախել էր հացը ստանալու փոքր պատուհանից։
Երբ միացավ ազդանշանը, ինձ նույնպես զանգեցին։ Ես վեր կացա, որ ստուգեմ պայուսակս․ բանալին չկար։ Ես կանգնած էի միջանցքում և չէի հավատում աչքերիս։ Հանկարծ տեսա, որ մեր տան մուտքի դուռը բաց է։ Անջա տեցի լույսը և սկսեցի սպասել։ 2 րոպեից ներս թռավ թոռս։ Այդ պահին 16 տարեկան էր։ Տեսնելով ինձ՝ սկսեց ա ղաչել․
-Տատ, խնդրում եմ, չհանձնես ինձ։ Ես էլ չեմ անի։ Տատ, չանես նման բան։
Սրտիցս արյուն գնաց․․․ բայց ես հավաքեցի ոստիկանների համար և ամեն ինչ պատմեցի։ Հանձնեցի հարազատ թոռանս։Տեսնելով,որ իրեն չեմ պաշտպանելու՝ փախավ։Դե նրան շատ շուտ գտան և տարան բաժին։Հետո եղավ դատը․ ինձ հանեցին աշխատ անքից, պիտի փոխ հատուցեի ամբողջ գողա ցած գումարը։ Իսկ երբ հնչեց դատա րանի որոշումը, որ թոռս պիտի ազատազրկված մնա 2,5 տարի, հարսս ապտակեց դեմքիս և մաղթեց շուտ սատ կել։ Որդիս էլ ուղղակի նայեց ինձ՝ ատելոթյամբ լցված և ոչինչ չասաց։
Պարզվում է, որ այդքան ժամանակ թոռս վերցրել է բանալին իմ պա յուսակից, ընկերն էլ իրեն սպասել է խանու թի մոտ, որ մեզանից 2 տուն այն կողմ է գտնվում։ Թոռս շատ լավ գի տեր իմ աշխատասե նյակի տեղը, հարյուր անգամ եկել է ինձ մոտ։ Մինչ ոստիկանների հասնելը նրանք վերցրել են գումարը և ապրա նքը և դուրս վազել։
Մինչ ինձ զանգել են, թոռս միշտ հասցրել է բանալին դնել պայուսակիս մեջ, դրա համար էլ ոչինչ չեմ կաս կածել։ Իսկ գողացած գումարով ընկերներով գնացել են սաունաներ, կազինոներ, մի խոսքով՝ զվարճացել են։ Հիմա որ-դիս ու հարսս իմ առաջ նույնիսկ իրենց տան դուռը չեն բացում։ Փակ դռան հետևից գոռում են․
-Դու մեզ համար մեռած ես, գնա։
Այս ամբողջ ընթացքում թոռս մի անգամ եկել էր իմ տուն, առաջար կում էր ներել ինձ, եթե տունս նվի րեմ իրեն, իսկ ես գնամ ծերանոց։ Իսկ ինչի՞ համար։ Մի՞թե ես մեղավոր եմ, որ ինքը անառակ է։ Մեր վերջին հանդիպ ման ժամանակ թոռս էլ մաղթեց ինձ՝ որքան հնարավոր է շուտ սատկել։
Ես հիմա ներել եմ նրանց բոլորին, բայց միայն մի ցանկություն ունեմ․ որ թոռանս մաղթանքը շուտ կա տարվի։
