Մտերիմ ընկերուհիս մահվանից հետո, ես որդեգրեցի նրա դստերը․ Երբ աղջիկը դարձավ 18 տարեկան, ինձ ասաց հավաքիր իրերդ ու․․․
Իմ անունը Աննա է։ Ես մեծացել եմ մանկատանը՝ իմ լավագույն ընկերուհու՝ Լիլայի հետ։ Մենք իրար չենք «ընտրել»․ պարզապես միաս ին ենք հաղթահարել մանկությունը ու երդվել, որ մի օր այնպիսի ընտանիք ենք ստեղծելու, որը երբեք չենք ունեցել։ Երբ տասնութ տարե կան դարձանք ու ստիպված եղանք դուրս գալ մանկատնից, տեղափոխվեցինք մի փոքրիկ բնակարան։ Աշխատում էինք ցածր վարձատ րվող գործերով, դժվար էր, բայց դա մեր տեղն էր։
Տարիներ անց Լիլան վերադարձավ ինձ մոտ՝ վախեցած ու հղի։ Երեխայի հայրը նրան լքել էր։ Ուրիշ ոչ ոք չուներ, ու մենք նորից իրար հենարան դարձանք։ Ես ամբողջ հղիության ընթացքում նրա կողքին էի, ու երբ ծնվեց նրա աղջիկը՝ Միրանդան, առաջին իսկ պահից սիրեցի նրան։ Փոքրիկ, կատարյալ, անչափ թանկ։
Հինգ տարի միասին կառուցում էինք մեր կյանքը։ Միրանդան ինձ «մորաքույր Աննա» էր ասում, ֆիլմերի երեկոներին գրկում էր ինձ ու մեր տունը լցնում ծիծաղով։ Բայց մի սովորական առավոտ ամեն ինչ փլվեց։ Լիլան աշխատանքի գնալիս ավտովթարի զոհ դարձավ։ Միրանդան ընդամենը հինգ տարեկան էր՝ չափազանց փոքր, որ հասկանար, թե ինչու մայրիկը չի վերադառնում։
Երբ սոցիալական ծառայությունն ասաց, որ նրան պետք է տանեն խնամատար ընտանիք, ներսումս ինչ-որ բան կոտրվեց։ Ես չէի թող նի, որ նա մեծանա այնպես, ինչպես մենք։ Ամիսներ շարունակ փաստաթղթեր լրացրի, ստուգումներ անցա, միայն թե կարողանամ նր ան որդեգրել։ Խոստացա՝ նրան էլ, ինձ էլ, որ երբեք չեմ լքի։
Միրանդային մեծացնելը քաոսային էր, հոգնեցուցիչ, բայց նաև գեղեցիկ։ Նրա ցավը ալիքների պես էր գալիս, իսկ ես մայրություն էի սո վորում փորձ ու սխալներով։ Բայց մենք միասին էինք աճում։ Ժամանակի հետ նա սկսեց ինձ «մամա» ասել, և ամեն անգամ դա փոքրիկ հրաշքի պես էր։ Ես հպարտանում էի նրա դպրոցական ելույթներով, մխիթարում էի սրտխառնոցների ժամանակ ու տեսնում, թե ինչպ ես է դառնում ուժեղ, բարի ու ինքնավստահ աղջիկ։ Երբ նա տասնյոթ տարեկան էր, իսկապես մտածում էի՝ ամենադժվարը արդեն անցել է, մենք ապահով ենք։
Տասնութամյակի օրը, խնջույքից հետո, ասաց, որ ուզում է խոսել ինձ հետ։ Ասաց, որ հիմա հասանելիություն ունի այն գումարին, որը իր կենսաբանական մայրը թողել էր իրեն։ Հետո հանկարծ ասաց․ «Պետք է հավաքես իրերդ»։
Այդ պահին սիրտս կոտրվեց։ Հին վախերս՝ լքված լինելու, ամբողջ ուժով վերադարձան։ Բայց հետո նա ինձ մի նամակ տվեց։ Նամակում թվարկել էր այն ամեն զոհողությունը, որ ես արել էի նրա համար այդ տասներեք տարիների ընթացքում, ու գրել էր, որ հենց դրա համար էլ պետք է գնամ։ Որովհետև մեզ համար երկու ամսվա ճանապարհորդություն է ծրագրել՝ Մեքսիկա և Բրազիլիա։ Նա ուզում էր ինչ-որ կերպ վերադարձնել ինձ, ուզում էր ինքն ընտրել ինձ՝ այնպես, ինչպես ես էի նրան ընտրել ամեն օր։
Մենք միասին ճանապարհորդեցինք․ քայլեցինք շուկաներով, լողացինք թաքնված ջրակույտերում, արևածագներ դիտեցինք ու մինչև ուշ գիշեր զրուցեցինք։ Մի երեկո, բրազիլական լողափում, նա հարցրեց՝ կարծում եմ արդյոք, իր մայրը մեզնով հպարտ կլինե՞ր։ Առանց վարանելու ասացի՝ «այո»։
Հիմա քառասուն տարեկան եմ ու մի բան եմ հասկացել, որը Միրանդան ինձ սովորեցրեց՝ նույնիսկ չփորձելով։ Ընտանիքը ո՛չ պարտակ անությամբ է որոշվում, ո՛չ արյամբ։ Ընտանիքը այն է, երբ մարդիկ նորից ու նորից ընտրում են իրար։ Լավագույն ընտանիքները պարզա պես չեն ծնվում։ Դրանք ստեղծվում են՝ քայլ առ քայլ, սիրո յուրաքանչյուր արարքով։
