Չիմանալով, որ իր կնոջ հայրը սենյակի խորքից հետևում է ամեն ինչին, նա գոտիով երեք հարյուր անգամ խփում էր նրան, մինչ իր սիր ելին ժպտում էր… Երբ սրահի ծայրի դուռը հանկարծ բացվեց ու ներս մտավ մի տղամարդ, մթնոլորտը բառացիորեն կիսվեց։ Սկզբում տիրեց այնպիսի լռություն, կարծես օդը կանգ առավ։ Իսկ հետո, գրեթե միաժամանակ, հնչեց ճիչը։
Դա զարմանքի, ուրախության կամ վախի ճիչ չէր։ Դա մաքուր, տարօրինակ ու ներսից լարված ճիչ էր։ Մայան, ով հղիության յոթերորդ ամսում էր, ծնկի էր իջել։ Երկու ձեռքով բռնել էր իր փորը՝ ասես փորձում էր պաշտպանել ներսում աճող փոքրիկ կյանքը։ Նրա լացը սով որական լաց չէր․ դա դող էր, որ սկսվում էր ոտքերից։ Ամբողջ մարմինը ցնցվում էր, կարծես վախը ներսից պատռում էր նրան։
— Խնդրում եմ… — աղաչում էր նա՝ կոտրված, ապակու պես ճռճռացող ձայնով, — խնդրում եմ, սա մի արա։ Մտածիր մեր երեխայի մա սին… Դանիել, խնդրում եմ…
Բայց Դանիելը նրան չէր նայում։ Նա ոչ ոքի չէր տեսնում՝ բացի իրենից ու իր զայրույթից։ Նրա աչքերը դատարկ էին, սառը, անգութ, իսկ կրկնակի գոտին, որ բռնել էր ձեռքում, դողում էր միայն նրա սեղմումից։
Կողքին Բիանկան ժպտում էր։ Ժպտում էր այնպես, ինչպես մեկը, ով դիտում է հատուկ իր համար կազմակերպված ներկայացում։ Ժպի տը ծուռ էր, դաժան, գրեթե մանկական չարությամբ։ Նրա հայացքը սահում էր Դանիելի ընտանիքի անդամների դեմքերով՝ սարսափից քարացած, կարծես նա երկրպագում էր այն քաոսին, որի ստեղծմանը ինքն էր մասնակցել։
Շուրջը՝ ընտանիք։Մայրերը փակում էին երեխաների աչքերը։Տղամարդիկ հայացքները շեղում էին՝ կարծես ամոթը բավարար խիզախ ություն լիներ։Կանայք կամաց աղոթում էին՝ շշնջալով աղոթքներ ոչ թե հավատից, այլ վախից։ Ոչ ոք չէր շարժվում։ Ոչ ոք չէր դիպչում նրան։ Ոչ ոք մի բառ չէր ասում՝ պաշտպանելու համար։
Մայան զգաց, որ աշխարհը փլվում է իր վրա։ Սառը հատակը այրում էր ծնկները։ Արցունքները խառնվել էին այն ցավին, որը ամիսներ շարունակ էր տանում։ Եվ մի պահ նրան թվաց, թե ամեն ինչ կարող է ավարտվել հենց այստեղ։ Ոչ միայն իր կյանքը, այլև դեռ չծնված փոքրիկինը։
Բայց սենյակում ևս մեկ մարդ կար։ Մեկը, ով չէր պատկանում այս տղամարդկային լռությանը։Մեկը, ով եկել էր՝ նրան մենակ չթողնելու։ Մի ստվեր անկյունում՝ հանգիստ, զուսպ, ինչպես ծովը փոթորկից առաջ։Տղամարդ՝ ձեռքերը թիկունքում, հայացքով՝ սպասում, դիմադ րություն…
Երբ նա քայլ առաջ արեց, թվաց, թե աշխարհը կանգ առավ։ Ճիչերը սկսվեցին նորից։ Բայց ոչ Մայայի։ Այլ մարդկանց։ Տղամարդը, ով քայլում էր սենյակի կենտրոն, այն մարդն էր, ում ոչ ոք չէր սպասում։ Երկար, արծաթագույն մազերով, խաղաղ դեմքով ու այնպիսի ներկ այությամբ, որ լցնում էր ամեն անկյուն, կարծես ճակատագիրն ինքն էր նրան ձևավորել։
Դա նրա հայրն էր։Երեք տարի էր անցել այն օրվանից, երբ Մայան վերջին անգամ տեսել էր Ռիչարդ Օ’Քաֆֆորին։ Երեք տարի այն պա հից, երբ նա՝ կուրացած սիրուց ու պատրանքներից, մի որոշում էր կայացրել, որը հորը հեռացրել էր իր կյանքից։Այն ժամանակ Դանիելը թվում էր երազ։
Ուշադիր։ Քաղաքավարի։ Թատերական։ Մի տղամարդ, ով հստակ գիտեր՝ ինչ ասել, որ նա իրեն եզակի, ընտրված ու հատուկ զգա։
Ռիչարդը առաջին իսկ օրվանից ամեն ինչ հեռվից էր հետևում։
— Այս մարդը պետք է պատկանի միայն քո աշխարհին, — ասել էր նա, — դու նրան չես սիրում։ Նա սիրում է այն, թե ով ես դու։
Մայան կարծում էր, թե դա վտանգավոր վերահսկողություն է։ Կարծում էր՝ հայրը վախենում է իրեն բաց թողնել, չի ուզում, որ նա թռչի։ Կարծում էր՝ նա խոչընդոտ է, ոչ թե նախազգուշացում։
Եվ մի գիշեր, արցունքներով ու կոտրված ձայնով, ասաց.
— Եթե չես կարող ընդունել այն տղամարդուն, ում սիրում եմ, ուրեմն մի արի իմ հարսանիքին։
Ռիչարդը չառարկեց։Չգոռաց։Չստիպեց ընտրություն անել։ Նա պարզապես համաձայնեց ու ասաց.
— Երբ պետք լինեմ, ես քեզ կսպասեմ։
Եվ պահեց իր խոսքը, նույնիսկ երբ իրեն հեռու պահեցին սեփական դստեր կյանքից։Հիմա նա այստեղ էր։Այն անդունդի եզրին, որտեղ Մայան տարիներ շարունակ ապրել էր։ Դանիելին ընդամենը երկու վայրկյան պետք եղավ՝ հասկանալու համար, թե ինչ է տեսնում։ Եր կու վայրկյան՝ զայրույթը ցրելու համար։ Երկու վայրկյան, որ աչքերը կարմիր ցասումից դառնան սպիտակ վախ։
Որովհետև բոլորը, ովքեր ճանաչում էին Ռիչարդ Օ’Քաֆֆորին, գիտեին՝ ինչքան անողոք է նա, երբ պետք է պաշտպանել իրենը։ Ռիչա րդը դանդաղ, հաստատ ու վստահ քայլում էր։ Կարծես յուրաքանչյուր քայլով հատակն էր քարանում։ Ոչ ոք չէր համարձակվում շնչել։
Նա ծնկի իջավ Մայայի առաջ՝ մի տեսակ սրբությամբ։Մեծ բութ մատով սրբեց նրա արցունքները, բռնեց նրան՝ ինչպես փոքրիկ աղջկա։
— Պապան այստեղ է, — շշնջաց նա։ — Հիմա դու ապահով ես։
Եվ Մայան փլվեց։ Փլվեց բոլոր այն օրերի համար, երբ ուզում էր այստեղ լինել։ Բոլոր այն պահերի համար, երբ կարծում էր՝ արդեն ուշ է։
Բոլոր այն մեղքերի համար, որոնք լուռ կրծում էին նրան ներսից։ Ռիչարդը գրկեց նրան։ Հետո կանգնեց։ Երբ նա շրջվեց դեպի Դանիելը, սենյակում ինչ-որ բան փոխվեց։
Օդը հանկարծ սառեց։ Ծանր լռություն իջավ բոլորի վրա։ Ռիչարդի ձայնը, երբ նա խոսեց, հանգիստ էր։ Շատ հանգիստ։
— Դու ձեռք ես բարձրացրել իմ դստեր վրա։
Դանիելը փորձեց պատասխանել։ Չկարողացավ։ Բիանկան հետ քաշվեց։ Այժմ նա չէր կարող ժպտալ։ Ռիչարդը շարունակեց.
— Եվ դա արել ես վկաների առաջ։ Քո ընտանիքի առաջ։ Իմ ընտանիքի առաջ։
Գոտու ձայնը բարձր հնչեց։ Հետո Ռիչարդը վերցրեց հեռախոսը։
— Ջեյմս, ինձ այստեղ պետք ես։ Բեր ոստիկանություն։ Եվ փաստաբան։
Նա պատասխան չսպասեց։Դանիելը ծնկի իջավ։Բիանկան փորձեց փախչել։ Ընտանիքի անդամները քարացած էին՝ ճնշված իրենց լռ ությունից ու անօգնականությունից։
Ոստիկանության ժամանումը կացնով կտրեց լարվածությունը։Կլարան, դողալով, ցույց տվեց ամբողջ տեսագրությունը։ Դանիելը լաց էր լինում։Բիանկան շշուկով շունչ քաշեց։Երկուսին էլ տարան։Ռիչարդը Մայային դուրս բերեց տնից։Բռնել էր նրան, կարծես սեփական սիրտը։
Եվ տարավ միակ վայրը, որտեղ նա միշտ պետք է լիներ՝ տուն։Երեք ամիս անց Մայան արդեն ուրիշ մարդ էր։Ցավը թողել էր սպիներ, բայց նաև ուժ էր տվել։Նրա երեխան պիտի ծնվեր։Եվ նա, առաջին անգամ երկար տարիներից հետո, շնչում էր առանց վախի։
— Ամուսնալուծությունն ավարտված է, — ասաց Ռիչարդը՝ զգուշորեն մտնելով նրա սենյակ։ — Դու ազատ ես։
Մայան կամաց լաց էր լինում, բայց արցունքները ուրիշ էին՝ նոր, մաքուր։Նա ծնեց այդ գիշեր։Ռիչարդը ամբողջ ընթացքում բռնել էր նրա ձեռքը։Երբ երեխան ծնվեց, նա ճչաց՝ ասես հրեշտակ Գաբրիել լիներ, կարծես ուզում էր ամբողջ աշխարհին ասել, որ իրեն սիրում են, պաշտպանում ու պահպանում։Մայան նրան դրեց կրծքին ու խոստացավ.
— Ես երբեք թույլ չեմ տա, որ որևէ մեկը քեզ վնասի։ Կսովորեցնեմ քեզ ուժեղ լինել։ Եվ կսովորեցնեմ, որ իսկական սերը երբեք ցավ չի պատճառում։
Նա նրան անվանեց Գրեյսի։Որովհետև հենց դա էր այն, ինչ հայրը տվել էր իրեն՝ գթություն, ներում և երկրորդ հնարավորություն։
Ռիչարդը առաջին անգամ վերցրեց թոռնուհուն գրկին․ ձեռքերը դողում էին, աչքերը խոնավ էին։
— Բարի գալուստ տուն, — շշնջաց նա։
Մայան ժպտաց՝ հոգնած, բայց երջանիկ։Առաջին անգամ երկար տարիներից հետո նա վստահ էր, որ հենց այստեղ է իր տեղը՝ տանը։
