Չնայած ջանքերին, բժիշկը չկարողացավ փրկել հիվանդ երեխայի կյանքը․ Որոշ ժամանակ անց նրա իրերի մեջ մի նամակ գտավ․ Կարդալով այն՝ չկարողացավ զսպել արցունքները․․․

Չնայած ջանքերին, բժիշկը չկարողացավ փրկել հիվանդ երեխայի կյանքը․ Որոշ ժամանակ անց նրա իրերի մեջ մի նամակ գտավ․Կարդալով այն՝ չկարողացավ զսպել արցունքները․․․

Դժբախտաբար դեռ կան երեխաններ,ովքեր վատ վերաբերմունքի են արժանանում իրենց ծնողների կողմից։Ամերիկայում 4-5 տարե-
կան երեխաներ են մահանում ամեն օր խոշտանգման և ծեծի արդյունքում։Իվանը այս պատմության հերոսը այդ զոհերից մեկն է։Այս
պատմությունը ձեզ անհավանական կթվա, բայց այս նամակը իրական է.

«Իմ անունը Իվան է, և ես 7 տարեկան եմ: Ես սիրում եմ իմ ծնողներին, բայց նաև վախենում եմ նրանցից: Նրանք ինձ շատ հաճախ
են հարվածում, բայց չգիտեմ ինչու: Ես գնում եմ դպրոց և լավ աշակերտ եմ: Ինձ դուր է գալիս նաև իմ ուսուցիչը և մյուս երեխանե-
րը: Բայց ես ընկերներ չունեմ: Ինձ ոչ ոք չի սիրում, ոչ ոք չի ցանկանում խաղալ ինձ հետ:

Նրանք ինձ վրա ծիծաղում են, քանի որ ես տգեղ եմ, և ամեն օր նույն հագուստն եմ կրում:Մի օր դրսում ձյուն էր տեղում, և ես մենակ
գնացի տուն դպրոցից:Քամոտ և շատ ցուրտ օր էր,և հանկարծ ինչ-որ մեկը ինձ հետևից հարվածեց և այդ երկու տղաները ինձ ասա-
ցին,որ ես ոչ ոքի պետք չեմ և ծաղրեցին ինձ: Ես սկսեցի լաց լինել ոչ թե այն պատ ճառով, որ ես վիրավորվել եմ և ցուրտ էր, այլ այն
պատճառով որ ոչ ոք չունեի:

Այսպիսով, ես գնացի տուն, և երբ մայրիկս ինձ տեսավ ամբողջովին թաց և կեղտոտ, նա պատժեց ինձ և առանց կերակրելու ինձ ու-
ղարկեց իմ սենյակ:Հետո ես սկսեցի վատ գնահատականներ ստանալ,և երբ ասացին հորս այդ մասին,նա հարվածեց ինձ: Մի անգամ
նա այնպես հարվածեց ինձ, որ ես չկարողացա շարժել իմ ցուցամատը:հիմա դասընկերներս դրա պատճառով են ծիծաղում ինձ վրա:

Հաջորդ օրը ուսուցչուհին մեզ հանձնարարեց նկարել մեր ամենամեծ երազանքը: Մյուս երեխաները նկարում էին մեքենաներ և նը-
վերներ: Բայց ես նկարեցի մի ընտանիք, մեկ մայր ՝ մեկ հայր և մեկ որդի: Եվ նրանք նորից ծիծաղեցին ինձ վրա:Ես սկսեցի
լաց լինել և ասացի.

-Խնդրում եմ մի ծիծաղեք ինձ վրա, կարող եք հարվածել ինձ և ատել ինձ, բայց մի ծիծաղեք, ես ուզում եմ ծնողներ,ովքեր ինձ կսիրեն
և կխնամեն

Ուսուցչուհին ինձ հանգստացնելու համարգրկեց, և որոշ երեխաներ հասկացան, բայց միևնույն է, ոմանք ծիծաղեցին ինձ վրա: Հետո
կրկին ստացա վատ գնահատականներ էի ստանում: Ես գիտեի, որ մայրիկը զայրացած կլինի: Նա ինձ գցեց գետնին և հարվածեց գլ-
խիս: Հետո հայրս եկավ և հարվածեց իմ դեմքին: Դրանից հետո ես ոչինչ չեմ հիշում:Ես արթնացա հիվանդանոցում:Տեսա,թե ինչպես
են ծնողները բակում խաղում երեխաների հետ և նորից լաց եղա:

Հետո մի օր ես թեյից մի քիչ թափեցի, և նրանք նորից հարվածեցին ինձ: Կրկին կրծքիս մեջ ցավ զգացի, բայց նրանք սովորականի
պես չէին հետաքրքրվում ինձնով: Որոշ ժամանակ անց նորից գնացի հիվանդանոց: Բայց նրանք իմ հետևից չէին գալիս։2 օր սպասե-
ցի, բայց ոչ ոք չեկավ։

Իվանի սիրտը կանգ առավ, և նա մահացավ վնասվածքից: Բժիշկները նրա ձեռքում գտան գրություն, որում ասվում էր.«Սիրելի մայ-
րիկ և հայրիկ, ցավում եմ, որ դուք չեք կարող ինձ սիրել, ես ձեզ շատ եմ սիրում: Ես միայն ցանկանում եմ որ դու ինձ գրկես մայրիկ,
իսկ հայրիկից ուզում էի որ ձեռքս բռներ և քայլեր:Գիտեմ,որ ամաչում եք իմ պատճառով, ներեք ինձ եթե կարող եք։ Ես ձեզ շատ եմ
սիրում…

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS