Պատահական մտա տուն ու տեսա, թե կինս ոնց ա նվաստացնում տարեց մորս․ Ձեռքից բռնեցի ու․․․Արյունը սառեցնող ցավի ճիչը խա խտեց Ալվարեսի շքեղ առանձնատան լռությունը։ Միջանցքում տեղի ունեցավ մի տեսարան, որը ոչ ոք չպետք է տեսներ։
Մեխիկո քաղաքի ամենահաջողակ գործարարներից մեկը՝ Ռաֆայել Ալվարեսը, շուտ վերադարձավ աշխատանքից։ Հաջորդ օրը նա պե տք է ամուսնանար Բարբարա Մենդոսայի՝ այն կնոջ հետ, որին նա համարում էր իր կյանքի սերը։ Նա ձեռքում պահում էր կարմիր վարդ երի փունջ։
Բայց երբ Ռաֆայելը բացեց մուտքի դուռը, փունջը սահեց և ընկավ մարմարե հատակին։ Այն, ինչ նա տեսավ, կործանեց ոչ միայն իր զա րմանքը, այլև ամբողջ ապագան։Բարբարան կանգնած էր միջանցքում՝ անթերի հագնված, դեմքը ծռմռված էր մաքուր ատելությամբ։
Իսկ սառը հատակին ընկած էր նրա մայրը՝ Դոնյա Մարթան, 68-ամյա կինը, որը նրան մենակ էր մեծացրել, որը երբեք ոչ մեկի վրա չէր բարձրացրել իր ձայնը։ Նա պառկած էր կծկված, դեմքը պատված էր արցունքներով, ճակատից արյուն էր կաթում։ Բարբարայի ձայնը դժոխային դաժանությամբ արձագանքեց առանձնատանը. «Շուտով դու կլինես ծերանոցում, այստեղից շատ հեռու, որտեղ քո որդին երբեք քեզ չի գտնի։ Երբեք»։
Եվ այդ ժամանակ Ռաֆայելը տեսավ, թե ինչպես Բարբարան բարձրացրեց ոտքը՝ մորը կողոսկրերին հարվածելու համար։ Դոնյա Մարթ ան ավելի ամուր գրկախառնվեց՝ ցավից տնքալով։ Մարինան՝ տնային տնտեսուհու դուստրը և նրա մանկության ընկերուհին, փորձեց միջամտել, բայց նրան պատին սեղմեցին։
«Խնդրում եմ…» մրմնջաց Դոնյա Մարթան։ «Խնդրում եմ, մի՛ բաժանիր ինձ որդուսից։ Աղաչում եմ քեզ»։
Ռաֆայելը երկու վայրկյան սառեց՝ փորձելով հասկանալ տեսածը։ Կինը, որի հետ նա պետք է վաղը ամուսնանար, այն կինը, որի հետ նրա մայրը ամիսներ շարունակ այդքան քնքշությամբ «մայրիկ» էր անվանում, այդ ամենը սուտ էր։ Ռաֆայելի ճիչը այնպիսի ուժով արձ ագանքեց առանձնատանը, որ Բարբարան սառեց։ Նա շրջվեց, և Ռաֆայելը առաջին անգամ տեսավ իսկական սարսափ նրա աչքերում՝ բացահայտվելու սարսափը։
Նա վազեց միջանցքով՝ անտեսելով վարդերն ու կոտրված ապակիները, և ծնկի իջավ մոր կողքին։
«Մայրիկ, Աստված իմ, ի՞նչ արեց նա քեզ հետ», — հարցրեց Ռաֆայելը, սիրտը կոտրվելով։
«Ռաֆայել», — գոռաց Բարբարան։ «Կարող եմ բացատրել… նա ընկավ, ես պարզապես փորձում էի օգնել…»
«Ես ամեն ինչ տեսա, Ռաֆայել։ Եվ սա առաջին անգամը չէ։ Սա ամիսներ շարունակ է պատահում», — գոռաց Մարինան՝ դուրս գալով անկյունից։
«Ամիսներ՞», — Ռաֆայելի ձայնը խեղդվեց։ Նա նայեց մորը և առաջին անգամ իսկապես տեսավ նրան. որքան էր նիհարել, կապտուկ ները նրա ձեռքերին, բացարձակ վախը նրա աչքերում։ Նա տեսավ ամիսներ տևած լուռ տառապանք։
«Որդի՛ս…», — ասաց Դոնյա Մարթան՝ չկարողանալով զսպել արցունքները։ «Ես փորձեցի քեզ ասել, բայց նա խոստացավ ինձ ուղարկել Շվեյցարիայի աղքատանոց, որ դու երբեք չես գտնի ինձ, որ կասի, որ ես խելագար եմ… նա սպառնաց ինձ»։
Ռաֆայելի մեջ ինչ-որ բան պայթեց։ Նա դիմեց Բարբարային այնպիսի արտահայտությամբ, որը նա երբեք չէր մոռանա։
«Մի՛ մոտեցիր նրան», — գոռաց նա։
Բարբարան փորձեց պաշտպանվել, բայց Ռաֆայելը չլսեց։
«Ո՛չ», — նա այնքան բարձր գոռաց, որ Բարբարան սայթաքեց և ընկավ։ «Դու խաբեցիր ինձ։ Դու վիրավորեցիր իմ մորը, այն կնոջը, որը ինձ կյանք տվեց»։
Դողացող, բայց հաստատուն ձեռքերով նա հանեց հեռախոսը և սկսեց զանգահարել։ Նա չեղարկել էր ամեն ինչ՝ ընդունելությունը, եկեղ եցին, լուսանկարիչը, մեղրամիսը։ Նրա արտաբերած յուրաքանչյուր բառ ավելի սուր էր, քան դանակը։
«Ես կարող եմ փոխվել։ Ես սիրում եմ քեզ», — հեկեկաց Բարբարան, բայց Ռաֆայելը նրան նայեց արհամարհանքով։
«Դու երբեք ինձ չես սիրել, Բարբարա։ Դու սիրել ես միայն այն, ինչ ես ներկայացնում էի՝ փող, առանձնատուն, կարգավիճակ։ Եվ դու պատրաստ էիր ոչնչացնել անմեղ կնոջը՝ դա ստանալու համար… Դուրս արի իմ տնից։ Եվ եթե երբևէ կրկին մոտենաս մորս, ես կհամ ոզվեմ, որ բոլորը իմանան, թե ով ես դու իրականում»։
Բարբարան հեռացավ՝ նրա հեղինակությունը ավերակների մեջ։ Երեք ամիս անց,մի փոքրիկ համայնքային եկեղեցում, Ռաֆայելը կրկին պատրաստվում էր հարսանիքին։ Այս անգամ Մարինան նրա կողքին էր՝ բուժքույրը, որը միշտ այնտեղ էր եղել՝ հավատարիմ, զուսպ, նվիրված և հսկայական սրտով։
Հարսանիքը պարզ էր՝ համայնքային այգուց ծաղիկներով։
«Ռաֆայել, դու Մարինա Սիլվային կին ե՞ս ընդունում», — հարցրեց քահանան։ «Այո, այսօր և միշտ», — պատասխանեց Ռաֆայելը՝ նայելով Մարինայի շագանակագույն աչքերին, նույն աչքերին, որոնք փորձել էին պաշտպանել նրա մորը։
Դոնյա Մարթան, որի վերքերը լավացել էին, լաց էր լինում իսկական ուրախությունից։ Բարբարան փորձած գողանալ ամուսնական մա տանին այժմ զարդարում էր Մարինայի մատը։
Պարզ ընդունելության ժամանակ Դոնյա Մարթան բարձրացրեց իր բաժակը.
«Այսօր ես հասկացա, որ ճշմարտությունը միշտ հաղթում է, որ իսկական սերը, հարգանքը և հավատը միշտ հաղթում են չարին»։
Ռաֆայելը գրկեց մորը, ապա՝ Մարինային՝ հասկանալով,որ երբեմն ամեն ինչ պետք է փլուզվի, որպեսզի մենք գտնենք ճշմարտությունը։ Որովհետև, վերջիվերջո, բարին միշտ հաղթում է չարին։
