Վախենում էի կնոջս ասել ճշմարտությունը, մտածում էի որ դրանից հետո կկորցնեմ նրան, բայց․․․պարզվեց, որ կնոջս հարցում բախտավոր մարդ եմ

Վախենում էի կնոջս ասել ճշմարտությունը, մտածում էի որ դրանից հետո կկորցնեմ նրան, բայց․․․պարզվեց, որ կնոջս հարցում բախտավոր մարդ եմ

Ես վեց ամիս է ամուսնացած եմ և երջանիկ եմ կնոջս հետ: Սակայն մի միտք շարունակ տանջում էր ինձ: Ես վա-խենում էի պատմել անցյալիս մասին, մտա վախություն ունեի, որ եթե իմանա ճշմա րտությունը կհեռանա ինձա-նից: Այդ երկրորդ բաժանմանը չէի դիմանա: Ես որդի ունեմ: Որդուս մոր հետ հանդիպում էինք շուրջ 2 տարի, ես ամբողջ հոգով նվիրված էի նրան,կարծում էի, որ փոխադարձ է,ապա գայի պլաններ էինք կառո ւցում:Մեր բուռն սիրո արդյունքում նա հղիացավ: Ես աշ խարհի ամենա երջանիկ մարդն էի:

Հղիության լուրը ինձ հայտնելուց հետո հանկարծ մի օր նա անհետացավ, ոչ մի տեղ չէի կարողանում նրան գտ-նել: Ու մեկ շաբաթ անց զանգահարեց, ասաց, որ պատրաստվում է ամուսնանալ ուրիշի հետ, և խնդրում է չը-խանգարել իրեն մեր երեխայի համար ապահով ապագա կառո ւցելու գործում: Իմ բոլոր հորդ որներին նա պա-տաս-խանեց. «Իսկ դու ի՞նչ ես տալու մեր երեխային, դու հազիվ հացի փող ես վաստակում, իսկ այս տղամարդը նրան կապահովի ամեն ինչով ու երջանիկ կդարձնի»:

Դրանից հետո ես նրանից, այլևս ոչ մի լուր չստացա: Թե ինչ ապրումներ ունեցա այդ տարիների ընթացքում, դա միայն աստված գիտի: Բայց կյանքը շարունակվում է, ու մի գեղեցիկ օր ես հանդիպեցի կնոջս: Մի որոշ ժամա-նակ հանդիպեցինք, որոշեցինք ընտանիք կազմել: Եվ ահա վեց ամիս է ինչ ապրում ենք ուրախ ու երջանիկ: Մի քանի օր առաջ անծանոթ համարից զանգ եկավ հեռախոսիս: Պարզվեց նախկին ընկերուհիս է:

-Բարև, Լևոն, ես եմ,- լսվեց նրա ձայնը, — ես Երևա նում եմ, ցանկ անում եմ հանդիպել, գիտեմ, որ ինձ տեսնել չես ուզում, բայց կարծում եմ դեմ չես լինի հանդիպել որդուդ հետ:

Շունչս կտրվեց, ես ծնված օր վանից չէի տեսել որդուս, սիրտս արագ խփեց:

-Ասա, որտե՞ղ և ե՞րբ:

Մենք պայմանավոր վեցինք, անկեղծ ասած նրան տես նել չէի ուզում, բայց որդո ւս ուզում էի գրկել վայրկյան ա-ռաջ:Գնացի պայմանավորված վայրը: Մտա սրճարան ու ուրախությունից քիչ մնաց գժվեի, տեսա որդուս: Բայց վախեցա նրան գրկել, չէ որ նա ինձ չէր ճանաչում:

-Բարև Ինգա, — ասացի , բայց հայացքս չէի կտրում որդուցս, — փոքրիկ արի ծանոթնանք, ես …

-Դու իմ պապան ես, ես գիտեմ, տեսել եմ քո նկարը, — ասաց նա:

Ես գրկեցի նրան, համբույրներով ծածկեցի նրա ողջ դեմքը, ու զգացի, որ նա էլ ինձ գրկեց ու գլուխը դրեց ուսիս:

-Չզարմանաս, — ասաց Ինգան, — բայց որդուդ քեզ եմ հան ձնում, — սրանից հետո նա քեզ մոտ է ապրելու: Ես ու ամուսինս մեկնում ենք Ավս տրալիա, նա հրաժարվում է երեխային վերցնել, ինձ առա ջարկեց նրան թողնել ծնողներիս մոտ կամ մանկատուն հանձնել: Խնդրում եմ ինձ ոչինչ չասես, ես շատ ուշ հասկացա թե ինչ սխալ եմ գործել, ուզում էի, որ մեր երեխան հարուստ ու ապահովված լինի, բայց …

Ես որդուս ձեռքը բռնած գնացի տուն: Մտածում էի, ինչպես բացատրեմ կնոջս, բացի այդ ես ու որդիս իրար գրե-թե չէին ճանաչում: Մայրը աս աց, որ նրա իրերի մեջ նա գրո ւթյուն կա, որ տեղ ասվում էր, թե երեխան ինչ է սի-րում ուտել,անել, ինչ նախասիրություններ ունի, պոլիկլինիկայի թղթերը: Երեկոյան աշխա տանքից կինս վերա- դար-ձավ ու ես սպասում էի, որ տանը հիմա ռումբ կպայթի, չէ որ ես նրան խաբել էի, թաքցրել էի որդի ունենա-լու փաստը:

Երբ կինս ներս մտավ, Տիգրանը վազեց նրան ընդառաջ, վերցրեց ձեռքի տոպրակներն ու տարավ խոհանոց:

-Պարզվո ւմ է հյո ւր ունենք, և ո՞վ այս հրաշքը,-հարցրեց կինս:

-Նա հյուր չէ, նա իմ որդին է, — ասացի ես ուղիղ նայելով նրա աչքերի մեջ:

-Ի՞նչ, ինչ ասացի՞ր, դու կա տակ ես անում, ինչո՞ւ ես այդ մա սին ոչինչ չգիտեի և նոր եմ իմանում:

-Որովհետև վախենում էի, որ կկորցնեմ քեզ, ես ինքս էլ այսօր եմ նրան տեսել:

Ու պատմեցի ողջ եղելությունը: Լուսինեն մի պահ լռեց ու ասաց.

-Սիրելիս, ես այդքան հիմար չեմ, որ անցյ ալում եղածի համ ար խան դեմ, բացի այդ, եթե այդ կինը քե զանից չհեռանար, դու այսօր իմ կողքին չէիր լինի, երեխան էլ ոչ մի բանում մեղավոր չէ — ու հետո ժպտալով ասաց, — մի մտածիր, ես նրա համար լավ մայր կլինեմ:

Շնորհակալ եմ տեր Աստված

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS