Վեցամյա աղջիկս պնդում էր, որ գիշերը տարօրինակ ձայներ է լսում իր սենյակից, բայց մենք չէին հավատում նրան, մինչև մի օր նրանք գտանք․․․Վեցամյա Լիլիան միշտ հանգիստ, ուրախ երեխա էր։ Երբ ընտանիքը տեղափո խվեց նոր տուն, աղջիկը անմիջապես ընտրեց իր համար ամենապայծառ սենյակը՝ համայնապատկերային պատուհաններով, պատշգա մբով և մեծ ներկառուցված պահարանով։
Առաջին մի քանի շաբաթների ընթացքում ամեն ինչ կատարյալ էր. Լիլիան խաղում էր, նկարում և վայելում իր նոր տարածքը։Բայց շու տով նա սկսեց բողոքել գիշերը տարօրինակ ձայներից։
«Մայրիկ, նորից շրշյուն է լսվում», — ասաց նա՝ խաղալիքը ձեռքին։ «Ինչ-որ մեկը շրջում է իմ սենյակում»։
Ծնողները չհավատացին նրան։ Նրանք դա վերագրեցին նրա երևակայությանը. չէ՞ որ երեխաները հորինում են։ Հայրը ծիծաղեց.
«Հավանաբար մկներ են»։ Մայրը պնդում էր, որ դա պարզապես քամին է։ Եվ Լիլիան անընդհատ նույն բանն էր կրկնում.
«Քամին չէ, մայրիկ։ Ես լսում եմ նրա շնչառությունը»։
Առավոտյան ձայնը անհետանում էր։ Գիշերը այն վերադառնում էր, հենց այն ժամանակ, երբ ծնողներն արդեն քնած էին։ Աղջիկը սկսեց արթնանալ լաց լինելով, դպրոցում քնել և ավելի ու ավելի մռայլ, անհանգստացնող նկարներ նկարել։ Ուսուցիչը զանգահարեց տուն՝ ասե լով, որ Լիլիան ինքնամփոփվել և վախեցել է։
Մի օր, այլևս չկարողանալով դիմանալ, մայրը որոշեց գիշերել դստեր սենյակում։ Բայց գիշերը անցավ լուռ՝ ոչ մի շրշյուն, ոչ մի քայլ։ Երբ նա Լիլիային պատմեց այս մասին, աղջիկը միայն իջեցրեց աչքերը.
«Նա չի գալիս, երբ մեծահասակները մենակ են։ Միայն երբ ես մենակ եմ»։
Յուրաքանչյուր անցնող օրվա հետ Լիլիան ավելի ու ավելի էր հոգնում և ուժասպառ լինում։ Մայրը սկսեց անհանգստանալ, բայց նա դեռ լիովին չէր հավատում դրան՝ մինչև այդ գիշեր։Մայրը արթնացավ ջուր խմելու և, անցնելով դստեր սենյակի կողքով, որոշեց ներս նայել։ Նա լուռ բացեց դուռը… և սառեց։
Մահճակալը դատարկ էր։Լիլին նստած էր պահարանում, կուչ եկած անկյունում, դողում էր վախից։ Երբ մայրը բացեց դուռը, աղջիկը մատը սեղմեց շուրթերին։
«Շշշ… մայրիկ, լսո՞ւմ ես նրան։ Նա նորից այստեղ է…»
«Լիլի, ո՞վ։ Երազո՞ւմ էիր…»
«Ո՛չ, մայրիկ։ Լսի՛ր»։
Եվ այդ ժամանակ մայրը լսեց դա առաջին անգամ… Դուստրն այս ամբողջ ընթացքում չէր ստել։ Խորը, ռիթմիկ, իրական ձայներ՝ կարծ ես ինչ-որ մեկը դանդաղորեն քերծում էր ներքևի հատակը։ Կամ շարժվում էր նեղ տարածությամբ, պատի ետևում։
Շրշյունը չափազանց բարձր էր մկների ձայն լինելու համար։ Եվ չափազանց չափված՝ պարզապես խողովակների ձայն լինելու համար։
Կնոջ արյունը սառչեց։Նա բռնեց Լիլիային, դուրս քաշեց սենյակից և, շնչահեղձ լինելով, արթնացրեց ամուսնուն։ Սկզբում նա կարծեց, թե կինը չափազանցնում է։ Բայց երբ նա բարձրացավ վերև և ականջը դրեց հատակին… նա նույնպես լսեց դա։
Հաջորդ օրը նրանք փորեցին պատի մոտ գտնվող հատակի մի մասը։ Հին տախտակի տակ նրանք գտան վաղուց տախտակապատված մի կոմունալ լյուկ։ Դրա տակ՝ պատերի միջև նեղ անցուղի։Եվ անցուղու ներսում շշեր, շորեր և սննդի մնացորդներ կային։
Ոտնահետքեր։ Ապացույցներ, որ այնտեղ ինչ-որ մեկը ապրել է։ Մեկին, ով դուրս է եկել միայն գիշերը։ Ոստիկանությունը պարզեց, որ քաղաքում փնտրում են անօթևան տղամարդու, որը «բնակվել էր» լքված և հին տներում՝ թաքնվելով կոմունալ հորերում և օդափոխ ման խողովակներում։
Նրա ձայնն էին նրանք լսել գիշերը։Դրանից հետո ընտանիքը նույն օրը լքեց տունը։ Լիլիան ամիսներ անց առաջին անգամ խաղաղ քնեց։
