Տարիներ շարունակ տղամարդը արգելել էր կնոջը մտնել ախոռ. միայն նրա հուղարկավորությունից հետո այրին համարձակվեց բացել ախոռի դուռը և սարսափեց տեսածից․․․Այդ երեկոյան, երբ արևը մայր էր մտնում, նա վերցրեց հին բանալին, որը միշտ կախված էր միջանցքում գտնվող մեխից։ Նրա սիրտը արագ էր բաբախում, կարծես արգելված բան էր անում։ Նա գնաց դեպի խրճիթը, մտցրեց բանալին, և կողպեքը կտտաց։ Դուռը ճռռաց, դանդաղ բացվեց, կարծես չէր ուզում բացահայտել, թե ինչ կար ներսում։
Նա ներս մտավ և անմիջապես սարսափից գոռաց։Պատուհանից լույսը ընկավ սեղանի վրա, որը լի էր փորձանոթներով, սրվակներով և որոշ մետաղական մասերով։ Դարակների վրա դրված էին գունաթափված պիտակներով շշեր՝ «ացետոն», «սպիրտ», «եթեր»։
Անկյունում մի քանի բալոններ և մի հին գազի բալոն էին։ Թվում էր, թե ամուսինը ընդամենը մի քանի ժամ առաջ էր հեռացել։ Պատին կախված էին նշումներ, դիագրամներ, բանաձևեր և անհասկանալի նշաններ։ Նա չէր հասկանում, թե դրանք ինչեր էին, բայց յուրաք անչյուր բառ անհանգստացնող էր։
Սեղանի տակ կանգնած էր մի մեծ տուփ, որը ծածկված էր կտորով։ Նա հետ քաշեց կտորը և սառեց։ Ներսում կոկիկ դասավորված էին սպիտակ փոշու փաթեթներ, որոնցից յուրաքանչյուրը պիտակավորված էր թվերով։Նրա սիրտը սկսեց ավելի արագ բաբախել։ Նրան սարսուռ անցավ։
Հիմա ամեն ինչ պարզ դարձավ՝ գիշերային աղմուկները, տարօրինակ հոտերը, ամուսնու մշտական նյարդայնությունը։ Նա ինչ-որ վտա նգավոր բան էր անում։ Գուցե նա եփում էր անօրինական նյութեր, գուցե ինչ-որ այլ բան, որի մասին նա նույնիսկ չէր համարձակվում մտածել։
Նա կտրուկ դուրս եկավ ախոռից, շրխկացրեց դուռը և երկար ժամանակ կանգնած էր այնտեղ՝ բանալին կրծքին սեղմած։ Աշխարհը, որտեղ նա ապրում էր, հանկարծ շրջվեց գլխիվայր։ Տղամարդը, որի հետ նա կիսում էր իր կյանքը, անծանոթ դարձավ։ Այդ պահից սկս ած նա այլևս երբեք չբացեց այդ խրճիթը։
