Փեսայիս տանել չէի կարողանում, քանի որ աղջիկս իմ կամքին հակառակ էր նրա հետ ամուսնացել, բայց այն ինչ նա արեց մի քանի օր առաջ ինձ ուղղակի հանգիստ չի տալիս․․․
Աղջիկս ամուսնացավ իմ կամքին հակառակ։ Փեսայիս չէի հավանում, բայց ստիպ ված եղա ընդունել նրան և հաշտվել։ Հասարակ մարդ էր, աշխա տում էր գործա րանում, մի քիչ հիմարիկ էր, տգեղ, կրթված աղջկաս հար մար տղա չէր։ Նորա պսակներն իրենց համար 1սեն յա կանոց տուն էին վարձել, հանգիստ ապրում էին, ես էլ շաբաթը մի անգամ այցելում էի նրանց։
Աղջիկս միշտ նստում, հեռուստա ցույց էր դիտում, միայն թեյ էր խմում, քաղցր չի սիրում ընդհան րապես։ Ես էլ ինձ հետ տանում էի ամ ենաէժան թխվածքաբլիթը, որովհետև գիտեի, որ Արմանն է ուտելու ամբողջը։ Նաև տանում էի իմ տանը եղած պատ րաստ ուտելիքի մնացոր դները,որը հավաքվել էր ամբողջ շաբաթվա ընթաց քում։Աղբը գցել ափսո սում էի, տանում էի,Արմանն էլ ախոր ժակով ուտում։ Լավ էր ուտում, մինչև վերջին փշուրը, վերջում էլ հացով սրբում էր ափսեն և ասում․
-Շնորհակալ եմ, շատ համեղ էր։
Կարծում էի, թե բկլիկ հիմար տղա է։ Բայց ինձ հա մար ձեռնտու էր դա։ Մի օր էլ տարել էի մի քիչ բորշ, որն արդեն գույնը գցել էր, այն քան շատ էի տաքա ցրել, չէի էլ հիշում, թե քանի օր առաջ եմ պատ րաստել։ Փե սաս էլի կերավ ամբո ղջը և ինչպես միշտ, վեր ջում շն որհակալություն հայտնեց։ Հետո էլ սկսեց պատմել․
—Մայրս մահացել է, երբ դեռ 2 տարեկան էի, իսկ մանկ ատանն այսքան համեղ բորշ մեզ երբեք չէին տալիս։ Դուք այնքան համեղ եք պատրա ստում և միշտ այնքան շատ եք լցնում։
Այդ պահին ձեռքերս սկսեցին դողալ, հավանաբար գունատվել էի։ Կոկորդումս ինչ-որ ծանր բան զգացի, որ կարծես խեղդում էր, հետո սկս եցի բարձր ձայնով արտասվել․․․ Արմանն էլ շոյում էր ձեռքս, հանգստացնում, աղջիկս սենյակից վազելով եկավ․․․ Փոր ձում էին հասկանալ, թե ինչ եղավ։Փեսաս շփոթված կրկնում էր․
-Գուցե՞ ես եմ նեղացրել․․․ բայց․․․ բայց․․․
Նրանք այդպես էլ չիմացան, թե ինչու այդ օրն արտասվեցի։ Բայց դրանից հետո փոխեցի վերաբերմունքս փեսայիս նկատմամբ։ Սկսեցի պատրաստել հատուկ նրա համար, այլ ոչ թե մնացորդները հյուրասիրել, սիրեցի հարազատ որդուս պես՝ ով մայրական քնքշանքի և սիրո պակաս է ունեցել ողջ կյանքում։ Իսկ իմ պահվածքի համար մինչ օրս զղջում եմ և ամաչում։
