Քաղցած տղան տեղացի միլիարդատիրոջ դուռը թակում է հեղեղատարափ անձրեւի տակ՝ ապաստան եւ սնունդ խնդրելով. բայց նա պատկերացում չունի, թե ինչ կանի միլիարդատերը․․․Անդադար ուժեղ անձրեւի ժամանակ մի տղա քայլում էր փողոցով՝ հազիվ ոտքերը շարժելով։ Նրա հագուստը թրջվել էր, կոշիկները՝ ցեխի մեջ, եւ ոչ միայն անձրեւի կաթիլները, այլեւ արցունքները հոսում էին նրա դեմ քից։
Նա թակում էր դռները՝ մեկը մյուսի հետեւից, բայց յուրաքանչյուր տան մոտ նրան սպասում էր միայն զայրույթ, գրգռվածություն եւ ան տարբերություն։ Որոշ տներում կոպտորեն գոռում էին, որ դուրս գա, մյուսներում՝ պարզապես ընդհանրապես չէին բացում դուռը։ Զգ ացողություն էր, որ ամբողջ աշխարհը մեջքը շրջել էր նրանից
Նրա ձեռքերը դողում էին ցրտից, ստամոքսը՝ սեղմված քաղցից։ Նա զգում էր, որ այլեւս չի կարող դիմանալ։ Երբ հեռվում տեսավ հսկայ ական երկաթե դարպաս եւ դրանից այն կողմ լուսավորված առանձնատուն, հավաքեց մնացած ուժերը եւ մոտեցավ։ Նա գիտեր, թե ում է պատկանում այս տունը՝ տարածքի ամենահարուստ մարդը։ Եվ այնուամենայնիվ, նա թակեց։
Դուռը բացեց թանկարժեք կոստյումով մի բարձրահասակ տղամարդ։ Նրա հայացքը սառը եւ հոգնած էր։
«Քեռի՛,- հազիվ լսելի շշնջաց տղան՝ հյուծվածությունից,- կարո՞ղ եմ մի փոքր տաքանալ։ Օրերով ոչինչ չեմ կերել. միայն հաց ու նստելու տեղ եմ ուզում»։
Տղամարդը մի քանի վայրկյան լուռ նայեց նրան, ապա խռպոտ ձայնով հարցրեց.
«Ո՞վ ես դու։ Որտե՞ղ են ծնողներդ»։
«Ես ոչ ոք չունեմ… Ես փախել եմ որբանոցից,- պատասխանեց տղան՝ գլուխը կախելով՝ սպասելով, որ նորից կվռնդեն։Բայց հենց այդ պահին միլիարդատերը արեց մի բան, որը ցնցեց տղային։Բայց ճիչի կամ ծաղրի փոխարեն նա լսեց մի հանգիստ, գրեթե կոտրված ձայն.
«Կարծես Աստված է քեզ ուղարկել»։
Տղան վեր նայեց՝ չհասկանալով, թե ինչ նկատի ուներ։
«Ո՛չ», — շփոթված պատասխանեց նա, — «ինձ ոչ ոք չի ուղարկել։ Ես ինքս եմ եկել։ Ներիր ինձ, եթե չկարողանամ, հիմա կգնամ…»
Տղամարդը հանկարծ հառաչեց, գլուխը կախեց եւ հանգիստ ասաց. «Այսօր ես թաղեցի որդուս։ Նա մոտավորապես քո տարիքի էր… եւ գրեթե ճիշտ քո տեսքն ուներ հիմա։ Նույնիսկ նրա աչքերը նույնն են»։ Նա շրջվեց, որպեսզի տղան չտեսնի իր արցունքները, բայց նրա ձայնը մատնեց նրան. այն դողում էր ցավից, ինչպես կտրված լարը։
«Գիտե՞ս, ես ամբողջ կյանքս անցկացրի կառուցելով, գնելով,վաստակելով», — շարունակեց նա, — «եւ երբ կորցրի որդուս, հասկացա, որ դա ամեն ինչ ապարդյուն էր։ Փողը չի կարող վերադարձնել սիրելի մարդուն»։
Նա մի կողմ քաշվեց եւ դուռը ավելի լայն բացեց.
«Մտի՛ր։ Տաքացի՛ր, մի բան կեր։ Եվ վաղը… վաղը կորոշենք, թե ինչ անել հաջորդը»։
Տղան կանգնած էր դռան մոտ՝ չհավատալով, որ սա իր հետ է կատարվում։ Տան ջերմությունը պարուրեց նրան, տաք ապուրի հոտը հա րվածեց նրա քթին, եւ հանկարծ արցունքներ սկսեցին հոսել նրա աչքերից։Նա մտավ՝ դեռեւս դողալով ցրտից եւ տարօրինակ զգացող ությունից՝ կարծես երկար ժամանակ անց առաջին անգամ ինչ-որ մեկը չէր շրջվել նրանից։
Եվ երբ նա փակեց դուռը, տղամարդը մտածեց, որ գուցե Աստված իսկապես ուղարկել էր իրեն այս երեխային՝ ոչ թե որպես պատիժ, այլ որպես հնարավորություն՝ կրկին կենդանի զգալու համար։
