Քնած ժամանակ տանիցս իրեր էին անհետանում. մի օր այլևս չկարողացա դիմանալ, տանը թաքնված տեսախցիկ տեղադրեցի, իսկ հաջորդ առավոտյան, երբ դիտեցի կադրերը, սարսափեցի․․․
Ես թոշակառու եմ, մենակ եմ ապրում ծայրամասում գտնվող մի փոքրիկ տանը։ Երբեք չէի մտածի, որ ծերությունը կարող է այդքան տարօրինակ լինել։ Ամեն ինչ սկսվեց փոքրիկ բաներից. մի զույգ գուլպա, մազակալ, ականջօղեր, մի քանի թղթադրամ կանհետանար։
Սկզբում ուշադրություն չէի դարձնում դրան՝ մտածելով, որ դրանք ինչ-որ տեղ կորցրել եմ և մոռացել, քանի որ ծեր եմ, և իմ հիշողութ յունը նախկինի պես չէ։ Բայց հետո դա սկսեց ավելի ու ավելի հաճախ տեղի ունենալ, և ամենասարսափելին այն էր, որ այդ ամենը տեղի էր ունենում գիշերը, երբ քնած էի։
Երբեմն հանում էի վզնոցը, դնում մահճակալիս կողքին գտնվող գիշերային սեղանին, և առավոտյան այն անհետանում էր։ Ուր կարող էր այն անհետանալ։ Ի վերջո, ես մենակ եմ ապրում, ո՛չ ամուսին, ո՛չ երեխաներ, ոչ ոք երբեք չի անցնում։Երբեմն սկսում էի զգալ, որ խելագարվում եմ, կամ որ տանը ինչ-որ բան կա՝ ոչ թե մարդ, ոչ թե ոգի, այլ ինչ-որ անհասկանալի բան։ Մի միտք անընդհատ պտտվում էր գլխումս. ի՞նչ էր կատարվում այս անիծյալ տանը։
Մի առավոտ, երբ հայտնաբերեցի, որ մեծ թղթադրամը կորել էր գիշերային սեղանիկիցս, իսկապես վախեցա։ Գիտեի, որ պետք է գտն եմ, թե ով է դա անում։Հաջորդ երեկոյան ննջասենյակում մի փոքրիկ տեսախցիկ տեղադրեցի, ուղղեցի այն ուղիղ մահճակալի և գիշեր ային սեղանիկի վրա, անջատեցի լույսը և պառկեցի քնելու՝ փորձելով չմտածել այն մասին, թե ինչ է պատահելու այդ գիշեր։
Առավոտյան, ձեռքերս դողում էին, բացեցի ձայնագրությունը։ Մի քանի րոպե ոչինչ՝ միայն ես, քնած, լուռ սենյակում։ Եվ հետո հանկարծ մթության մեջ սև ստվեր հայտնվեց։ Ես սարսափեցի, երբ հասկացա, թե ով է դա և ինչ է անում իմ տանը ։ Փոքր, զգույշ։ Երբ տեսախ ցիկը բռնեց լամպի լույսը, տեսա, որ դա կատու է։ Սև, փայլուն, փայլող աչքերով։ Այն մոտեցավ գիշերային սեղանին, զգուշորեն ատամն երի մեջ վերցրեց իմ պրոթեզը և անհետացավ խավարի մեջ, կարծես անհետացել էր։
Ես չէի կարողանում հավատալ դրան՝ ոչ գող, ոչ ուրվական, այլ սովորական կատու։ Հետո հիշեցի, որ առաստաղի վրա մի փոքրիկ անցք կար, որը ես միշտ հետաձգում էի նորոգելը։ Նա, հավանաբար, դրա միջով էր մագլցում։ Հետագայում պարզվեց, որ դա հարևանի կատ ուն էր։ Տանտերն ասաց ինձ, որ այն անընդհատ գողանում էր մանր իրեր՝ փայլեր, զարդեր, նույնիսկ փող։ Նա այդ ամենը պահում էր իր անկյունում՝ հին խրճիթի տակ։
Երբ հարևանները գտան նրա թաքստոցը, ես չկարողացա դադարեցնել ծիծաղը։ Այնտեղ էին իմ ականջօղերը, մազակալները, նույնիսկ այդ պրոթեզը։ Իհարկե, մենք ոստիկանություն չզանգահարեցինք, ընդհակառակը, ես նույնիսկ մի աման ուտելիք թողեցի դռան մոտ գողի համար։ Ավելի լավ է թողնեմ, որ նա ուտելիք գողանա, քան իմ զարդերը։
Այդ ժամանակվանից ի վեր գիշերները ավելի լավ եմ քնել։ Երբեմն լսում եմ մեղմ քայլերի ձայներ դռան մոտ և հասկանում, որ դա նորից նա է։ Բայց հիմա ես չեմ վախենում։ Ես պարզապես ժպտում եմ և կամացուկ ասում. «Վերցրու այն, ինչ ուզում ես, միայն թե մի՛ վախեցրու ծեր կնոջը»։
