Դպրոցում Կատյա անունով մի աղջկա համարում էին «տգեղ բադ»: Այնպես էր պատահել, որ իր ամբողջ ման-կության տարիներին Կատյան հագնում էր միայն լաթեր, որոնք գնվում էին տեղի երկրորդական շուկաներից։ Նրանք աղքատ էին և չունեին բավականին գումար հագուստ գնելու համար։ Տարիներ առաջ ընտանիքը վրա-երթի էր ենթարկվել, հայրը մա հացել էր, իսկ մայրը՝ լուրջ տր ավմաներ ստացել․
Մայրը աշխա տում էր և մի կերպ կարո ղանում հասցնել,որ պեսզի տանը գոնե ուտելիք լինի ուտելու համար։ Կատ-յան փորձում էր ամեն ինչով օգնել մորը։ Կատյան ամեն օր դասից լացելով էր տուն գալիս, քանի որ նրան դպրոցում ծաղրո ւմ էին։Ավար տական երե կոյին Կատյան չմասնակցեց, քանի որ չուներ համա պատասխան զգեստ։
Դպրոցն ավարտելուց 10 տարի անց որոշվեց դասարանով հավաքվել։ Կատյան բնականաբար չէր գնացել և ոչ ոք նույնիսկ չնկատեց նրա բացակայությունը։Բոլորը պատմում էին իրենց մասին, թե ով ինչ էր դառել և ինչ էր աշխատում։ Ոչ ոք չէր հասել շատ մեծ բաների։ Մի քանի դեռ ոչ էլ աշխատում էին, լավագույն դեպքում՝ աշխա-տում էին խանութներում և ռեստորաններում։ Սրճարանում հայտնվեց մի առաքիչ, ով բոլոր դասընկերներին նվիրեց նվերներ տոպրակներով։
Ոչ ոք չգիտեր, թե ումից են այս նվերները։ Նրանք բացեցին տոպրակները, և այնտեղ գտան գեղեցիկ երեկոյան զգեստներ, իսկ տղաներին՝ գեղեցիկ կոստյումներ։ Այնտեղ նաև կար մի ամսագիր, որտեղ կային մոդելի նկար-ներ՝ այդ զգեստները հագած և ուրիշ գեղեցիկ զգեստներ։ Ինչպես արդեն գուշակեցիք, այդ աղջիկը Կատյան էր։
Դասաընկերները չէին կարողանում միմյանց աչ քերին նայել․․ Նրանք ամաչում էին այն ամենից, ինչ արել էին Կատյայի հանդեպ դպրոցական տարիներին․․․ Կատյան որոշել էր հասնել իր նպատակին և դառնալ հագուստ-ների դիզայներ։ Նա հասելէ էր դրան, նույնիսկ եղել էր շատ անգամներ երկրից դուրս՝ դիզայնավորելու հանրա-հայտ մարդկանց հագուստներ։ Եվրոպայում նա նաև հանդիպել էր իր երկրորդ կեսին, ում հետ ամուսնացել էր։ Եվ հիմա նրանք ապրում են Լոնդոնում Կատյայի մոր հետ։
Տեսանյութը դիտեք ստորև՝
