Ամբողջ կյանքս աշխատել եմ ու ապահովել ընտանիքս, իսկ ամուսինս․․․Այժմ դարձել եմ ընտանիքիս թշնամին։Շատ եմ զղջում, որ
ժամանակին չեմ գնացել սովորելու, այլ դպրոցից հետո միանգամից աշխատանքի ընդունվեցի:
Ծնողներս համոզում էին, բայց ընկե-րուհուս մայրը տոնավաճառում հագուստի կետ էր բացել, ինձ առաջարկեց այնտեղ աշխատել և
լավ վճարել դրա դիմաց:Նա իր խոստումը պահեց, բայց ժամանակավոր աշխատանքս տևեց 18 տարի:Ես հոգնեցի,փչացրեցի առող-
ջությունս, մեր վաճառքի կետում ամռանը շոգ է, օդ չկա, իսկ ձմռանը՝ ցուրտ:
Որոշեցի դուրս գալ տոնավաճառից, սուպերմարկետում աշխատանք գտնել, բայց ամուսինս դեմ եղավ, ասաց, որ այդ գումարով չենք
կարողանա ապրել:Եվ դա այն դեպքում, երբ նա որպես պահակ է աշխատում գրասենյակում, 2 օր տանն է, 1 օր՝ աշխատանքի, շատ
քիչ գումար է վաստակում, բայց չի ձգտում ավելիին: Ազատ օրերին հանգստանում է, գնում է գյուղ՝ ծնողների մոտ:
Իսկ ես գալիս եմ երեկոյան՝ հոգնած ու տանջված,և բոլորը սպասում են,թե երբ եմ ընթրիքը պատրաստելու:Սնունդով ծանր տոպրա-
կները նույնպես ես եմ մի կերպ հասցնում տուն, քանի որ հիմնականում ամեն ինչ գնում եմ շուկայից: Երբ ասում եմ, որ օգնի, վեճ է
սկսվում, ասում է նրա համար չի ամուսնացել, որ գազօջախի մոտ կանգնի կամ փոշեկուլը ձեռքին վազվզի տնով մեկ:
Դրա համար ինքը կին ունի: Աղջիկս նույնպես տխրել է, մյուս տարի պիտի ընդունվի, գումար է պետք, բացի այդ էլ իր համար էժան
գնով հագուստ եմ բերում, տնօրենս թույլ է տալիս:Նրանց համար շատ լավ է, իսկ ես այլևս չեմ կարող իմ ուսերին կրել ամբողջ ըն-
տանիքի բեռը:
Ծնողներս նախատում են, որ իրենց չլսեցի, հիմա կարող էի աշխատել գրասենյակում՝ մաքուր և տաք վայրում, բայց ժամանակն այ-
լևս հետ չենք կարող տալ:Որոշել եմ հեռանալ տոնավաճառի աշխատանքից, բայց հասկանում եմ, որ այդ դեպքում կդառնամ դստերս
և ամուսնուս թշնամին: Չգիտեմ, ինչպես իրենց ասեմ որոշմանս մասին:
