Այս պատմությունը տեղի է ունեցել Ամերիկայի նահանգներից մեկում։ Չնայած նրան, որ ամուսինը անհույս ժը-լատ էր, միևնույնն է, նա իրեն սիրող կնոջ հետ ապրել էր երկար տարիներ։Համատեղ կյանքի ընթացքում նա եր-բեք իր կնոջը չէր ուրախացնում ծաղիկներով, նվերներով, միայն շարունակ կուտակում ու կուտակում էր գումա-րը, դա էր իր ապրելու իմաստը։
Եվ երբ տղամարդը հասկացավ, որ երկար չի ապրի, քանի որ երկարատև ժամանակ հիվանդ էր, կանչեց կնոջը ու խնդրեց խոստանալ, որ նա կկատարի իր վերջին ցանկությունը։ Այդպիսով, հենց ամուսինը հեռանար կյան-քից, կինը պիտի նրա հետ դներ այն ամբողջ գումարը, որն ինքը կուտակել է։
Կինը ազնիվ էր, և չէր կարող այլ կերպ վարվեր և անտեսել հանգուցյալ ամուսնու խոսքը։ Թաղման ժամանակ նա ամուսնու կողքին փոքրիկ տուփ դրեց։ Կնոջ ընկերուհին, ով ամբողջ ընթացքում աջակցում էր այրիին, հարցրեց, թե ինչ կա դրա մեջ․
—Հույս ունեմ, չես խելագարվել, և չես պատրաստում ձեր բոլոր խնայողությունները հողին հանձնել։
Կինը խորը շունչ քաշեց և ասաց․
-Ես ազնիվ եմ վարվում։ Չէ որ ես քրիստոնյա եմ և պիտի կատարեի նրա վերջին կամքը։
Ընկերուհին զարմացած նայեց նրան, հետո հարցրեց․
—Մի՞թե նրա հետ դրել ես ձեր ողջ գումարը։
Կինն էլ ժպտալով պատասխանեց․
-Այո, իրավացի ես։ Ես իմ անունով հաշվեհամար եմ բացել բանկում ու ողջ գումարը փոխանցել հաշվեհամարին։ Հետո կտրոն եմ վերցրել և դրել տուփիկի մեջ,որն էլ ամուսնուս հետ միասին հողի տակ կգնա։ Հիմա նա ցանկա-ցած պահի կարող է հանել գումարը և ծախսել, ինչպես որ ցանկանա։
Եվ կնոջ դեմքին ժպիտ փայլեց․․․
