Ամուսինս միշտ ամեն հարցում իր մորն էր օրինակ բերում ու ամեն անգամ ինձ ամո թանք տալիս․․․Երկար չկար ողացա դիմանալ, նրան մշտական ուղարկեցի սկեսուրս տուն։Կարծում եմ, իմ կյանքը կարելի է անվանել տիպիկ: Ամո ւսնացել եմ 26 տարեկանում, 1 տարի անց ունեցել աղջկաս: Վատ չէինք ապրում, գումարն ամեն ինչի բավականացնում էր: Բայց շո ւտով ամուսինս որոշեց, որ ես ծույլ եմ, իսկ դեկրետն ինձ համար հանգիստ է:
Երբ լրացավ դստերս երկու տարեկանը,նրան սկսեցի թողնել մորս մոտ և ինքսէլ դուրս եկա աշխատանքի:Վերադարձա մանկապար-տեզ՝ դաստիրակի աշխատանքին, որտեղ որ նախկինում էի աշխատում:Բայց ամուսինս շարունակ դժգոհում էր: Իր մորն էր օրինակ բերում. հողամաս ունի, բանջարեղեն աճեցնում է, երկու երեխա մեծացրել է, ամբողջ կյանքում հաշվապահ է աշխատել:
Իսկ ես ի՞նչ եմ անում: Գործս վերջացնում եմ ժամը 5-ին, իսկ շաբաթ-կիրակի օրերին տանն եմ:Ճիշտ է, ամուսնուցս բավականին քիչ էի վաստակում, բայց չէ որ խանութ ես էի գնում,տունը մաքրում, լվացք անում, երեխայի խնամքով ու դաստիրակությամբ զբաղվում, գիշերվա ընթացքում ես էի մի քանի անգամ արթ նանում, որ դստերս հա մար կաթ տաքացնեմ ու տակդիրը փոխեմ:
Ես ամբողջ օրը ոտքի վրա էի, բայց գումար չունեի, ու կախվածության մեջ էի ամուսնուցս:Փորձում էի բա ցատրել ամուսնուս, որ ես էլ եմ աշխատում, հոգնում, ինձ էլ է օգնություն պետք, ես երկաթից չեմ… բայց անմիմաստ: Բանը հա սավ նրան, որ ամուսինս իմ ա-ռաջ պայման դրեց. նա սկսելու է տան ու ընտանիքի համար այնքան գումար տրամարդրել, որքան եմ եմ վաստ ակում, իսկ մնացածը ինքը պիտի հավաքի:
Առանց այն էլ մեզ մոտ ամեն ինչ լավ չէր, բայց դրանից հետո սկ սեցի զզվել ամուսնուցս: Բայց չշտա պեցի ամո ւսնալուծվել: 1 տարի պահանջվեց, որ կարողանամ գնալ վերապատրաստման դասընթացների,մասնավոր մանկապարտեզում գործ գտնեմ: Ու երբ հավա-քեցի 4 ամսվա իմ աշխատավարձը, ամուսնուս ասացի, որ բաժանվում եմ:Չեմ ուզում պատմել,թե մինչ այդ օրը ինչպես ենք ապրել…
Եվ ահա արդեն 1 տարի է, ինչ ես ու աղջիկս, նաև մայրիկս միասին ենք ապրում: Համեստ ենք ապրում, բայց ոչ մի բանի կարիք չու-նենք: Դատարանով ստացա մեր բնակարանի կեսը, այդ գումարով մեզ համար փոքր տուն գնեցի, իսկ մա յրիկիս տան վարձն ու իմ աշխատավարձը մեզ բավականացնում է:Հաճախ եմ մեր բարեկամ ներից լսում, թե ես ինչ հիմար ու ան խելք եմ, որ իմ ձեռքով քան-դեցի ընատնիքս ու մնացի միայնակ: Ուզում եմ ասել այդ բոլոր մարդկանց.
—Ես միայնակ չեմ: Ես ունեմ երեխա: Իսկ նա իմ ընտանիքն է:
