Ամուսնուս հարազատները մեր մասին լսել անգամ չեն ուզում․ Նրանք ատում են մեզ միայն նրա համար, որ․․․
Ամուսինս գյուղից է, նա ունի մոտ 300 բարեկամ: Երբ մենք որոշեցինք ամո ւսնանալ, սկսեցինք գումար կուտա-կել հարսանիքի համար: Սակայն թաքցրեցինք այդ փաստը բոլոր բարե կամներից: Սպասվող միջոցառման մա-սին գիտեին միայն մեր ընտանիքները:
Ամուսնուս ընտանիքում այսպես է ընդունված. կազմակերպում են շատ մեծ և շքեղ հարսանիք, նշում են 2-3 օր, սակայն հյո ւրերը բոլորն էլ հասարակ մարդիկ են, ով ինչ կարողանո ւմ նվիրո ւմ է. մեկը՝ մի պարկ կարտոֆիլ, մյուսը սեփական ձեռքերով պատրաստած ծաղկամաններ…
Իսկ հարսանիքից հետո մնում է միայն վարկ, որը հետո տարիներով են մարո ւմ:Իսկ մենք այդպես չէինք ուզում, և դրա համար էլ որոշե ցինք, որ հարսանիքը կլինի շատ փոքր, ներկա կլինեն 12-15 հոգի, իսկ հետո կմեկնենք հանգստի:
Այդպես էլ արեցինք. առավոտյան օրինականացրեցինք մեր հարաբերությունները, վերցրեցինք տեղեկանքը, մի քանի ժամ անցկացրեցինք սրճարանում՝ մեր ծնողների և ամենամտերիմների հետ, իսկ գիշերը մեկնեցինք հան-գստի:Այժմ ամուսնուս բարեկամները ատում են ինձ. ամեն հանդիպման ժամանակ նրանք երեսով են տալիս, որ իրենց չենք հրավիրել, ինձ չեն բարևում և անտեսում են, երբ հանդիպում ենք սկեսուրիս տանը:
Հիմա սկեսուրս էլ է սկսել նմանատիպ խոսակցություններ,ասում է,որ ամոթով մնացին,հանգստի գնալու փոխա-րեն պիտի հարսանիք անեինք:Բայց մի՞թե մենք սխալ ենք, եթե ցանկա ցանք մեր գումարը ծախսել մեր հաճույքի համար, այլ ոչ թե հարյո ւրավոր բարեկամների կերակրելու: Չէ որ մեր հար սանիքը՝ մեր օրն է, մեր տոնը, այլ ոչ թե նրանց:
