Ամուսնուս մայրը ամեն տեղ խառնվում է մեր անձնական կյանքին․ Նա ուղղակի հոգնեցրել է իր անսպասելի այցելություններով․ Չեմ կարողանում նրան բացատրել, որ․․․
Առհասարակ, ես շատ համբերատար մարդ եմ, ով մանկուց սովոր է հարգալից վերաբերվել մեծերին: Երևի հենց դա էր պատճառը, որ երկար ժամանակ աչք էի փակում սկեսո ւրիս վարքի վրա, երբ նա անդադար գալիս էր մեր տուն՝ առանց հրավերի և նախօրոք զգո ւշացնելու:Նրա այցերը ոտքից գլուխ էին շուռ տալիս իմ ամբողջ կյանքը: Նա անվերջ խրհուրդներ էր տալիս, թե ինչպես ավելի լավ պատ րաստել ընթրիքը, դասավորել դարակները, մաք-րել հատակը…
Չնայած նրան, որ մենք առան ձին ենք ապրում և ֆինան սապես բացար ձակապես կախված չենք սկեսո ւրիցս, նա անդադար խառն վում էր մեր կյան քին: Ժամա նակի ընթացքո ւմ նրա ան սպասելի այցելո ւթյո ւններն ինձ հասցրեցին կատաղության: Ես երբեք չէի մտածի, որ մեծահասակ դաստիարակված մարդը կարող է իրեն նման կերպ պահել:Ամուսնուս բազմիցս եմ խնդրել խոսել մոր հետ, որ նա գոնե զգուշացնի գալուց առնվազն 1 ժամ ա-ռաջ, բայց նա ոչ մի խ նդիր չի տես նում դրանում: Եվ ես որոշեցի ինքս լուծել այդ հարցը:
Ամեն անգամ, երբ սկեսուրս գալիս էր մեր տուն, ես գնում էի տնից՝ ինչ-որ պատճառ հնարելով: Եթե նրան հան-դիպում էի դրսում, ապա ասո ւմ էի, որ շտա պում եմ և արագ գնում:Սկեսո ւրիս, իհարկե, դա դո ւր չէր գալիս: Որդու հետ առանձնապես բան չունի խոսելու, քանի որ նրան չի կարող ինչ-որ բան սովորեցնել, խորհուրդներ շռայլել: Ժամանակի հետ սկեսուրս սկսեց գիտակցել, որ հյուր գնալուց առաջ կարելի է զանգել և իմանալ, արդյոք տանն ենք լինելու թե ոչ:
Հիմա ամեն ինչ լավ է: Ես կարող եմ կարգի բերել տունը,ինչ-որ բան պատրաստել և սկեսուրիս դիմավորել պատ-շաճ կերպով, և նրա հետ շփո ւմն ինձ հաճույք է պատ ճառում: Այժմ ամուսինս էլ է հասկանում, որ ես իր ավացի էի:
