Այսօր առավոտյան աշխատանքի գնալիս ավտոբուսում մի տեսարանի ականատես եղա․․․Երիտասարդ վարոր-դի պահվածքից ուղղակի ցնցված եմ
Այսօր առավոտյան գնում էի աշխատանքի, եթե անկեղծ, տրամադրություն ընդհանրապես չունեի, բացի այդ ու-շանում էի: Երկրորդ կանգառում մի պապիկ բարձրացավ: Նա գրպանից մետաղադրամներ հանեց և սկսեց հաշ-վել: Հետո ձեռքը մեկնեց վարորդին և ասաց.
—Պահիր, որդիս, բայց չգիտեմ, բավական է թե ոչ, այդքանն է մոտս: Հաջորդ կանգառում պիտի իջնեմ:
Ինչպես հասկացա,պապիկը քիչ էր գումար տվել:Կանխազգալով,որ վարորդը զայրանալուէ,բացեցի պայուսակս, որ վճարեմ պապիկի փոխարեն: Սա կայն այդ պահին երիտա սարդ վարորդը ձեռքով մի կողմ տարավ պապիկի մետաղադրամները և ասաց.
—Հայրիկ ջան, պետք չէ, պահիր գումարդ քեզ: Առանց այն էլ ընդամենը մի կանգառ ես գնում:
Ան կեղծ ասած, ես ցնց ված էի, ինչպես և մյուս ուղևորները: Ես հա ճախ եմ տեսնում բարկացած վարորդների, բայց նման մեծահոգությունն ինձ համար չափազանց հաճելի էր:Պապիկը մանրը դրեց գրպանը և կամաց ձայ-նով ասաց.
—Շնորհակալ եմ:
Նախքան իջնելը՝ նա ևս մի անգամ շնորհա կալություն հայտ նեց վարոր դին: Թվում է, թե արտառոց ոչ մի բան չկա, բայց այսօր մեր կյանքում այնքան քիչ է բարին և դրականը:Պատկերացնում եմ, թե որքան մեծ նշանակութ-յուն ուներ դա պապիկի համար:
Այդ դեպքն ինձ հույս տվեց, որ դեռ ամեն ինչ կորցրած չէ, դեռ կան բարի մարդիկ, ում վրա կարող ենք հույս դնել: Շնորհա կալ եմ այդ վարորդին՝ մռայլ առավոտս լուսավոր դարձնելու համար:
