Առաջին զավակիս ունեցել եմ 38 տարեկանում և հիմա շատ եմ զղջում. Ցանկանում եմ եմ կիսվել իմ պատմությամբ, որպեսզի իմա-
նան բոլոր կանայք և հետևություն անեն․․․
Աղջիկս 3 տարեկան է, ես՝ 41: Ես դեռ բավականին երիտասրադ տեսք ունեմ, և եթե չլինեին հաշված կնճիռներս, ոչ մեկի մտքով չէր
էլ անցնի, որ 30-անց եմ:Այս տարի կլրանա ամուսնուս 50 տարեկանը, իսկ Ալին ան մեր առաջին և միակ երե խան է: Որքան էլ որ ցա-
վալի է, պիտի խոս տովանեմ, որ զղջում եմ այդքան մեծ տա րիքում երեխա ուն ենալու համար: Ինձ համար դժվար է նրան խ նամելը,
այլևս առաջվա պես ակտիվ չեմ:
Դե ամուսնուս մասին էլ չխոսեմ, այդ տարիքում ուրիշներն արդեն իրենց թոռների հետ են խաղում: Նա նույնիսկ երեխային չի ուզում
ճոճարանի մոտ տանել, քանի որ միշտ հոգնած է:Ես այժմ հասկանում եմ,որ մեծ տարիքում մայրանալուն կտրականապես դեմ եմ: Ա-
մեն ինչ պիտի լինի իր ժամանակին: Սխալ է երիտասարդությունը ծախսել գումար աշխատելու վրա,իսկ 35-ից հետո երեխա ունենալ,
ում համար այլևս ուժ ու եռանդ չես ունենա:
Հենց ընտանիքն է գլխավոր արժեքը, հանուն ընտանիքի է պետք ապրել, երեխաների հետ է պետք վայելել երիտասարդությունը…Մի
տանջեք ոչ ձեզ, ոչ երեխ աներին՝ 35 տա րեկանից հետո մայրանալով…սա իմ կարծիքն է, և ես չեմ հավա կնում փորձ ագետ դառնա-
լուն, միայն կիսվում եմ իմ սեփական դառը փորձով…
