Ավելի քան 1 ամիս դասղեկական դասարանիս աշակերտները երկար դասամիջոցից հետո ուշացումով էին գալիս դասարան․ Որոշե-ցի հետևել և պարզել պատճառը․․․Այն, ինչ պարզեցի, ինձ շոկի ենթարկեց
Ես 9-րդ դասարանի դասղեկն եմ:Չեմ ուզում նշել դպրոցը, պարզապես ուզում եմ պատմել իմ փոքրիկ պատմությունը, որը վերադար-ձրեց իմ հավատքը: Մեկ ամիս առաջ ես նկատեցի, որ երկար ընդմ իջման ժամ անակ (20 րոպե) իմ դաս արանի կեսը դուրս է գալիս դպրոցից և գնում ինչ-որ տեղ: Նրանք վերադառնում են գրեթե միշտ զանգը հնչելու ժամանակ:
«Նրանք գնում են ծխելու», — մտածում էի ես: Գնացող ների թվում հիմնա կանում տղաներ էին, ուստի ես չէի մտածում այլ տարբե-րակի մասին: Ինչն էր տարօրինակ, որ վերա դառնալուց հետո նրանց վրա յից ծխի հոտ չէր գալիս: Ես հետաքրքրվեցի, թե ուր են գնում իմ «երեխաները», և որոշեցի գաղտնի հետևել նրանց:
Պատկերացրեք իմ զարմանքը, երբ տեսա, որ նրանք մոտենում են ինձ անծանոթ մի ծերուկի, շրջապատում են նրան, զգուշորեն նս-տեցնում դպր ոցի մոտ գտնվող նստա րանին և կերա կրում այն ամենով, ինչ վերցրել էին իրենց հետ։ Մեկը նրան տաք թեյ է լցնում թերմոսից, ինչ-որ մեկը` հանում է կարտոֆիլի պյուրեով և կոլոլակով ամանը: Պարզվեց, որ անօթևան է, ում մասին իմ տղաները հոգ են տանում:
Փրկում են նրան քաղցից՝ իրենց գրպանի փողը ծախսելով նրա վրա: Ես տղամարդ եմ, բայց լաց եմ լինում՝ նայելով նրանց: Նույն օրը գնացի դպրոցի տնօրենի մոտ և համոզեցի, որ այդ մարդուն ընդունի որպես պահակ դպրոցում: Այսպիսով, տղաների հոգատարութ-յան շնորհիվ անօթևան ծեր մարդը ստացավ ոչ միայն աշխա տանք, այլև տանիք: Ես հպար տանում եմ «իմ» երեխաներով:
