Արդեն 70 տարեկան եմ ու մինչև վերջերս կարծում էի, թե զավակներս ինձ շատ են սիրում, սակայն․․․ Ես 70 տարեկան եմ ունեմ եր-կու դուստր: Մինչև վերջին ժամանկները ես կարծում էի, որ իմ զավակներն ինձ շատ են սիրում, սակայն հասկացա, որ սխալվել եմ:
Նրանք ամեն օր կարող են ասել, թե որքան շատ են ինձ սիրում, սակայն նրանց գործողությունները այլ բանի մասին են վկայում: Վեր-ջերս ես լուրջ առողջական խն դիրներ ունեցա և գրեթե ողջ օրը անցկացում էի մահճ ակալում պառկած: Ինձ խնամք էր հար կավոր, բայց դուստրերիս մտքով անգամ չէր անցնում զբաղվել իմ խնամքով:
Նրանք զանգահարում էին ու արդարանում,որ զբաղված են այս կամ այն գործով և չեն կարողանում գալ ինձ տեսության, մինչդեռ ես նրանց օգնության կարիքը շատ ունեի:Իմ խնամքով զբաղվում էր հարևա նուհիս: Մի օր, երբ վերջապես ավագ դուստրս այցի եկավ,
տեսնելով հարևանուհուս ասաց.
-Ինչ լավ է, որ դուք կարողանում եք օգնել, ես շատ զբաղված եմ ու չեմ հասցնում գալ և ասացեք, որքան վճարեմ ձեզ,որ շարունակեք խնամել մայրիկիս:
-Ի՞նչ եք ասում ի՞նչ գումար, ես հաս կացա, որ նա պառ կած է և խնամող չունի, և որոշեցի օգնել,- պատաս խանեց հարևանուհիս
-Լավ, լավ, մի ձևաց րեք, հի մա բարի մարդ չկա, բոլորն էլ փողի համար են ինչ որ բան անում:
Ես սաստիկ ամաչեցի իմ դստեր պահվածքից: Միթե՞ նրա համար ամեն ինչ փողով է չափվում այս կյանքում:
Միթե՞ ես սխալ եմ դաստիարակել:
