Բժիշկները ասացին, որ հիվանդ երեխա եմ ունենալու, բայց ես չհրաժարվեցի նրանից․ Այժմ զղջում եմ որոշմանս համար․․․Զգում եմ, որ օրեցօր անդունդ են գլորվում
Ես մտածում էի, որ մեծահոգի քայլ եմ անում՝ համա ձայնվելով հիվանդ երեխա լույս աշ խարհ բերել: Ինձ թվում էր, ես հերո սական քայլ եմ անում՝ փոքրիկ անպաշտպան, թեկուզ ոչ լիարժեք առողջ մարդուն ծնվելու հնարավորություն տալով:Ես պատկերացնում էի, թե ինչպես եմ ինձ նվիրում փոքրիկ երեխայիս, ինչպես եմ զբաղվում նրա բուժմամբ, զարգացմամբ:
Իսկ շուրջս բոլորն ինձ հարգում ու օգնում են:Այն մասին, որ սրտիս տակ հի վանդ երեխա եմ կրում, գիտեին միայն ամուսինս ու հա-վատացյալ ընկերուհիս: Նա ինձ համոզում էր, որ չի կարելի խառնվել Աստծո գործերին: Ու երբ ես գիտակցեցի, որ միմիայն ինձնից է կախված, երեխաս կապրի թե ոչ, հաս կացա, որ չծնված մարդու կյանք ընդհատելու իրավունք չունեմ:
Արդյունքում ամեն ինչ շատ վատ ստացվեց: Ես մեծ սխալ եմ գործել. իմ որոշման պատճառով որդիս ոչ թե ապրում է, այլ գոյատևում: Ես փչացրել եմ ի , ամո ւսնուս ու ավագ դստերս կյանքը: Հիմա ամուսինս 3 տեղ է աշխա տում, որ հասցնի հոգալ մեր բոլորի կարիք-ները, դստերս հետ ընդհանրապես ժամանակ չեմ անցկացնում, իսկ նա առաջին դասարանում է սովորում, այնքան ունի իմ կարիքը:
Երբ տղայիս հետ հիվանդանոց եմ պառկում, խեղճ աղջիկս գրեթե ամբողջ օրը միայնակ է մնում տանը:Ես արդեն խելագարվում եմ, մեղա դրում ինձ, որ ժամանակին չընդ հատեցի հղիությունս, չլսեցի բժիշկ ներին… Ես շատ եսա սիրաբար եմ վարվել ու հիմա դրա համար չափազանց մեծ գին եմ վճարում…
