Բոլորովին վերջերս կինս պատահաբար իմացավ, որ իրեն դավաճանել եմ, սակայն ոչինչ չասաց․․․Երանի չլռեր ու ինձ նախատեր։
Կնոջ և տղամարդու միջև հարաբերությունները դա առանձին և յուրահատուկ թեմա է:Սերը ամենագեղեցիկ զգացմունքն է աշխար-
հում,որը մարդուն թևեր է տալիս,սակայն ոչ բոլորն են գնահատում այդ վեհ զգացմունքը:Դեռ երեկ բուռն սիրով միմյանց սիրող մար-
դիկ, սկսում են իրար ատել, արհամարհել, ոտնահարել և դավաճանել:
Այս տղամարդու նամակն ուղղված է աշխարհի բոլոր տղամարդկանց: Նրանցից յուրաքնաչյուրը թող հետևություն անի իր համար:
«Կինս իմացել էր իմ դավաճանության մասին: Ես սպասում էի, որ ամեն վայրկյան տանը կարող է ռումբ պայթել, սպասում էի, որ նա
սկանդալ կսարքի, իրերը կհավաքի ու կհեռանա:Սակայն նա լուռ նայեց աչքերիս մեջ, ու ոչ մի բառ չասաց:Նրա աչքերում ես խորը
ցավ տեսա:
Այնքան կուզեի, որ մեղադրական բառեր ասեր ու ինձ հնարավորություն տար արդարանալու, բայց նա ոչ մի բառ չասաց:Կարծես լը-
սում էի, ինչպես էր տնքում նրա հոգին, նրա հայացքում մի հարց էր դրոշմված. «Արդյոք ես արժանի էի սրան»:Ես հասկացա, որ այր-
վում է վերջին կամուրջը: Նրա լռությունը ուղղակի սպանում էր ինձ:Հիշում եմ ինչպես էի միշտ երազում ազատություն ունենալ ու
նոր կյանք սկսել:
Հիմա ես ազատ էի, կարող էի հանգիստ հեռանալ, նա ինձ չէր պահի, բայց ես չէի ուզում:Այժմ ես միայն ուզում էի նախկինի պես ար-
ժանանալ նրա շոյանքներին, ժպիտին, ջերմությանը, բայց հիմա նա սառույցի պես սառն էր, նրա սառնությունն այրում էր ինձ:Ես
որոշեցի առավոտյան խոսել նրա հետ, արդարանալ, ասել այն ինչ զգում եմ:Բայց…
Առավոտյան ես գտա նրա անշնչացած մարմինը, ես գիտեի, որ նրա սիրտը հիվանդ է, բայց ոչ մի րոպե չէի մտածել, որ նրա սիրտը
չէր դիմանա իմ դավաճանությանը:Նա ՍԻՐՈՒՄ ԷՐ ինձ: Ու ես զգացի, թե որքան դատարկ է աշխարհն առաց նրա ու ատեցի ինձ:
Ուզում էի նրան գիրկս առնել, ու ասել, որ սիրում եմ իրեն, բայց այդ խոսքերն այլևս հասցեատեր չունեին:
Գնահատեք ձեր սիրելիներին, գնահատեք ու փայփայեք նրանց ովքեր ձեզ սիրում են, մի թունավորեք ձեր կյանքը դավաճանության
թույնով և երջանկություն մի փնտրեք դրսում: Այլապես մի օր կարող է ուշ լինել»:
