Ես երեսուն տարեկան եմ և աշխատում եմ առևտրական կազմակերպությունում: Աշխատավարձս կայուն է, բայց բավարար չէ ընտանիքի երեք անդամների համար: Երեք տարի է, ինչ ամուսնացած եմ: Ես և կինս՝ Լենան, հասակակիցներ ենք: Մեր դուստրը մեծանում է, նրան վեց ամիս առաջ տեղավորեցինք մանկապարտեզ:
Եվ հիմա, ես ուզում եմ Ձեզ պատմել իմ խնդրի մասին:Կինս իր ամբողջ ազատ և ոչ ազատ ժամանակը անցկաց-նում է սոցիալական ցանցերում: Նա էջեր ունի ինստագրամում, թվիթթեռում և ֆեյսբուքում:Սրա մեջ ոչ մի վատ բան չկա, բայց ես լավ բան էլ չեմ տեսնում:Ես նրան խնդրում եմ պատրաստել կարկանդակներ կամ պելմենիներ: Ինչի համար կա միևնույն արդարացումը.
«Չեմ կարող: Ինձ մոտ խմոր պատրաստելը չի ստացվում»:Ես ինքս սկսեցի կարկանդակներ, նրբաբլիթներ ու պելմենիներ պատրաստել: Պարզվում է, որ դրանում բարդ բան չկա, իսկ կինս ասում է, որ ինքը ժամանակ չունի:
Նա դիտում է հանրային և հայտնի մարդկանց անձնական կյանքի մասին ամփոփագրեր: Մեկ անգամ չէ, որ ես հարցրեցի նրան, թե ինչու է իրեն պետք այդ ամենը: Նա ժպտում է և նորից շարունակում իր գործը։ Դժվարութ-յամբ ես նրան ուղարկեցի աշխատանքի: Նա այնտեղ մնաց մեկ ամիս և թողեց այն: Նա ասում է, որ գործընկեր-ները լավը չեն: Կրկին նստում է տանը և կախվում սոցիալական ցանցերից:
Երեխային բերում է պարտեզից, և միացնում մուլտֆիլմը և նորից նստում հեռախոսը ձեռքին: Ինքս եմ պատ-րաստում ու մաքրում: Իսկապես պետք է այդպե՞ս լինի: Այդ պատճառով ես որոշեցի հարցնել Ձեր խորհուրդները
