Ես հիշաչար չեմ, բայց երբեք չեմ մոռանա այդ օրը․․․Տատիկս բոլոր թոռներին կոնֆետներ տվեց, բացի ինձանից
Երբ շատ փոքր էի, իմ ընտանիքի անդամներն ապրում էին մի ահռելի առանձնատան մեջ:Սակայն իմ ծնողները ինչ-որ ժամանակաշրջանում դադա րեցին խոսել տատ իկիս հետ: Ես նո ւյնպես նրա հետ կապ չունեի, նույնիսկ որպես տատիկ չեմ դիմել նրան:
Նա էլ ինձանով ընդհան րապես չէր հետա քրքրվում, իսկ այս ողջ ժամանա կահատվածում մենք բնակվում էինք միևնույն բակում:Տատիկն իհարկե այլ թոռներ ևս ուներ՝ աղջկա երեխաները, իսկ նրանց շատ, ավելին, չափեից դուրս էր սիրում ու դուրգուրում: Մենք՝ երեխաներով միշտ միասին խաղացել ենք:Ես սովորաբար ծանր չեմ տա-րել, որ տատիկս նրանց ավելի շատ է սիրում:
Մի անգամ, երբ 5-ամյան երեխա էի, քրոջս ու եղբորս հետ ավազի մեջ կառուցում էինք ամրոց: Տատս մոտեցավ և բոլորին կոնֆետներ հյո ւրասիրեց, բացի ինձանից: Ես իրա կանում շատ վատ զգացի և վիրավ որվեցի:Գնացի տուն և պատահածի մասին պատ մեցի մորս: Նա հանգս տացրեց ինձ և կոնֆետ դւեց ձեռքիս մեջ: Դա կարամել էր, բայց նա շոկոլադ էր հյուրասիրել:
Ես խնդրեցի շոկոլադ գնել: Նա խոստացավ գնել: Այնո ւհետև նա դուրս եկավ: Ես պատ ահաբար լսեցի, թե նա ինչպես է անիծում իր սկեսո ւրին:Սա տպա վորվել էր իմ հիշողո ւթյան մեջ, քանի որ իմ մետ կորավ խաղալու ցանկությունը: Հետո տեղափոխվեցինք մեկ այլ վայր: Որոշ ժամանակ անց իմացա, որ նա մահացել է:
Հիմա ես արդեն երկու երեխա ունեմ:
