Ես ուղղակի դադարել եմ օգնել մարդկանց, անգամ հարազատ զավակներիս օգնության ձեռք չեմ մեկնի, ու գիտե՞ք թե ինչու…Ես այ-
լևս չեմ օգնում մարդկանց, ուղղակի դրանում իմաստ չեմ տեսնում:Հիմա կպատմեմ, թե ինչու եմ նման որոշում կայացրել: Գուցե ինչ-
որ մեկը ինձ չհասկանա, բայց սա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է:
Ջանքեր ես գործադրում երեխաներիդ համար,նրանց օգնում ֆինանսապես, իսկ ի՞նչ պատասխան ես ստանում: Ոչ մի: Միայն մեղա-
դրանքներ ու դժգոհություններ: Ստացվում է, որ դու վատն ես, անգամ եթե նրանց համար արածդ քո շահերից չի բխել: ՈՒ ես հաս-
կացա, որ պետք է երեխաներին քիչ օգնել, որ նրանք ինքնուրույն ու կայացած դառնալու շարժառիթ ունենան:
Հաճախ եմ լսում իմ հասակակիցներից, որ նրանց երեխաները բնակարան են պահանջում ծնողներից, մեքենա… Բայց հիմա համոզ-
ված եմ,որ նման օգնությունը միայն կվնասի զավակներին:Ընկերներին օգնելը ևս կասկածելի նախաձեռնություն է:Նրանք խորհուրդ
ու կարծիք են հարցնում, իսկ երբ ասում ես ճշմարտությունը, նեղանում են:
Տարիքի հետ սկսել եմ ավելի իմաստուն վերաբերվել խորհուրդներ տալուն:Այս ամենը կարող եմ երկար թվարկել, դրա համար էլ ա-
ռանձնացրել եմ մի քանի կարևոր պատճառ, թե ինչու եմ դադարել օգնել մարդկանց.
1․ պետք չէ օգնել երեխաներին, որ չարգելակեք նրանց զարգացումը
2․ ընկերներին խորհուրդներ մի տվեք, որ հետո չնեղանան կամ հետագայում ձեզ չմեղադրեն
3․ եթե քիչ ծանոթներին հենց այնպես օգնեք՝ մարդասիրական սկզբունքներից ելնելով, շուտով դա որպես պարտականություն կըն-
կալեն
4․ և կապ չունի, թե քանի անգամ եք օգնել մի մարդու, հենց որ մի անգամ մերժեք, նա միայն դա կհիշի:
