Ես չեմ կարողանում սիրել քո երեխաներին, նրանք կարծես ինձ հարազատ չլինեն,-ասաց սկեսուրս, բայց ամենավատը դեռ առջևում
էր․․․
—Գուցե խոսքերս ձեզ տարօրի նակ թվան, բայց պիտի աս եմ. ես թոռներիս հա նդեպ անտարբեր եմ: Երկ ուսն էլ կարծես օտար լի-
նեն… — օրեր առաջ պատմում էր մեր հարևանուհին՝ մեր խոհ անոցում սուրճի սեղ անի շուրջ նստած, —իսկ ես չեմ կա րողանում
բացատրել, թե ինչու է այդպես:
Հավանաբար խնդիրը հարսս է, ավելի ճիշտ մեր հարաբերությունները:
—Նրա հետ միշտ լարված հարաբերու թյուններ ենք ունե ցել: Ու դա սկսվեց հենց այն պա հից, երբ նա ոտք դրեց մեր տուն: Ինչպես
ինձ թվաց, նա ուզում էր խլել մեր տունը: Լավ, չխլել, փոխանակել: Հարսս ու տղ աս ապր ում են 1 սենյականոց բնա կարանում, որը
մենք ենք նվիրել նրանց հարսանիքին:
Իսկ իմ ու ամուսնուս տունը 3 սենյականոց է: Ու երբ հարսս հղի էր երկրորդ երեխայով, սկսեց հաճախ ակնարկել, որ դեմ չէր լինի
փոխվել տներով:Մեր հարևանուհին հարսին խորամանկ ու շահամոլ է անվանում:
—Երբ ուղիղ աս ացի, որ չեմ պատրա ստվում փոխա նակել, հարսս սկս եց ինձ թոռներիս միջոցով մանիպ ուլյացիայի ենթա րկել:
Հայտնեց, որ թույլ չի տա երեխաներին տեսնել, մնալ նրանց հետ: Վստահ էր, որ կմտափոխվեմ, բայց սխալվեց:
Ինձ դա բոլորովին պետք չէ, առավո տից գիշեր տակ դիր պիտի փոխեմ թե՞ կաթնա խառնուրդ սարքեմ:Պապիկը նեղացած ասաց
տատիկին. «Մեծ եմ արդեն, որ մա հան ամ, ով է քեզ սիրելու, ով կհա մբուրի ու կգրկի». իսկ տատիկի պատ ասխանն ուղղակի ինձ
գետնին տա …
-Ու ի՞նչ, հիմա էլ չեք շփվում ձեր թոռների հետ:
—Վայ, ինչ ես ասում, գրեթե ոչ: Ես ինքս ցանկացա կրճատել մեր հանդիպումները: Հասկանում ես չէ՞, փոքր երեխաներն ինչպես են
աղմկում, իսկ ես արդեն այն տարիքում չեմ, որ վա զեմ նրանց հետևից: Թող տոն երին գան, բավական է:
—Բայց չէ որ նրանք քո ընտանիքն են, քո հար ազատ որդու երեխաները…
-Հա, գիտեմ, հետո ինչ: Որդուս սիրում եմ, բայց նրա երեխաներին չեմ կարողանում: Համ էլ հարսիս երեխաներն են, թող նա էլ մտա-
ծի…
Մեր զրույցից շոկի մեջ եմ:
