Ես սիրահարվեցի ամուսնուս ընկերոջը և տեղափոխվեցի նրա տուն, բայց․․․Երբեք մտքովս նման բան չէր անցնի

Ես ամուսնացա սիրելով: Մենք երիտասարդ էինք, նոր էինք ավարտել ինստիտուտը: Շատ էինք սիրում իրար և երջանիկ էինք միա-սին: Առջևում մեզ սպասվում էր լուսավոր կյանք և վեհ գաղափարներ: Ծնողներս անմիջապես մեզ համար բնակարան գնեցին և օգ-նեցին կահավորել:

Իսկ մենք ընդունվեցինք աշխատանքի՝ յուրաքանչյուրս մեր մասնագիտություններով և նորմալ վարձատրվում էինք: Հանգիստն ա-մեն տարի անց էինք կացնում ծովում, իսկ ազատ օրերին փորձում էինք հավա քվել ընկերներով:Կյանքս պայծառ ու իրադ արձային էր:Հետո ես հղիացա և դուստր ունեցա: Առաջին տարիներն ամբողջովին նվիրեցի երեխայիս: Ամուսինս օգնում էր ինձ, բայց սկսեց ավելի շատ աշխատել՝ ընտանիքն ապահովելու համար:

Այդ պատճառով մենք ավելի քիչ էինք միմյանց տեսնում, իսկ երեկոները նա գրեթե միշտ հոգնած էր: Մենք դադարեցինք հանգստա-նալ ծովում, քանի որ երեխան փոքր էր: Եվ իմ կյանքն արդեն այնքան էլ հիանալի չէր թվում ինձ:Բայց ես գիտեի, որ դա ժամանակա-վոր է: Մեր երեխան շուտով մեծանալու է, և ես և ամուսինս պետք է ավելի շատ ժամանակ ունենանք միմյանց համար: Երբ երեխան դարձավ չորս տարեկան, սկսեց մանկապարտեզ հաճախել, իսկ հանգստյան օրերին մենք նրան տանում էինք տատիկների մոտ:

Ես վերադարձա աշխատանքի, և մեր կյանքը սկսեց աստիճանաբար բարելավվել:Բայց կիրքը, որ եղել էր իմ և ամուսնուս միջև ավե-լի վաղ, կարծես թե մարել էր: Այո՛, մենք դեռ սիրում էինք իրար, բայց մեր հարաբերո ւթյունները դարձել էին սովորական: Վերսկսվե-ցին հանդիպումներն ընկերների հետ:Բոլոր զույգերն ամուսնացած էին, իսկ շատերը երեխաներ ունեին:Բացօթյա ընդհանուր հավաույթներ ին հաճախ էինք երեխաներին տանում:

Դա հարմար էր բոլորին. երեխաներն ուրախ էին, մայրիկները` հանգիստ, իսկ մեծահասակները` գերազանց: Եվ ահա օրերից մի օր նոր զույգ միացավ մեր խմբին: Պարզվեց, որ տղան ամուսնուս հին ընկերն էր: Վերջերս էին նրանք տեղափոխվել մեր քաղաք, և ա-մուսինս որոշել է ծանոթացնել իր ընկերների հետ:Երբ տեսա ամուսնուս ընկերոջը, կարծես սառը ալիք անցավ մարմնովս, իսկ հետո` տաք: Նա շատ լավն էր:

Արտաքինից գեղեցիկ,միշտ ընկերական, ժպտերես և, ընդհանուր առմամբ, շատ հաճելի: Ես չէի կարողանում նայել նրան: Ինձ թվում էր, որ ես անմիջապես սկսեցի կարմրել, և բոլորը տեսան դա: Երբ ընկեր ներով հան դիպում էինք, ես փոր ձում էի ոչ մի կերպ չշփվել նրա հետ և ամեն կերպ խուս ափում էի: Բայց մի անգամ բնության գրկում հավա քույթի ժամանակ ես սեղան էի դնում մյուս աղջիկների հետ և գնացի ափսեները մեքենայից բերելու, տեսա, որ նա մեքենայի կողքին էր:

Ո՛չ, նա ինձ չէր սպասում, պարզապես նրա մեքենան կայանված էր մերի կողքին: Նա իր մեքենայից ինչ-որ բան էր հանում:Մենք փոխան ակեցինք անիմաստ արտահայտություններ, և անհարմար լռություն տիրեց: Ես շտապեցի արագորեն վերցնել սպասքը և հեռա-նալ: Բայց անհարմար մի բան սատացվեց, և հենց որ ես փակեցի մեքենայի բեռնախցիկը, մի քանի աման ընկավ գետնին:

Բարեբախտաբար, դրանք պլաստիկ էին և փաթեթավորված: Ես կռացա և սկսեցի հապշտապ հավաքել այն: Նա էլ սկսեց օգնել ինձ, և երբ տվեց ինձ, նրա ձեռքը դիպավ իմ ձեռքին: Այն շատ տաք էր, ինչից ես տաքացա և դժվար էի շնչում: Ես նայ եցի նրան և տեսա, որ նա քնքշորեն նայում է ինձ:Նա մոտեցավ ինձ և համբուրեց: Ես համարյա խեղդվեցի, բայց չկարո ղացա կանգնեցնել նրան: Ասես թռա հեռուները երկար ժամանակով, կորցրեցի ժամանակի զգացողությունս և մոռացա, թե որտեղ եմ գտնվում:

Այդ երեկո մենք համարներ փոխանակեցինք, հետո սկսեցինք կամաց-կամաց հանդիպել իրար հետ: Եվ սա շարունակվեց ավելի քան մեկ տարի: Մեր միջև զգացմունքներ առաջացան` իրա կան: Մենք սիրում էինք իրար: Մենք որոշե ցինք, որ պետք է խոստովանենք մեր ընտանիքներին և պաշտոնապես բաժանենք, որպեսզի միասին սկսենք մեր կյանքը:

Բայց ինձ համար դա շատ դժվար էր: Ես դեռ չէի կարողացել որոշմանս մասին ամուսնուս պատմել: Ես տեսնում էի, թե ինչպես է նա խաղում մեր դստեր հետ, ինչպես է հոգ տանում մեր մասին և միշտ մեղմ է ինձ հետ: Նա այս ամբողջ ընթացքում չինչ չի նկատել: Կամ միգուցե պարզապես ձևացնում էր, որպեսզի չկորցնի ինձ:

Մինչ ես փնտրում էի ճիշտ պահը՝ ամո ւսնուս ամեն ինչ պատ մելու համար, իմ սիր եկանը իր կնոջը տեղեկացրեց, որ որոշել է լքել նրեն, և նրանք դիմել էին դատսրան ամուսնալուծության համար: Նա հեռացել էի տնից, այն թողնելով կնոջը։Եթե ամուսինս որոշի անել նույն ազնվական գործը, ապա ստացվում է, որ ես պետք է իմ սիրելիին բերեմ, և ամուսնուս հետ բնակվենք իմ բնակարանում: Բայց շատ անհարմար կլինինի:

Այստեղ ամեն ինչ հիշեցնում է մեր կյանքն ամուսնուս հետ:Ահա մեր իրերը,որոնք ունեն իրենց պատմությունը, մեր ընտանիքի պատմու թյունը: Եվ այդպես անելը ճիշտ չէ:Բայց հետո մենք որտե՞ղ ենք ապ րելու: Ես մտ ածեցի, որ պետք է նորից սկսեմ: Խնայեմ՝ նոր բնակար ան գնելու համար, ապա կահավորեմ այն, ինչ-որ կերպ լուծեմ երեխաներիս հարցը: Ո՞վ և ե՞րբ է տեսնվելու նրանց հետ: Եվ ես պետք է անընդհատ հանդիպեմ ամուսնուս հետ, այսինքն՝ նա այնուհետև կդառնա «նախկին»:

Եվ ես պետք է անընդհատ հանդիպեմ ամուսնուս հետ, այսինքն՝ նա այնուհետև կդառնա «նախկին»:Ես իմ սիրեկանին ասացի, որ չեմ կարող լքել ամուսնուս, և որ ավելի լավ է դադարեցնենք հարաբերությունները: Նա ցնցված էր: Նա պարզապես չէր հավատում իմ խոսք երին, ասաց, որ սիրում է ինձ և չի կարող պատկերացնել իր կյանքն առանց ինձ:
Բայց ես վստահ էի, որ չեմ ուզում հեռանալ ամուսնուցս։