Երազում էի, թե երբ է որդիս ամո ւսնանալու, իսկ ամո ւսնանալուց հետո հարսիս թեթև ձեռքով ինձ դուրս վռն դեցին իմ սեփական տանից․․․64 տար եկան եմ, սակայն էներ գիայով լի եմ, աշխատասեր։ Թոշակի անցնելուց հետո էլ շարունակում եմ աշխատել։ Իմ տանը միշտ մաքուր է, միշտ կա պատրաստի համեղ ուտելիք, որը որդիս շատ է սիրում։
Տղայիս միայնակ եմ մեծացրել։ Երբ նա դեռ 5 տարեկան էր, ամուսինս հեռացավ կյանքից, ես էլ մնացի երեխայիս հետ միայնակ։ Որ-դիս ամբողջ կյանքում երբեք ոչ մի բանի պակաս չի ունեցել։ Համակարգիչ, հեռախոս, համալսարանում կրթություն․․․ ամեն ինչով ա-պահովել եմ նրան՝ իմ քրտնաջան աշխատանքի շնորհիվ։Որդիս արդեն 33 տարեկան էր, երբ միակ երազանքս էր թոռնիկ ունենալը։ Պիտի նշեմ, որ որդիս բավականին հմայիչ արտաքին ունի․ բարձրահասակ է, զբաղվում է սպրոտվ, գեղեցիկ դիմագծեր ունի։
Հույս ունեի, որ իրեն արժանի կին կգտնի։Ժաման ակի հետ սկսե ցի նկատել, որ Էդգարը սկսել է տուն ուշ վերադ առնալ, հանգստայն օրերին ինչ-որ տեղ էր գնում։ Այնքան երջ անիկ էի, համոզված էի, որ ընկե րուհի ունի։ Անհամբեր սպասում էի, թե երբ եմ ծանոթան-ալու որդուս ընտրյալի հետ։Առաջին հայացքից աղջիկն ինձ շատ դուր եկավ․ որդուցս 2 տարով մեծ էր, կայացած, գեղեցիկ և ինքնա-վստահ էր։ Մեր առաջին հանիպումից 1 ամիս անց նրանք ամուսնացան։
Ես անում էի ամեն ինչ, որ հարսս զգա, թե որքան գրկաբաց եմ ընդունում իրեն և որքան լավ եմ տրամադրված։ Բայց․․․ նա ուներ իր կանոնները, որոնք ինձ այնքան էլ դուր չէին գալիս։ Հարսս արգելեց որոշակի ուտեստներ պատրաստել, իբր դրանք յուղոտ են և վնա-սակար, ամեն օր ինչ-որ շտկումներ էր անում, աշխատողներ բերեց, որ նորոգեն իրենց ննջասենյակը, քանի որ գույնը նրան դուր չէր գալիս։
Ի դեպ, ամուսնությունից 2 շաբաթ առաջ էինք թարմացրել մեր ամբողջ տան նորոգումը։Ես ուղղակի լռում էի։Մի քանի ամիս անց ի-մացանք ուրախալի նորություն․ հարսս երեխայի էր սպասում։ Հույս ու նեի, որ գոնե փո քրիկի ծնունդը նրան կփոխի, ավելի համբե-րատար և հան գիստ կդարձնի։ Բայց ոչ․ Ալինան իրեն այնպես էր պահում, կարծես թոռս իմը չլիներ։ Հաճ ախ թույլ չէր տալիս գրկել նրան, ասում էր, իբր երես կտամ, հետո ինքն ինչ է անելու։
Իսկ երբ պարզվեց, որ Ալինան երկրորդ անգամ է հղի, Էդգարն ասաց, որ ինձ հետ լուրջ բան ունի խոսելու․ նա ինձ առաջարկեց ժա-մանակավորապես առանձին ապրել, վարձակալած բնակարանում, ասաց, որ տանը շուտով էլ տեղ չի լինի բոլորիս համար։ Ես հա-մաձայնվեցի՝ միայն հանուն որդուս երջանկության։Հիմա իմ մասին գրեթե չեն հիշում, հարսս զան գում է միայն այն ժամ անակ, երբ գործեր ունի, և երեխա ներին պիտի բերի ինձ մոտ։Շատ եմ տխրո ւմ, բայց չեմ էլ ուզում խանգ արել որդուս։ Բայց այս տարիքում վարձով տան մեջ ապրելն այնքան էլ հաճելի չէ։
